ทดลองอ่าน นวลหยกงาม บทที่ 10

อี๋อวี้สะดุ้งตื่นขึ้นเพราะเสียงเคาะประตูถี่รัวระลอกหนึ่ง ลืมตาขึ้นเห็นหลูซื่อนั่งอยู่ตรงหัวเตียงกำลังจะลุกขึ้นยืน นางส่งเสียงเรียกมารดาเบาๆ

หลูซื่อหันไปเห็นนางตื่นแล้ว ขานตอบคำหนึ่งก่อนเอ่ยเสียงเบา “เจ้าลุกขึ้นมาผลัดอาภรณ์ก่อน แม่จะออกไปดูว่าเป็นผู้ใด”

เสียงเคาะประตูดังมากขึ้น ดูคล้ายคละเคล้าเสียงพูดคุยของคนกลุ่มหนึ่ง จากรอยแยกทางหน้าต่างยังมองเห็นแสงไฟหลายจุดได้วับๆ แวมๆ

หลูซื่อเพิ่งเลิกม่านขึ้นก้าวเท้าออกจากห้องนอน อี๋อวี้ตื่นเต็มตาแล้วสัมผัสถึงบรรยากาศที่แปลกชอบกลของยามราตรีได้ในพริบตา กลิ่นอายตึงเครียดในอากาศทำให้นางกระสับกระส่าย เมื่อเห็นหลูซื่อเดินไป นางพลิกตัวลงจากเตียง ไม่ทันได้สวมรองเท้าก็ก้าวพรวดๆ ไล่ตามหลังไปดึงรั้งมารดาไว้

“มีอะไรหรือ” หลูซื่อกระซิบถาม ในใจนางก็เริ่มกระวนกระวายรางๆ เพราะเสียงความเคลื่อนไหวด้านนอกที่ดังขึ้นทุกที

อี๋อวี้ไม่กล่าวตอบ กลับเบี่ยงร่างเล็กๆ แซงขึ้นหน้าไปยืนอยู่หลังประตูห้องโถง มองไปข้างนอกทางรอยแยกของประตู เสี้ยวขณะต่อมานางยกมือปิดปากถอยหลังสองก้าว หลูซื่อก้าวเท้าขยับเข้าไปชิดประตูมองลอดช่องออกไป

ใต้แสงสว่างจากคบเพลิงหลายอันข้างนอก เห็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยริ้วรอยยับย่นของแม่สื่อหวังเด่นชัดอยู่หน้าประตู มีหวังซื่อยืนอยู่ใกล้ๆ กำลังช่วยกันเคาะประตูเรือนสกุลหลูเสียงดังลั่น เมื่อมองผ่านข้างตัวพวกนางไป เห็นในลานมีชายฉกรรจ์สองคนถือคบไฟในมือ อีกสามคนมือเปล่า ตรงกลางพวกเขาเป็นบุรุษร่างเตี้ยในเสื้อคลุมยาวสีน้ำเงิน สวมเสื้อคลุมป้ายข้างสีส้มทับด้านนอก เขากำลังยกมือลูบเรียวหนวดงามสีดำเหนือริมฝีปาก พลางแลมองมาทางประตู

ทันใดนั้นแม่สื่อหวังยื่นหน้ามาชิดรอยแยกประตู หลูซื่อผงะถอยหลายก้าวจนเกือบชนตัวอี๋อวี้ด้วยความแตกตื่น พร้อมกับได้ยินเสียงสนทนากระซิบกระซาบลอยมาจากด้านนอก

“กุ้ยเซียง พวกนางคงไม่ได้หนีไปแล้วกระมัง”

“เป็นไปไม่ได้ วัวตัวนั้นยังอยู่ในลาน เมื่อคืนข้าได้ยินชัดเจนเลย พวกนางพูดว่าคืนนี้หลังยามสี่ จะขี่เกวียนออกเดินทาง”

“ถ้าอย่างนั้นเคาะต่อไป เคาะแรงๆ”

กล่าวจบทั้งสองคนตบประตูอีกระลอกหนึ่ง คนที่ผ่านมาสองภพสองชาติแล้วอย่างอี๋อวี้ไม่เคยพานพบสถานการณ์เช่นนี้มาก่อน ได้แต่อาศัยจิตใจที่เข้มแข็งฝืนสะกดความตระหนกตกใจไว้ได้ อึดใจเดียวก็กระจ่างแจ้งว่ามีคนแอบฟังพวกนางสองแม่ลูกพูดคุยกันเมื่อคืนแน่นอน ขณะนางโอดครวญว่าเคราะห์ร้ายอยู่ในใจ ถูกหลูซื่อที่กุมสติได้แล้วจูงเดินย่องกลับไปที่ห้อง

“ท่านแม่ พวกนั้นมาดักจับพวกเราแล้ว” อี๋อวี้ยังคงเยือกเย็นอยู่บ้าง พอเข้าไปในห้องแล้ว นางเอ่ยกับหลูซื่อเสียงแผ่วๆ