ทดลองอ่าน ธาราวสันต์ บุษบันจันทรา บทที่ 13-บทที่ 14

บทที่สิบสี่

 ด่านที่สอง…ลานยิงธนู

ลู่เจี่ยนจือมาถึงก่อน เขาหยิบคันธนูและธนูเดินมายังจุดยิงธนู ยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็เอาลูกธนูขึ้นพาดสาย น้าวคันธนูเป็นรูปจันทร์เต็มดวง

เดือยที่ปลายคันธนูทั้งสองด้าน เนื่องจากได้รับแรงจากแขนทั้งสองข้างของเขาอย่างเต็มที่ ทานรับไม่ไหวเริ่มส่งเสียงเอี๊ยดๆ จากการสั่นสะเทือนออกมา

ในขณะที่คันธนูถูกน้าวตึงจนคล้ายว่าพริบตาถัดมาก็จะขาดผึงนั่นเอง เขาก็ปล่อยนิ้วหัวแม่มือที่จับก้านธนูไว้แน่นออกทันที

ลูกธนูหลุดจากพันธนาการทันที พุ่งออกจากคันธนูตรงไปข้างหน้าดุจสายฟ้าแลบ แหวกอากาศเสียงดังเฟี้ยว ชั่วพริบตาเดียวมีเสียงดังฟุ่บ ปักเข้าไปกลางเป้าที่อยู่ฝั่งตรงข้ามตรงๆ ไม่เอนไม่เอียง อยู่ในรูที่ตรงกลางเหรียญพอดี

ยิงครั้งเดียวเข้าเป้า!

ไม่เพียงแค่นั้นระหว่างกระบวนการทั้งหมดนี้ การยิงธนูของเขา ไม่ว่าจะเป็นการจับคันธนู หรือการเล็ง ก็ทำรวดเดียวจนสำเร็จดุจสายน้ำไหล ไม่มีหยุดชะงักแม้แต่น้อย เรียกได้ว่างดงามอย่างยิ่ง!

คนดูเป้าที่อยู่ฝั่งตรงข้าม เข้าไปตรวจสอบ แล้วชูธงเป็นการบอกว่าผ่านด่าน

ชั่วขณะนั้นในลานยิงธนูมีเสียงโห่ร้องบอกดีดังขึ้น

คนที่ล้อมวงชมอยู่ นอกจากลูกศิษย์ลูกหากับคนที่มีสัมพันธไมตรีอันดีกับสกุลเกาและสกุลลู่แล้วก็เป็นพวกที่ปกติไม่ค่อยถูกกับสองสกุลนี้ เวลานี้ได้เห็นฝีมือการยิงธนูของลู่เจี่ยนจือแล้วก็ไม่อาจไม่เลื่อมใส

บุตรชายคนโตของสกุลลู่ ชื่อเสียงสมคำเล่าลืออย่างแท้จริง

เสียงโห่ร้องในลานยิงธนูที่อยู่ด้านหลังยังคงดังขึ้นตรงโน้นทีตรงนี้ที ลู่เจี่ยนจือกลับคล้ายไม่ได้ยินแม้แต่น้อย

เขาวางคันธนูกับลูกธนูลง เงยหน้ามองไปยังด่านที่สาม ซึ่งก็เป็นทิศทางของลานอภิปรายถกปัญหา จากนั้นก็สาวเท้าวิ่งไปอย่างรวดเร็ว

เพียงแต่เขาเพิ่งวิ่งไปได้สิบกว่าก้าว ข้างหูเขาพลันเงียบสงบลง

นี่เป็นความรู้สึกที่แปลกประหลาดอย่างหนึ่ง

คล้ายว่าในเวลาชั่วพริบตาเดียว จู่ๆ คนหลายร้อยคนในลานยิงธนูที่อยู่ด้านหลังก็ถูกฝ่ามือยักษ์ข้างหนึ่งบีบลำคอไว้เช่นนั้น

ผู้คนเงียบเสียงไปพร้อมกัน!

ลู่เจี่ยนจือหยุดฝีเท้าลงตามสัญชาตญาณ หันหน้ากลับไปมอง

หลี่มู่มาถึงแล้ว ตามเขามาติดๆ

ไม่เพียงเท่านั้นในระหว่างที่ตนเพิ่งวิ่งออกมาได้สิบกว่าก้าว ในช่วงเวลาสั้นๆ เพียงชั่วกะพริบตานี้หลี่มู่ก็ปล่อยลูกธนูออกไปแล้ว

ที่รูเหรียญเงินตรงใจกลางเป้าที่สุดปลายอีกด้านหนึ่งก็มีลูกธนูดอกหนึ่งปักตรึงเข้าไปจนลึก

ก้านธนูยังสั่นไหวไม่หยุดนิ่งไปตามแรงส่งที่ยังเหลืออยู่

ลู่เจี่ยนจือเหมือนยังได้ยินเสียงสั่นไหวดังวิ้งๆ ที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะอยู่

ลานยิงธนูที่เมื่อครู่ก่อนยังเต็มไปด้วยเสียงโห่ร้องพลันเงียบกริบลง พร้อมการปรากฏตัวของหลี่มู่และลูกธนูที่เขายิงออกไปดอกนั้น

แทบจะไม่มีใครทันได้เห็นชัดเจนว่าหลี่มู่น้าวคันธนูและปล่อยลูกธนูออกไปเช่นไร ลูกธนูดอกนั้นก็พุ่งออกจากคันธนูไปแล้ว

ไม่เพียงรวดเร็ว เรื่องของพละกำลังเองก็ยิ่งเปี่ยมอานุภาพประดุจอสนีบาตฟาดเปรี้ยง ทั้งเจือไปด้วยจิตสังหารจางๆ

อาจเพราะยังไม่ทันได้มีท่าทีโต้ตอบ หรืออาจเพราะอยู่ภายใต้สถานการณ์ที่ไม่ทันได้ตั้งตัว ผู้ชมก็ไม่รู้ว่าที่แท้แล้วตนควรมอบเสียงไชโยโห่ร้องให้หลี่มู่ที่ยิงธนูเช่นนี้ออกไปดอกหนึ่งเหมือนเมื่อครู่ก่อนหรือไม่ หรือควรทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นดี ถึงได้ปรากฏฉากที่คาดคิดไม่ถึงเช่นนี้ขึ้นมากระมัง