ทดลองอ่าน ท่าน… จงถอยไปเสีย! บทที่ 5-6

ภายในห้องพัก

“องค์หญิงใหญ่เพคะ หม่อมฉันยังอยากจะปรนนิบัติท่านอีกสองปี ยังอยากจะมีชีวิตนานอีกสักนิด…ฮือๆ”

ซย่าลวี่ร้องไห้น้ำตาไหลพราก เซียวฉางหนิงกลับหัวเราะ

“ก็ไม่แน่ว่าจะถูกฆ่าปิดปาก เมื่อครู่ข้าตื่นเต้นเกินไปจึงพูดโพล่งออกไปก็เท่านั้น เจ้าอย่าคิดเป็นจริงไป” พักผ่อนไปครึ่งชั่วยาม เซียวฉางหนิงจึงสงบสติลงได้โดยสิ้นเชิง พูดวิเคราะห์ว่า “สำนักบูรพาแม้จะทำการโหดเหี้ยม แต่ใช่จะไม่คำนึงถึงผลลัพธ์ แค่ไช่เฟิงรองเสนาบดีกรมทหารเพียงคนเดียว พูดถึงฐานะและคุณค่าแล้วเทียบข้าไม่ได้สักนิด เสิ่นเสวียนไม่มีทางทำลายข้อตกลงเพียงเพื่อคนตำแหน่งเล็กๆ เช่นนี้หรอก”

“จริงหรือเพคะ” ซย่าลวี่สะอื้น เชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง

“จริง” เซียวฉางหนิงรู้สึกเหนื่อยล้าอยู่บ้าง ถามว่า “จริงสิ ห้องพักด้านข้างนั้นเก็บกวาดให้ข้าหรือยัง”

“เก็บกวาดเรียบร้อยแล้วเพคะ แต่ห้องเรียบง่ายไปบ้าง เพราะเดิมทีเป็นห้องที่ไว้ให้เหล่าสาวใช้พัก แสงสว่างก็ไม่ค่อยพอ” ซย่าลวี่เช็ดน้ำตา ถามอย่างระมัดระวังว่า “องค์หญิงใหญ่จะทรงแยกห้องกับผู้บัญชาการเสิ่นจริงหรือเพคะ”

“ก็แค่ขันที ไม่มีความสามารถทำเช่นคนทั่วไป อย่างไรก็ใช้ร่างกายของข้าไม่ได้ เช่นนี้ข้าจะไปหาเรื่องอัปยศใส่ตัวด้วยเหตุใดกัน” เซียวฉางหนิงลุกขึ้น นวดน่องที่ปวดหนึบๆ พูดอย่างอ่อนแรงว่า “เดินเล่นมาครึ่งค่อนวัน เหนื่อยล้ายิ่งนัก ข้าจะไปพักก่อนสักนิด อาหารกลางวันกับอาหารเย็นยกมาในห้องข้า ถ้าเสิ่นเสวียนสงสัย เจ้าก็บอกว่าข้ารู้สึกไม่ค่อยสบาย ไปร่วมโต๊ะด้วยไม่ได้”

ซย่าลวี่กระตือรือร้นแหวกเปิดม่านมุกให้เซียวฉางหนิง แล้วก้มหน้าพูดว่า “เพคะ หม่อมฉันจะทำตามคำสั่งทุกอย่าง”

ด้วยเหตุนี้ตอนที่เสิ่นเสวียนเพิ่งกลับถึงในเรือนเล็กก็ได้ยินเรื่องที่เซียวฉางหนิงย้ายไปอยู่ห้องด้านข้างที่ให้บ่าวพักแล้ว

“จะจับฮูหยินกลับมาอยู่เป็นเพื่อนท่านหรือไม่ขอรับ” หลินฮวนยืนอยู่หน้าประตู ในมือถือน้ำตาลกรอบที่ห่อกระดาษน้ำมันเอาไว้ กินจนผงน้ำตาลติดเต็มปาก เอ่ยถามเสียงอู้อี้ไม่ชัดเจน

มือของเสิ่นเสวียนที่กุมถ้วยชาชะงักไปเล็กน้อย จากนั้นก็หัวเราะเยาะแล้วพูดว่า “ไม่จำเป็น ถ้านางทนทุกข์เช่นนั้นได้ก็ปล่อยนางไป อย่าเกิดเรื่องวุ่นวายก็พอ นางหาเรื่องได้ไม่กี่วันหรอก”

“ถ้าฮูหยินก่อเรื่องเล่า” หลินฮวนออกแรงกัดก้อนน้ำตาลในปากจนแหลก เกิดเป็นเสียงกุบที่น่าขนลุก ทว่าท่าทางของเขากลับไร้เดียงสาแลดูไร้พิษภัย “จะให้ข้าน้อยจัดการตามวินัยทหารหรือไม่ขอรับ”

เสิ่นเสวียนเอ่ยโดยไม่ได้ช้อนตาขึ้นมา “เสี่ยวหลินจื่อ เจ้านอกจากกินกับฆ่าแล้ว ทำอย่างอื่นไม่เป็นหรือ”

“ยังนอนเป็นขอรับ” หลินฮวนพูดอย่างไม่เก้อเขิน

เสิ่นเสวียนออกแรงที่ข้อมือ ใช้ถ้วยชาเป็นอาวุธลับซัดออกไป พุ่งเข้าใส่หน้าหลินฮวน

หลินฮวนตีลังกาถอยหลังหนึ่งทีอย่างคล่องแคล่ว หลบอาวุธลับที่พุ่งมา ก่อนหยุดลงตรงบันไดอย่างมั่นคง ขนมน้ำตาลกรอบในมือไม่ตกหล่นแม้แต่น้อย

เสิ่นเสวียนลุกขึ้น กดดาบสองเล่มที่ข้างเอว พูดอย่างแฝงความหมายว่า “ลือกันว่าชาวนาชาวไร่เพื่อกำราบฝูงวัวที่ขี้หงุดหงิดแล้วจะปล่อยลูกแกะที่อ่อนแอหนึ่งตัวไว้ในฝูงวัว ใช้ประโยชน์ในการกำราบปรับสมดุลเพื่อลดจิตวิญญาณการต่อสู้ของวัว เสี่ยวหลินจื่อ เจ้ารู้สึกหรือไม่ว่าองค์หญิงใหญ่ฉางหนิงก็คือลูกแกะที่เข้ามาปะปนในสำนักบูรพาตัวนั้น”

หลินฮวนคิดอย่างจริงจัง จากนั้นก็เลียเศษน้ำตาลบนนิ้วมือ “ข้าน้อยฟังไม่เข้าใจขอรับ”

“ต้องเรียนหนังสือให้มาก” เสิ่นเสวียนแนะนำ