ทดลองอ่าน ทาสหญิงพลิกแผ่นดิน บทที่ 7 – บทที่ 8

ตงฟางส่ายหน้า “เจ้าอดมานานเกินไป ไม่อาจกินเยอะในคราวเดียว”

เด็กน้อยกลืนน้ำลาย ก่อนเอ่ยว่า “ขอรับๆ มองปราดเดียวก็รู้แล้วว่านายท่านเป็นคนมีเมตตา!”

“คนที่ดูมีเมตตา อาจไม่ได้มีใจเมตตา”

“ขอรับๆ นายท่านกล่าวได้ถูกต้องยิ่ง แค่ดูก็รู้ว่าเป็นคนมีความรู้กว้างขวาง”

ตงฟางยิ้มน้อยๆ “เช่นนั้นเจ้าเป็นคนเช่นไรเล่า”

“ข้า?” เด็กน้อยจ้องไปที่กับข้าวบนโต๊ะ “ข้าชื่อติงจื่อ”

“ติงจื่อ? เช่นนั้นข้ามิต้องชื่อฉี่จื่อหรอกหรือ”

“ฮี่ๆ ขอแค่ท่านไม่ชื่อฉุยจื่อ ก็พอแล้วขอรับ” เขาเงยหน้ามองตงฟางพร้อมหัวเราะฮี่ๆ

ตงฟางกินเสร็จแล้ววางตะเกียบลง ก่อนจะหยิบเงินขึ้นมา สั่งเสี่ยวเอ้อร์ผู้นั้นว่า “ห่อหมั่นโถวให้ข้าอีกสักสองสามลูกด้วย” แล้วหันกลับไปพูดกับติงจื่อ “ที่เหลืออยู่นี้ เจ้าเอาไปเถอะ”

ติงจื่อกอดหมั่นโถวเอาไว้ สายตามองตงฟาง “นายท่าน ท่านต้องการเด็กรับใช้หรือไม่ขอรับ แม้ข้าจะยังเด็ก ทว่ารู้อักษร ทำได้ทุกอย่าง ท่านออกเดินทางตามลำพัง ไม่มีคนคอยปรนนิบัติ รับข้าเป็นเด็กรับใช้ท่านเถิด”

“ข้าจะเอาตะปูไปทำอะไร หากไม่ทันระวังจะถูกทิ่มมืออีกด้วย” ตงฟางกล่าว

“จะเป็นไปได้อย่างไรเล่าขอรับ ข้าไม่เรื่องมาก ขอร้องท่านได้โปรดพาข้าไปด้วยเถอะ” ติงจื่อจะร้องไห้ออกมาอยู่แล้ว

ตงฟางโบกมือ “ข้าไม่ต้องการเด็กรับใช้ แต่สามารถหางานเด็กรับใช้ให้เจ้าได้” ติงจื่อเปลี่ยนเป็นยิ้มออกทันที เขากระโดดโลดเต้นไปข้างหน้า ตงฟางพูดเสริมอีกประโยคหนึ่ง “เพียงแต่พวกเราต้องเร่งรีบเดินทางอีกสองวัน”

ในที่สุดติงจื่อจึงตอกตัวเองลงบนหลังม้าของตงฟาง ทั้งสองคนออกเดินทางโยกๆ คลอนๆ ไปหนึ่งวันก็มาถึงชานเมืองหลวง ตงฟางรั้งบังเหียนหยุดม้าช้าๆ ก่อนจะวนรอบทุ่งนาผืนตรงหน้ารอบหนึ่ง เขาพลันรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง เดิมทีในช่วงต้นฤดูใบไม้ผลิจะเป็นช่วงที่ชาวนากำลังเพาะปลูกพอดี แต่ตามทุ่งนารอบด้านกลับว่างเปล่า เขาบังคับม้าเดินวนอยู่นานครู่ใหญ่ถึงได้พบชาวนาชราผู้หนึ่งซึ่งพับขากางเกงขึ้น ก้มตัวปักต้นกล้าข้าวอยู่ในนา

ตงฟางลงจากหลังม้าแล้วจูงม้าเดินเข้าไปหา ค้อมตัวลงเรียก “ท่านผู้เฒ่า”

ชายชรายืดตัวขึ้นครึ่งหนึ่ง ขานรับพลางทุบเอว “หือ?”

“ตอนนี้เป็นช่วงเตรียมดินเพาะปลูก เหตุใดบนที่ดินอุดมสมบูรณ์รอบด้านจึงมีแค่ท่านผู้เฒ่าคนเดียวที่กำลังปักกล้าเล่า”

ชายชราไม่แม้แต่จะยกเปลือกตาขึ้น “ข้าไม่กลัวตาย ถึงได้ออกมาทำนา”