ทดลองอ่าน ท่านเซียนอย่ามาหลอก บทที่ 4

บทที่ 4

 เมื่อพั่วเยวี่ยได้ตำราวิชาเซียนมาแล้วก็เก็บไว้ข้างกายไม่ห่างทั้งวันทั้งคืนราวกับได้สมบัติล้ำค่ามาครอง

ถึงแม้วิญญาณดั้งเดิมจะฟื้นฟู ลมปราณจุดตันเถียนจะเต็มเปี่ยม ทว่าจนแล้วจนรอดนางก็ยังสำแดงฤทธิ์พลังมารไม่ได้ อีกทั้งไม่อาจร่ายอาคมมาร แผนการในตอนนี้มีเพียงมุมานะฝึกวิชาเซียนอย่างเดียวแล้ว

ยิ่งไปกว่านั้นเซียนกระบี่อิทธิฤทธิ์สูงส่ง ไม่แน่ว่าหลายร้อยปีหลังจากนี้นางอาจมีโอกาสกลายเป็นเซียนกระบี่คนที่สอง สร้างชื่อเสียงเลื่องลือไปทั่วสามดินแดนได้เช่นกัน

นางต้องการสงบจิตใจฝึกฝนลมปราณจึงสลัดพวกแมลงตามก้นไปให้พ้นทาง ตามหาสถานที่ซึ่งไม่มีผู้ใดมารบกวนได้เพื่อฝึกฝนร่างกายทุกวัน

ระหว่างทางนางบังเอิญพบม้าสวรรค์ ขณะมองหน้านางแววตาของมันเต็มไปด้วยความคับแค้นใจ คิดว่าคงเป็นเพราะถูกปรักปรำเรื่องหมัดกัดแน่ถึงได้รู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจขนาดนี้

พั่วเยวี่ยตบก้นม้าสวรรค์พลางกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง “คนเราเกิดมาบนโลกนี้มีใครไม่เคยต้องน้อยเนื้อต่ำใจบ้าง อยากบำเพ็ญเพียรกลายเป็นเซียนก็ต้องมองเรื่องนี้ให้กระจ่างก่อน ถ้าหากต้านทานแรงโจมตีไม่ได้ ก็ไม่ต้องเป็นคนไปเลยเสียดีกว่า สรุปว่าอยากจะเป็นคนก็ต้องรู้จักเปิดใจให้กว้าง นี่ก็เป็นส่วนหนึ่งของการบำเพ็ญเพียร เข้าใจหรือไม่”

ม้าสวรรค์ฟังแล้วครุ่นคิด คล้ายตระหนักรู้อะไรบางอย่างขึ้นมาจึงยื่นศีรษะมาถูไถนางด้วยความดีใจก่อนเดินจากไปอย่างร่าเริง

พอม้าสวรรค์เดินจากไปพั่วเยวี่ยก็ลูบปลายคางครุ่นคิดบ้าง

นางคิดไม่ถึงว่าคำพูดไม่กี่ประโยคของตัวเองจะผลักไสมันจากไปง่ายดายปานนี้ เหล่าสัตว์เซียนช่างไร้เดียงสาเหลือเกิน วันหน้าเมื่อสัตว์มารเจ้าเล่ห์กลิ้งกลอกบุกโจมตีจะมิถูกรังแกจนตายไปข้างหนึ่งเลยหรือ ช่างน่าเป็นห่วงเสียจริง!

เอ๋? ข้าจะเป็นห่วงไปไย เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับข้าเสียหน่อย ข้าควรจะเป็นห่วงเรื่องอิทธิฤทธิ์ของตัวเองมากกว่า ต้องเร่งมือฝึกบำเพ็ญเพียรสิถึงจะถูก

หลังจากนั้นพั่วเยวี่ยก็มุมานะฝึกวิชาเซียน ท่องคาถาอาคมไม่หลับไม่นอนต่อเนื่องหลายวัน

อาคมเซียนที่ผู้อื่นต้องทุ่มเทเวลาอย่างน้อยหนึ่งปีถึงฝึกสำเร็จนางกลับใช้เวลาเพียงแค่หนึ่งเดือนเท่านั้น อย่างไรในอดีตก็เคยเป็นถึงขุนพลเยี่ยนสื่อแห่งแดนมาร พื้นฐานของนางจัดว่าดีเยี่ยมเชียวล่ะ

อาคมฝึกสำเร็จแล้ว จะต้องหาคนมาทดสอบฝีมือสักหน่อย บนยอดเขาวั่งเยวี่ยไม่มีใครเป็นคู่ต่อสู้ให้นางได้เลย นางไม่โง่ถึงขั้นไปหาต้วนมู่ไป๋ เพราะนั่นไม่เท่ากับหาเรื่องใส่ตัวหรือไร

ตอนนี้สัตว์เซียนน่าจะใช้งานได้ดียิ่ง

“เจ้าพวกหน้าขน อยู่ไหนกัน”

พอนางตะโกนออกไปเหล่าสัตว์เซียนก็รีบร้อนวิ่งมาหาอย่างที่คิดไว้ แต่ละตัวมองนางหน้าระรื่น พั่วเยวี่ยกลับส่งยิ้มชั่วร้ายเหมือนอันธพาลให้พวกมัน ดีดปลายนิ้วร่ายอาคมเซียน บนฝ่ามือพลันปรากฏลูกไฟดวงหนึ่ง

เหล่าสัตว์เซียนจ้องมองเปลวไฟอย่างประหลาดใจ จากนั้นก็หันมองนางด้วยความอยากรู้อยากเห็น โดยไม่รู้เลยว่าภัยกำลังมาถึงตัว พั่วเยวี่ยเลิกคิ้วขึ้นเตรียมโยนลูกไฟในมือใส่พวกมัน