ทดลองอ่าน ทาสหญิงพลิกแผ่นดิน บทที่ 7 – บทที่ 8

ตงฟางยื่นบังเหียนม้าให้ติงจื่อ แล้วย่อตัวลงรินน้ำจากในกาดินเผาข้างทางชามหนึ่ง ยื่นส่งให้ชายชราผู้นั้น ทว่ากลับเหลือบเห็นในตะกร้าไผ่บนพื้นของเขามีมีดทำครัวเล่มหนาทอประกายเงาวับ

ชายชรารับมาดื่ม เช็ดเหงื่อแล้วถอนหายใจ “เฮ้อ เจ้ารีบไปเถอะ สถานที่แห่งนี้ไม่มีผู้ใดกล้ามาแล้ว”

“เพราะอะไรหรือขอรับ”

ชายชรานั่งลงคุยกับตงฟางบนคันนา “ตั้งแต่เมื่อต้นปี ที่แห่งนี้ก็มีสัตว์ป่าออกมาทำร้ายคน จนคนนอนตายอยู่บนพื้น ดูน่าสังเวชนัก ไม่นานคนตายก็มีมากขึ้นเรื่อยๆ ขุนนางท้องถิ่นส่งนายพรานกับเจ้าหน้าที่มาจับสัตว์ป่า แต่กลับจับไม่ได้ ซ้ำยังส่งคนไปตายเปล่าจำนวนไม่น้อย ผู้คนต่างพูดว่าจะต้องเป็นเสือแน่ เพียงแต่สถานที่แห่งนี้ไม่ได้อยู่ใกล้ป่ารกครึ้ม สัตว์ป่าไม่ควรมาที่นี่ ภายหลังฝ่าบาททรงส่งทหารมาโอบล้อมป่าเขาละแวกใกล้ๆ คิดจะจับตายสัตว์ป่าตัวนี้”

ชายชราเบิกตากว้าง เล่าต่อไป “คืนวันหนึ่งบนภูเขาห่างจากที่นี่ไปห้าหลี่ ในที่สุดก็เจอตัวมัน น่าตกใจมากจริงๆ ได้ยินมาว่าดวงตามันใหญ่ปานชามยักษ์ เสียงคำรามดุจฟ้าผ่า ไม่อาจเข้าใกล้จนใช้ดาบขวานได้เลย ตอนนั้นทหารได้รับบาดเจ็บไปหลายสิบนาย คนที่เหลือต่างตกใจวิ่งหนีกระเจิดกระเจิง นับจากนั้นคนที่อยู่ที่นี่ก็ทยอยหนีกันไปจนหมด”

ตงฟางฟังจนจบ ถามอย่างไม่อยากจะเชื่อนัก “นั่นเป็นตัวอะไรหรือ”

ชายชราส่ายหน้า ดวงตาขุ่นมัว “ไม่รู้ รู้แค่ว่าเป็นสัตว์ประหลาด ฝ่าบาททรงสั่งอพยพผู้คนที่นี่ไปทางตะวันตก ทุกคนไปหมดแล้ว ส่วนข้าอายุใกล้เจ็ดสิบ อยู่ที่นี่มาทั้งชีวิต ไม่มีทายาท เลยไม่คิดจะไป เห็นพื้นดินว่างๆ เลยซื้อต้นกล้ามาปลูก”

ตงฟางลุกขึ้นยืน เงยหน้ามองขุนเขาธารารอบด้านแล้วเอ่ยถาม “ในอดีตที่นี่มีผู้คนอาศัยอยู่มาก ดูท่าคงจะไม่เคยเกิดเรื่องเช่นนี้มาก่อนใช่หรือไม่”

ชายชราก็ลุกขึ้นยืน ส่ายหน้า ก่อนจะเดินลงไปในทุ่งนาอีกครั้ง

ตงฟางมองเขา ยังคงถามต่อ “ทุกคนพูดถึงเรื่องนี้กันอย่างไรบ้าง”

“จะพูดอะไรได้อีก นอกจากจะต้องเป็นเพราะสวรรค์เห็นบางอย่างไม่ถูกต้อง ถึงได้ส่งสัตว์ประหลาดพรรค์นี้มาลงโทษมนุษย์ ฮ่องเต้ไม่ได้ทรงออกราชโองการตำหนิพระองค์เองแล้วหรอกหรือ”

ตงฟางยิ้มน้อยๆ พับแขนเสื้อขึ้น “ท่านผู้เฒ่าทำคนเดียวไม่สะดวก มิสู้ให้ข้าช่วยท่านเถอะ”

ชายชรายืดตัวขึ้น ราวกับรู้สึกตกใจอยู่บ้าง ยังไม่ทันได้ตอบอะไร ติงจื่อก็ร้องเรียกเสียงเบาจากบนหลังม้า “ท่านตงฟางๆ” ตงฟางไม่ให้เขาเรียก ‘นายท่าน’ เขาก็เลยเรียก ‘ท่านตงฟาง’ แทน

ตงฟางเดินเข้าไปหา ติงจื่อก็โน้มตัวลงมา พูดเสียงเบาด้วยใบหน้าอมทุกข์ “ท่านตงฟาง พวกเรารีบไปกันเถอะ สถานที่แห่งนี้อันตรายนัก อีกสักพักจะต้องมีสัตว์ประหลาดมา…”

“ไม่เป็นไร สถานที่แห่งนี้โล่งกว้าง ไม่ว่าอะไรก็ล้วนมองเห็นได้ ไฉนจู่ๆ จะมีสัตว์ประหลาดเดินมาถึงตรงหน้าเจ้าได้ แต่ถ้าเจ้าอยากไปก็ไปเองเถอะ” ติงจื่อมองทางข้างหน้า กลืนน้ำลายลงคอ รู้สึกว่าอยู่ในสถานที่ที่มีคนมากยังค่อนข้างปลอดภัยกว่า ถึงแม้จะเพิ่มมาอีกแค่สองคนก็ตาม

ตงฟางพับขากางเกงขึ้น กระโดดลงไปในนาข้าว เริ่มลงมือปักต้นกล้า ชายชรามองการเคลื่อนไหวของเขาอย่างประหลาดใจ “เจ้าทำนาเป็นหรือ”

“ครอบครัวข้าก็เป็นชาวนา”

ในตอนที่ใกล้จะเที่ยง ต้นกล้าจำนวนไม่มากเหล่านั้นก็ถูกทั้งสองคนปักลงนาจนเสร็จแล้ว ตงฟางเช็ดมือเท้าให้แห้งพร้อมเอ่ย “ท่านผู้เฒ่าพักอยู่ที่ใดหรือ ให้ข้าไปส่งท่านเถอะ” ก่อนจะจูงม้าเดินตามชาวนาชราผู้นั้นไปถึงกระท่อมดินผุพังแห่งหนึ่ง กระท่อมหลังนั้นประตูและหน้าต่างล้วนตอกลูกกรงปิด เหลือไว้แค่เพียงประตูรั้วครึ่งบานที่ด้านล่างเปิดให้คนก้มตัวเข้าออกได้

ชายชรากล่าวว่า “กระท่อมแห่งนี้เก่าผุพังแล้ว ตอนเย็นข้านอนใต้ดิน เจ้าจะเข้ามาดูหรือไม่”