ทดลองอ่าน นวลหยกงาม บทที่ 1

ทดลองอ่าน-บทที่1

 ฤดูใบไม้ผลิอันอบอุ่น นกน้อยตื่นเช้ายืนเกาะอยู่บนกิ่งไม้ขับขานบทเพลงเบิกอรุณแผ่วเบา มันมองสำรวจกล่องกระดาษใต้ต้นไม้ที่เพิ่งปรากฏขึ้นในตอนเช้าของวันนี้ด้วยความอยากรู้อยากเห็น พลางคาดเดาว่าห่อกลมๆ เหมือนตัวหนอนดักแด้ในนั้นคืออะไร

เสียงเอี๊ยดดังขึ้น ประตูเหล็กข้างต้นไม้ถูกคนเปิดออกจากทางด้านใน ผู้หญิงวัยราวสี่สิบกว่าคนหนึ่งเดินถือไม้กวาดอันใหญ่ออกมากวาดพื้นหน้าประตูพอให้สะอาด เจ้านกน้อยบนต้นไม้ส่งเสียงร้องจิ๊บๆ อยู่เป็นนาน หมายจะบอกเธอว่ามีของบางอย่างอยู่ใต้ต้นไม้

ผู้หญิงคนนั้นถูกดึงความสนใจไปในที่สุด เธอหมุนตัวสาวเท้าสองก้าวไปที่ใต้ต้นไม้ อุ้มห่อกลมๆ ออกจากกล่องเล็กๆ ใบนั้น

เธอถอนใจเบาๆ เฮือกหนึ่ง ก่อนพูดพึมพำกับตนเอง “นี่มันพ่อแม่ใจยักษ์ใจมารคู่ไหนอีกแล้วก็ไม่รู้ ในเมื่อไม่อยากมีลูกแล้วจะคลอดออกมาทำไม”

พูดจบเธอค่อยๆ เปิดมุมหนึ่งของผ้าห่อตัวเด็กออกดู ปากก็บ่นงึมงำไป “เด็กผู้หญิงตามเคย แบบนี้จะยกให้ใครก็ลำบาก เดี๋ยวนี้คนที่มารับอุปการะเด็ก อยากได้แต่เด็กผู้ชายกันทั้งนั้น…”

เธออุ้มทารกหญิงที่เพิ่งครบเดือนคนนั้นด้วยมือเดียวอย่างชำนิชำนาญ อีกมือหนึ่งถือไม้กวาดก้าวผ่านประตูเหล็กเข้าไปแล้วปิดประตูจากด้านใน กำแพงตึกที่เก่าคร่ำคร่าขาดการดูแลซ่อมแซมสะเทือนน้อยๆ ตามแรงกระแทก แม้แต่ป้ายชื่อสีลอกเลือนตรงข้างประตูยังพลอยสั่นระริกไปด้วย อักษรตัวโตสีดำจางๆ ไม่ชัดเจนบนนั้นพอจะอ่านออกได้ว่า ‘สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าชุนเทียน’

เด็กทารกหญิงที่ถูกเอามาทิ้งไว้คนนี้เติบโตขึ้นจนมีอายุสองขวบ ถึงเรียกชื่อตนเองได้ชัดถ้อยชัดคำว่า ‘อี๋อวี้’ มีความหมายว่าหยกที่ถูกพ่อแม่ทอดทิ้งไว้ชิ้นหนึ่ง

เสี่ยวอี๋อวี้ไม่ใช่เด็กฉลาด ยามที่พี่เลี้ยงเล่านิทานให้พวกเธอฟัง มักจะถามคำหนึ่งว่า… ‘ฟังเข้าใจไหมคะ’ เด็กในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าส่วนใหญ่ซึ่งล้วนหัวไวมากจะตอบเสียงดังฟังชัดว่า… ‘เข้าใจค่ะ/ครับ’

ส่วนเสี่ยวอี๋อวี้ไม่ตอบ เพราะเธอฟังตามไม่ทัน เวลาที่พี่เลี้ยงเล่าว่ากระต่ายนอนหลับตอนวิ่งแข่ง เธอจะพยายามนึกทบทวนว่า…ตอนคุณน้าเริ่มเล่านิทาน บอกว่ากระต่ายหรือว่าเต่านะที่วิ่งเร็ว

ดังนั้นพอเด็กที่ตอบว่า ‘เข้าใจ’ ได้รับแจกเยลลี่เม็ดหนึ่งกันถ้วนหน้า ทว่าอี๋อวี้กลับไม่ได้ ทั้งที่เธออยากกินเยลลี่หวานๆ มากเหมือนกัน แต่เธอไม่เข้าใจจริงๆ เลยไม่อยากโกหกคุณน้า