ทดลองอ่าน นวลหยกงาม บทที่ 10

หลูซื่อทำอะไรไม่ถูกเช่นกัน ภายในห้องที่มืดทึบเพียงเห็นใบหน้าของนางที่แฝงรอยว้าวุ่นใจได้อย่างเลือนราง นานสองนานก็ไม่ได้ยินนางเปล่งวาจาใด จวบจนเสียงตวาดกร้าวของบุรุษดังขึ้นในลาน ถึงทำให้นางถลันไปที่หน้าเตียงอย่างลนลาน ตะคอกใส่อี๋อวี้เบาๆ “เร็วเข้า! หยิบห่อผ้ามา พวกเรากระโดดออกทางหน้าต่างด้านหลังห้องครัวกัน”

ไหนเลยจะคาดคิดว่ามือนางเพิ่งคลำไปที่ห่อผ้าบนเตียง ประตูใหญ่ด้านนอกถูกคนกระแทกเปิดออก ต่อจากนั้นไม่เปิดช่องให้นางได้ตั้งตัวติด หวังซื่อก็แหวกม่านเดินเข้ามาพร้อมกับชายฉกรรจ์ถือคบไฟคนหนึ่งตามมาด้านหลัง

“อุ๊ย! นี่จัดหีบห่อสัมภาระไปไหนกันหรือ” เสียงถากถางแหลมสูงของหวังซื่อดังขึ้น สายตาของนางมองกวาดไปที่ห่อผ้ากับถุงสัมภาระหลายชิ้นซึ่งวางเรียงกันไว้เต็มหัวเตียง

ถึงขั้นนี้แล้ว หลูซื่อไม่มีแก่ใจหวาดกลัวอีก นางเอื้อมมือดึงอี๋อวี้ไปอยู่ด้านหลังตน กล่าวด้วยสุ้มเสียงดุดัน “ข้ากลับอยากถามว่าดึกดื่นป่านนี้ เจ้ามาทำอะไรที่เรือนข้า!”

“เอ้อร์เหนียง เจ้านี่พอได้ดีแล้วช่างลืมง่ายเสียจริง ก็ตกลงกันไว้แล้วว่าอีกสองสามวันให้หลังจะรับตัวเจ้าไปที่ตำบลจางไม่ใช่หรือ นายท่านจางกลัวเจ้าร้อนใจจนรอไม่ไหว สั่งให้พวกข้ามารับเจ้าไปแต่งงานล่วงหน้า” แม่สื่อหวังก้าวออกมาทางข้างหลังหวังซื่อ ถ้อยคำนี้ของนางเป็นการพูดโกหกทนโท่ ด้วยมีใครที่ไหนกันบุกไปที่เรือนผู้อื่นรับตัวเจ้าสาวดึกๆ ดื่นๆ เช่นนี้บ้าง

“ยายเฒ่าใจดำสมควรตาย เป็นเจ้าที่วางอุบายให้ร้ายข้าจนตกอยู่ในสภาพนี้!” อันว่าศัตรูประจันหน้า ต่างฝ่ายยิ่งเดือดดาล เมื่อคืนหลูซื่อรู้จากหลี่เสี่ยวเหมยว่าที่ตนเองถูกใส่ความล้วนเป็นแผนการร้ายของคนตรงหน้านี้ ถ้ามิใช่อี๋อวี้ยังอยู่ด้านหลัง นางแทบอยากจะกระโจนเข้าไปกัดอีกฝ่ายสักสองทีให้หายแค้นจนใจจะขาด

“ดูเจ้าพูดเข้าสิ เป็นเจ้าขอร้องข้าเองมิใช่หรือ ตอนนี้กลับเอาแต่พูดว่าข้าให้ร้ายเจ้า เฮ้อ ทุกวันนี้เป็นแม่สื่อไม่ง่ายดาย กลัวก็แต่เจอพวกที่ถึงเวลาแล้วไม่รักษาคำพูดอย่างเจ้า ดีที่นายท่านจางของพวกข้าเป็นคนมีหน้ามีตา ไหนเลยจะปล่อยให้เจ้าหลอกลวงตามใจชอบ” ว่าแล้วนางก็ดึงตัวหวังซื่อหลบไปด้านข้าง

อี๋อวี้กัดริมฝีปากชะโงกหัวออกมาจากข้างหลังของหลูซื่อ มองปราดเดียวก็เห็นบุรุษอีกคนแหวกม่านเดินเข้ามา เป็นชายร่างเตี้ยไว้หนวดเรียวงามซึ่งยืนอยู่กลางลานที่นางมองเห็นก่อนหน้านี้นั่นเอง ดูท่าทางน่าจะมีอายุราวสามสิบเศษ คงไม่ใช่นายท่านจางที่ย่างวัยห้าสิบกว่าแล้ว

“มัวพล่ามอะไรกันอยู่ พี่เขยข้าตบแต่งนางเป็นภรรยาถือว่าให้เกียรตินางแล้ว ตอนแรกตกลงกันไว้ดิบดี ตอนนี้ยังทำท่าจะเป็นจะตายเสียให้ได้อีกหรือ… นางตัวดี เอาตัวไป!” คนผู้นี้คือนักเลงหัวไม้นามว่า ‘เจิ้งลี่’ พี่ชายของอนุภรรยาของนายท่านจาง วันนี้ได้เห็นตัวแล้วสมเป็นเดรัจฉานในร่างคนจริงๆ

ไม่ทันสิ้นเสียงเขา มีชายฉกรรจ์ชุดเทาท่าทางคล้ายบ่าวในเรือนอีกสองคนพรวดพรวดเข้ามา เห็นสองแม่ลูกสกุลหลูก็ปรี่เข้าไป