ทดลองอ่าน ท่านเซียนอย่ามาหลอก บทที่ 1

“ค่อยๆ พูดทีละตัว” นางชี้ไปทางเจ้าวานรพลางเอ่ยสั่ง “เจ้าก่อน”

“เรียนเซียนหญิง ที่นี่คือห้อง”

ไร้สาระ นางรู้อยู่แล้วว่าที่นี่คือห้อง

“ห้องตั้งอยู่ที่ไหนเล่า”

“ห้องตั้งอยู่ที่นี่”

นางเงียบไปชั่วครู่ ดูท่าวานรตัวนี้สติปัญญาไม่เฉียบแหลมเท่าไร ต้องเปลี่ยนเป็นสัตว์เซียนตัวอื่น

นางลองชี้ไปทางจิ้งจอกเงินพร้อมถามว่า “เหตุใดข้าถึงมาอยู่ที่นี่”

“เรียนเซียนหญิง เพราะว่าท่านกำลังหลับ”

นางนิ่งเงียบไปอีกครั้ง ดูท่าไม่ใช่จิ้งจอกทุกตัวจะเฉลียวฉลาด นางตัดสินใจเปลี่ยนไปถามอีกตัว ปลายนิ้วชี้ไปทางนกกระเรียนขาว

“ข้าหลับไปนานแค่ไหนแล้ว”

“เรียนเซียนหญิง ท่านหลับไปนานมาก”

“นานมากคือนานแค่ไหน”

“นานกว่าตอนข้าหลับ”

พั่วเยวี่ยหลับตาลงสะกดกลั้นความคิดชั่วแล่นไม่สบถคำด่าหยาบคาย พอลืมตาขึ้นมาก็หันไปมองกวางดาวอย่างอดทน

กวางดาวตัวน้อยมีดวงตาใสแจ๋วงดงามเปี่ยมด้วยพลังชีวิต มองเพียงแวบเดียวก็เห็นความฉลาดแสนรู้

“พวกเจ้าเป็นใคร” นางเอ่ยถาม

กวางดาวเอียงศีรษะมองนาง ท่าทางเหมือนยังงุนงงอยู่เล็กน้อย

นางกลัวว่าเจ้ากวางน้อยจะฟังไม่เข้าใจจึงอธิบายเพิ่มเติมให้กระจ่าง “ข้าหมายถึงพวกเจ้าเป็นสัตว์ทาสรับใช้หรือวิญญาณผูกพันธะ?”

ในแดนเซียน แดนมาร แดนปีศาจ ทั้งสามดินแดนนี้ล้วนมีของวิเศษ พืชพรรณ และสิงสาราสัตว์ที่บำเพ็ญเพียรจนกลายร่างและพูดภาษามนุษย์ได้ พิจารณาจากความแตกต่างของระดับขั้นบำเพ็ญเพียร ถ้าหากพลังการบำเพ็ญเพียรอยู่ในระดับต่ำเกินไปจะเป็นได้แค่ทาสรับใช้ ถ้าหากพลังการบำเพ็ญเพียรอยู่ในระดับสูงจะถูกมนุษย์ปราบราบคาบ หรือไม่ก็ลงนามในสัญญาเลือดกลายเป็นวิญญาณผูกพันธะ บำเพ็ญเพียรไปพร้อมกับเจ้านาย

กวางดาวเข้าใจขึ้นมาทันที เอ่ยตอบนางว่า “พวกเราเป็นสัตว์เดรัจฉาน”

“…” พั่วเยวี่ยจ้องหน้ามันอย่างเครียดเขม็งจนขมับกระตุกรัวถี่

กวางดาวเห็นนางมีสีหน้าย่ำแย่ก็คิดทบทวนแล้วเปลี่ยนคำตอบเป็น “พวกเราเป็นสัตว์ป่า”

พั่วเยวี่ยหลับตาลงอีกครั้ง เก็บฝ่ามือกำหมัดแน่นจนกระดูกข้อนิ้วลั่นกรอบแกรบ ไม่รู้ว่าถ้าหากจับสัตว์เซียนเหล่านี้ไปย่างกินจะได้รสชาติเช่นไร นางอยากรู้นัก

ติดตามตอนต่อไปวันที่ 18 มี.ค. 65 เวลา 12.00 น.