ทดลองอ่าน ทาสหญิงพลิกแผ่นดิน บทที่ 9

ครั้งแรกที่ฉาฉาได้พบหลี่หมัวมัวก็เห็นนางขมวดคิ้ว มองมาที่ตนอย่างเย็นชา โดยรวมคือให้ความรู้สึกว่ากำลังคิดว่าเฉิงตั๋วไม่ควรเอาวัชพืชพรรค์นี้กลับมาจวนอ๋องด้วย ครั้งที่สองที่ฉาฉาได้พบหลี่หมัวมัว ก็ถูกนางจับอาบน้ำแต่งตัวใหม่ไปรอบหนึ่งด้วยใบหน้าเคร่งขรึม กลายสภาพมาเป็นสาวใช้ของจวนอ๋อง

ครั้งที่สามที่ฉาฉาได้พบหลี่หมัวมัว แม้หมัวมัวผู้นี้จะไม่ได้ขมวดคิ้วแล้ว ทว่าสีหน้ายังคงเย็นชา กล่าวสั่งสอนนางว่า “แม้เจ้าจะเป็นคนของท่านอ๋อง แต่ไม่ว่าอย่างไรก็เป็นทาส ตามเจตนาของท่านอ๋องคือทรงอนุญาตให้เจ้าพักอยู่ที่ห้องหนังสือ เรื่องอื่นๆ ล้วนไม่สนใจ ท่านอ๋องปฏิบัติต่อเจ้าเช่นนี้นับเป็นการยกย่องเจ้ามากแล้ว เจ้าอย่าได้อาศัยที่ท่านอ๋องยกย่อง กระทำการลำพองใจขึ้นมาเด็ดขาด”

นางไม่ได้พูดเสียงดัง ทว่าเด็ดขาดชัดเจน แฝงไปด้วยอำนาจทุกถ้อยคำ ทำให้คนฟังอดก้มหน้าลงเองไม่ได้ ฉาฉาก็ให้ความร่วมมือ แสดงท่าที่อ่อนน้อมเชื่อฟังอย่างยิ่ง

“จวนอ๋องมีกฎของจวนอ๋อง ไม่เลี้ยงดูคนที่ไร้ประโยชน์ เจ้าเป็นคนใบ้ ครั้นจะเรียกใช้งาน เจ้าก็ขานรับไม่ได้ จะให้ส่งต่อคำพูด เจ้าก็พูดไม่ได้ ดังนั้นข้าจะให้เจ้ามาติดตามอยู่ข้างกายข้า ขยันขันแข็งหน่อย และอย่าได้เล่นลูกไม้อะไรกับข้า!” หลี่หมัวมัวพูดจบก็หมุนตัวจากไป

ฉาฉาก้มหน้าเดินตาม ขณะไม่ทันตั้งตัว จู่ๆ นางก็หันกลับมาพูดอีกว่า “เจ้าต้องปรนนิบัติท่านอ๋องเข้านอน ตอนเช้าอนุญาตให้เจ้าตื่นสายหนึ่งชั่วยาม”

ฉาฉาอึดอัดใจอย่างมาก โชคดีที่หลี่หมัวมัวเดินจากไปแล้ว

หลังติดตามหลี่หมัวมัวอย่างเชื่อฟังมาหลายวัน เช้านี้ตื่นขึ้นมา ฉาฉาเดินเข้าไปในห้องโถงเล็กฝั่งตำหนักตะวันตก หลี่หมัวมัวยืนรออยู่ที่นั่นแล้ว เมื่อเห็นนางก็มองประเมินพร้อมเอ่ยถาม “บาดแผลบนตัวไม่เป็นอะไรมากแล้วใช่หรือไม่”

ฉาฉาพยักหน้า ลอบประหลาดใจว่านางรู้ได้อย่างไร

“ตั้งแต่วันนี้ให้เจ้าเริ่มตามข้าเข้าครัว เจ้ามาถึงหลายวันแล้วแต่ยังไม่เคยพบสวีฮูหยิน* พระชายาทรงจากไปเร็ว ดังนั้นสวีฮูหยินจึงมีลำดับขั้นสูงสุดในฝ่ายใน ประเดี๋ยวจะพาเจ้าไปโขกศีรษะคารวะ” หลี่หมัวมัวพูดจบ สาวใช้คนหนึ่งก็ยกถาดใบใหญ่เข้ามา บนถาดวางกาน้ำชาหนึ่งกา ถ้วยชาหลายใบ นอกจากนี้ยังมีถ้วยยาอีกหนึ่งถ้วย

หลี่หมัวมัวให้ฉาฉายกยาเดินตามไป ฉาฉาไม่รู้ว่ายาถ้วยนั้นเพิ่งต้มมาใหม่ๆ ผิวถ้วยร้อนลวก ด้วยไม่ทันระวังจึงพลันปล่อยถ้วยยาลงบนถาด มันกระแทกโดนถ้วยชาซึ่งวางอยู่ด้านข้างใบหนึ่งกลิ้งตกมาแตกบนพื้น

หลี่หมัวมัวกล่าวด้วยความปวดใจ “ทาสชาวหูเช่นเจ้าเทียบกับสาวใช้ทั่วไปยังไม่ได้เลย กระทั่งเบี้ยหวัดทั่วไปก็ไม่มี หนนี้ทำลายข้าวของจะชดใช้อย่างไรกัน! เฮ้อ ข้าก็ต้องเป็นคนชดใช้ให้อีก!”

สาวใช้ที่ยกถาดมารีบกล่อมนาง “หมัวมัวอย่าได้มีโทสะเลย ท่านอ๋องจะทรงให้ท่านชดใช้ค่าถ้วยชาได้อย่างไร เรื่อง…เรื่องนี้พี่สาวเองก็ไม่ได้ตั้งใจ ครั้งหน้าย่อมไม่กล้าแล้ว”

หลี่หมัวมัวถลึงตาใส่นาง “ต่อให้เป็นท่านอ๋อง หากทรงทำถ้วยแตกก็ต้องนำเงินจากส่วนกลางออกมาชดเชย ยิ่งไปกว่านั้นพวกเราเป็นบ่าว ผู้ใดจะกล้าจงใจทำข้าวของแตก” สาวใช้โดนถลึงตาใส่จนตกใจ ไม่กล้าพูดอะไรอีก

“ไม่เคยเห็นผู้ใดซื่อบื้อเช่นนี้มาก่อนจริงๆ! เจ้าลองทำถ้วยแตกดูอีกสักใบ ข้าจะตัดนิ้วเจ้าออกมา” ฉาฉาถูกนางขู่ให้กลัว ลูบนิ้วเพรียวยาวของตนโดยไม่รู้ตัว