ทดลองอ่าน นวลหยกงาม บทที่ 10

“อย่าเข้ามานะ!” หลูซื่อร้องตวาดพลางยึดตัวบุตรสาวที่ขยับยุกยิกอยู่ข้างหลังไว้ เอาร่างบังไม่ให้นางมุดลอดออกมา

อี๋อวี้ถูกนางจับไว้แน่น ดิ้นอย่างไรก็ไม่หลุด นางตะโกนเสียงดังอย่างร้อนรุ่มใจ “พวกเจ้ากล้ารึ! ไม่กลัวพี่ชายข้ากลับมาแล้วสั่งสอนพวกเจ้าให้รู้สำนึกหรือไร”

บ่าวผู้ชายสองคนนั้นละล้าละลังไม่รู้ว่าจะสืบเท้าขึ้นหน้าต่อไปหรือไม่ ในเวลานี้เจิ้งลี่ถึงสังเกตเห็นเด็กหญิงที่ซ่อนอยู่หลังหลูซื่อ คิ้วสั้นๆ ของเขาเลิกขึ้นขณะกล่าวเสียงเยาะ “เจ้าพูดถึงว่าที่จวี่เหรินในเรือนเจ้าผู้นั้นหรือ ฮ่าๆ รอเมื่อมารดาเจ้าแต่งเข้าสกุลจางแล้ว ต้องกลัวด้วยหรือว่าเขาพบหน้าข้าแล้วจะไม่เรียกว่าท่านน้าสักคำ”

หลายปีที่ผ่านมาคนผู้นี้กำเริบเสิบสานและเกะกะระรานจนเคยตัว ทั้งน้องสาวเขายังได้รับความโปรดปรานจากนายท่านจางอย่างยิ่งยวด กระทั่งเป็นต้นเหตุให้ภรรยาเอกจบชีวิตลงก็ไม่เห็นนายท่านจางบันดาลโทสะ ย่อมบ่มเพาะนิสัยไม่กลัวฟ้าไม่เกรงดินเพิ่มขึ้นหลายส่วน ในครั้งนั้นที่เขาเป็นอันธพาลเจ้าถิ่นได้ด้วยอาศัยความโหดร้ายอำมหิต มีหรือจะเห็นคำข่มขู่ของแม่นางน้อยอี๋อวี้อยู่ในสายตา ต่อให้หลูจื้อสอบผ่านเป็นจวี่เหรินกลับมา ในความคิดเขาก็แค่มีศักดิ์ฐานะทัดเทียมกับพี่เขย หากนับตามอาวุโสยังต่ำกว่าตนเองชั้นหนึ่ง นอกจากนี้เขายังโกรธแค้นที่หลูซื่อชิงตำแหน่งที่น้องสาวไม่ได้ครอบครองมาโดยตลอด ทั้งรู้ว่านายท่านจางตบแต่งหลูซื่อเป็นภรรยาเพียงเพื่อมีทายาทสืบสกุล แล้วจะให้ความเป็นมิตรกับพวกนางสองแม่ลูกได้อย่างไร

“ยังยืนทื่ออยู่ทำไม เดือนนี้ไม่อยากได้เงินค่าจ้างแล้วรึ เอาตัวไป!”

ตอนที่หลูซื่อกับอี๋อวี้ถูกพาตัวออกจากเรือน มีชาวบ้านตกใจตื่นขึ้นมาไม่น้อย พวกเขาไม่ได้จับเสื้อผ้าผมเผ้าให้เรียบร้อยก็ออกมายืนเป็นกลุ่มเล็กๆ กระจายกันอยู่นอกลาน

อี๋อวี้ถูกบ่าวชายคนหนึ่งอุ้มไว้ในวงแขนและกดหน้าแนบบ่า ขณะที่หลูซื่อถูกควบคุมตัวอยู่ ได้แต่เดินไปข้างหน้าอย่างสงบเสงี่ยมโดยมีแม่สื่อหวังกับหวังซื่อช่วย ‘ประคอง’

หวังซื่อยังพูดกับคนที่ล้อมวงมุงดูอยู่อย่างยิ้มแย้ม “นายท่านจางใจร้อนรอไม่ไหว ไหว้วานพวกข้ามารับคนก่อนล่วงหน้าหลายวัน ตำบลจางถือว่าห่างไปไกลอยู่บ้าง ฉะนั้นต้องรบกวนเวลาพักผ่อนของทุกคนกลางดึกแล้ว ส่วนเจ้าเด็กน้อยคนนี้ยังนอนหลับอยู่ เลยต้องให้คนอุ้มไว้”