ทดลองอ่าน ธาราวสันต์ บุษบันจันทรา บทที่ 5-บทที่ 6

ครู่ใหญ่บิดาจึงหันหน้ามาช้าๆ สองตาเต็มไปด้วยเส้นโลหิต ใบหน้าซีดเซียว สีหน้าเศร้าซึม

เพิ่งผ่านไปแค่คืนเดียวบิดาถึงกับดูแก่ไปมาก

“อาเหยีย…”

เกาลั่วเสินอดทนต่อไปไม่ไหว น้ำตาไหลนองหน้า

นางรู้ถึงการตัดสินใจในท้ายที่สุดของบิดาแล้ว

แม้จะบอกว่าสถานการณ์ของหลินอี้ที่อยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้มั่นคงแล้ว แต่แรงกดดันที่ราชสำนักต้องเผชิญกลับไม่ได้ลดน้อยลงแม้แต่น้อย

ตามข่าวที่สายสืบทางเจียงเป่ยส่งมา ครั้งนี้แคว้นซย่าทางเหนือตั้งใจจะบุกลงใต้จะต้องยึดครองต้าอวี๋ให้ได้ เล่าลือกันว่าทัพใหญ่มีจำนวนทหารถึงร้อยหมื่นนาย

ส่วนต้าอวี๋ขาดแคลนกำลังทหาร อย่างมากก็เกณฑ์ทหารได้เพียงสามสิบหมื่นนายเท่านั้น

สำหรับกองกำลังทหารสามสิบหมื่นนายก็ต้องให้ชาวบ้านจำนวนสามเท่าหรือร้อยหมื่นคนมาจัดหาข้าวของสิ่งจำเป็นให้

และเสนาบดีคลังได้รายงานต่อเบื้องบน แจ้งว่าท้องพระคลังของต้าอวี๋เวลานี้เพียงพอถูไถประคับประคองการศึกทางเหนือได้เท่านั้น ราชสำนักจำเป็นต้องยุติการปราบปรามกบฏให้เร็วที่สุด เพื่อจะได้ทุ่มเทกำลังทั้งหมดไปรับมือกับศึกใหญ่ที่มาจากทางเหนือซึ่งเกี่ยวโยงถึงชะตากรรมของบ้านเมืองในครั้งนี้

“อาหมี อย่าได้เกลียดอาเหยียเลย อาเหยียไม่ใช่ไม่อยากช่วยอาตี้ของเจ้า แต่อาเหยียไม่มีหนทาง ถ้าต้องสูญเสียเมืองอวี้จางไปอีก สงครามภายในยืดเยื้อไม่สงบ เกิดชาวเจี๋ยบุกมาประชิดชายแดน เกรงว่าต้าอวี๋เราคงยากจะต้านทานไว้ได้อีก…”

เกาเฉียวน้ำเสียงแหบพร่า ในดวงตามีน้ำตาขังคลอ อธิบายให้บุตรสาวฟังถึงการตัดสินใจในท้ายที่สุดของเขาครั้งแล้วครั้งเล่า

“อาเหยีย!”

นางไม่เกลียดอาเหยียที่ไร้ความปรานี เพียงแค้นใจที่ใต้หล้าไม่สงบสุข เพราะเหตุใดสงครามจึงเกิดขึ้นมาตรงโน้นทีตรงนี้ทีไม่หยุด ไม่มีความสงบสุขแม้แต่วันเดียว

เพราะสงคราม…บ้านเมืองจึงอ่อนแอราษฎรยากจน บิดาต้องเหน็ดเหนื่อยกับการรับมือ อ่อนล้าทั้งร่างกายและจิตใจ ตลอดวันไม่มีสีหน้าเบิกบานให้เห็น

เพราะสงคราม…จึงได้หล่อเลี้ยงความฝันและความทะเยอทะยานของบุตรหลานตระกูลขุนนางรุ่นหนุ่มสาวที่ฝันจะสร้างผลงานเช่นอาตี้ขึ้นมา

และเพราะสงคราม…ทำให้นางได้ลิ้มรสชาติอะไรคือการตายจากของญาติพี่น้องเป็นครั้งแรกในชีวิต

นางร้องไห้จนควบคุมตนเองไม่ได้ ในที่สุดก็อ่อนเปลี้ยเพลียแรงหลับไปในอ้อมกอดของบิดา วันรุ่งขึ้นตื่นมาก็ปวดหัวตัวร้อนไม่อาจลุกจากเตียงได้

เกาลั่วเสินยากจะหลับตาลงได้ตลอดคืน นางนอนอยู่บนเตียงถึงสามวันเต็ม แม้แต่เซียวหย่งจยาที่ไม่ได้กลับเข้ามาในเมืองหลายปี พอทราบข่าวก็รีบกลับมา คอยดูแลนางอยู่ข้างกายทั้งวันทั้งคืน

รุ่งเช้าวันที่สี่ระหว่างที่นางสติยังเลอะๆ เลือนๆ ก็ถูกข่าวที่ส่งมาอีกครั้งทำให้จิตใจสั่นสะเทือน

อาตี้ได้รับการช่วยเหลือแล้ว!

ตอนออกรบนายทหารชั้นผู้น้อยในกองทัพนายหนึ่งถึงกับขี่ม้าบุกเดี่ยวเข้าไปที่หน้าขบวนทหารของหลินชวนหวัง เขาราวกับเข้าไปในเขตไร้ผู้คน ช่วยอาตี้ของนางกลับมาได้

นายทหารผู้นั้นชื่อว่า ‘หลี่มู่’