ทดลองอ่าน นวลหยกงาม บทที่ 10

อี๋อวี้ทำได้แค่โผล่ดวงตาทั้งคู่ออกมาจากหัวไหล่ของบ่าวคนนั้น นางอาศัยแสงไฟมองเห็นชาวบ้านรอบตัวได้ชัดเจน แรกเริ่มยังตั้งความหวังริบหรี่ว่าบางทีเพื่อนบ้านที่จิตใจซื่อตรงเหล่านี้จะขัดขวางคนชั่วกลุ่มนี้ไว้ แต่ครั้นได้ยินเสียงพูดจากปากหวังซื่อ นางก็เริ่มร้อนรน รู้ว่าชาวบ้านทั้งหลายคงเข้าใจผิดเพราะคำพูดของหวังซื่อ รวมถึงลักษณะท่าทางของพวกนาง จนนึกว่าพวกนางยินยอมพร้อมใจ

ดังคาดคนทั้งกลุ่มไม่เห็นมีใครสักคนเข้ามาขัดขวาง อี๋อวี้อดออกแรงดิ้นรนไม่ได้ พอนางขยับตัว ทำให้เสี่ยวชุนเถาที่ตามหนิวซื่อมายืนอยู่นอกลานมองเห็น ด้วยเหตุนี้เด็กหญิงตัวน้อยกระตุกมือมารดา ชี้นิ้วมาที่นางพร้อมกล่าว

“ท่านแม่ เสี่ยวอวี้เป็นอะไรไปเจ้าคะ”

อี๋อวี้ลอบตื่นเต้นยินดี พยายามยกศีรษะขึ้นสุดแรงอีก ดวงตาทั้งคู่จ้องเขม็งไปที่หนิวซื่อกับบุตรสาว หวังเพียงว่าพวกนางจะพบความผิดปกติทางนี้ ทว่าความเป็นจริงสร้างความผิดหวังให้นางซ้ำสอง ไม่สิ…หนาวเหน็บใจถึงจะถูก

เห็นหนิวซื่อใช้มือหนึ่งดึงเสี่ยวชุนเถากลับไป ไม่แม้แต่จะมองมาทางอี๋อวี้สักแวบ นางเอ็ดบุตรสาวเบาๆ “คงจะฝันร้ายนะ แม่พาเจ้ากลับไปนอนดีกว่า พรุ่งนี้ยังต้องตื่นแต่เช้า” พูดจบก็ก้มหน้าจูงเสี่ยวชุนเถาสาวเท้าเร็วรี่จากไป

อี๋อวี้กล้ายืนยันได้ว่าอีกฝ่ายสังเกตเห็นความไม่ชอบมาพากลได้แล้ว จนใจที่ในยามนี้มิตรภาพที่ผ่านมากลับแปรเป็นน้อยนิดจนไม่คู่ควรให้เอ่ยถึง

หนิวซื่อยังเป็นเช่นนี้ นับประสาอะไรกับคนอื่นๆ ในหมู่บ้าน ตอนแรกก็หลี่เสี่ยวเหมย ตอนนี้ยังมีหนิวซื่ออีกคน เมื่อพวกนางขอความช่วยเหลือในยามยาก ทั้งคู่ต่างเลือกที่จะหลีกลี้หนีหน้า ไม่ว่าอยู่แห่งหนใด จิตใจคนล้วนไม่แตกต่างกัน มือเท้าของนางเย็นเยียบ รู้สึกคับอกคับใจจนลืมดิ้นขัดขืน ปล่อยให้พวกเจิ้งลี่พาตัวออกไปที่นอกหมู่บ้าน นั่งรถม้าที่เตรียมไว้แต่แรกเข้าสู่ตำบลจาง

พออี๋อวี้กับหลูซื่อไปถึงตำบลจาง ถูกคนกุมตัวไปเข้าทางประตูหลังของจวนสกุลจาง เพียงได้ยินเจิ้งลี่สั่งการให้บ่าวที่ออกมายืนต้อนรับอยู่ด้านข้างพาพวกนางไปพักที่สวนตะวันตก และกำชับพวกบ่าวไพร่ให้เฝ้าเอาไว้ดีๆ จากนั้นอ้าปากกว้างหาวหวอดๆ เดินจากไป

หลังถูกพาตัวไปที่เรือนคั่นสองหลังเล็กๆ บ่าวชายคนที่จับอี๋อวี้ไว้ตลอดทางถึงปล่อยตัวนาง หลูซื่อรีบรับนางมากอดไว้กับอก พวกนางถูกบ่าวไพร่หลายคนผลักให้เดินไปข้างหน้าสิบกว่าก้าวผ่านห้องเล็กๆ เรียงเป็นแถวด้านหน้าจนไปถึงเรือนด้านหลัง นางมองสำรวจทั้งสี่ด้านรอบหนึ่งอย่างรอบคอบ เห็นต้นไหว เก่าแก่แค่สองต้นในลานว่างเปล่าโหรงเหรง กับเรือนสูงสองชั้นขนาดเล็กมีประตูบานคู่สีแดงเข้มหลังหนึ่งตั้งอยู่โดดเดี่ยวเบื้องหน้าสายตา กลิ่นอายน่าขนลุกขนพองแผ่ซ่านมาระลอกหนึ่งกลางผืนราตรีหม่นมัว

บ่าวไพร่ร่างหนาเทอะทะสองสามคนผลักหลูซื่อกับอี๋อวี้เข้าไปในเรือนหลังนี้ ไม่นำพาอาการขัดขืนตามสัญชาตญาณของพวกนาง หญิงวัยกลางคนนางหนึ่งคลำทางในความมืดเข้าไปควานหาแท่งจุดไฟแล้วจุดเชิงเทียนในห้องโถง ภายในเรือนสว่างพรึบทันใด