ทดลองอ่าน นวลหยกงาม บทที่ 10

“แม่ข้ายังไม่ได้ตกลงกับทางนั้นเป็นมั่นเหมาะ ข้านึกแค่ว่านางพูดล้อเล่นกับคนอื่นถึงไม่ใส่ใจ ตอน…ตอนนั้นข้าไม่เคยเห็นหน้าค่าตาเขามาก่อน จนปีที่แล้วได้พบเขาครั้งหนึ่ง ทั้งหน้าตาปุปะ ทั้งพูดติดอ่าง ข้าไม่อยากออกเรือนไปกับเขา นางกลับบอกว่าถ้าข้าไม่เชื่อฟัง จะตอบตกลงการแต่งงานนี้แทนข้า แล้วข้าจะไม่ทำตามที่นางบอกได้อย่างไร”

อี๋อวี้กล่าวเสียงเยาะ “นั่นนางแค่ข่มขู่เจ้า ถ้าเจ้าไม่เต็มใจจริงๆ มีหรือที่แม่เจ้าจะผลักเจ้าเข้ากองไฟ”

“แม่ข้าไม่ทำ แต่ยายข้าทำได้” หลี่เสี่ยวเหมยพูดเสียงหลง “ยายข้าไม่สนใจความรู้สึกนึกคิดของข้าหรอก ขอแค่มีเงินตอบแทนให้ นางไม่สนใจหรอกว่าข้าเป็นบุตรสาวเรือนใด ทั้งแม่ข้ายังเชื่อฟังนางเป็นที่สุด ยากจะรับรองได้ว่าจะไม่ถูกนางหลอกลวง จับข้าแต่งงานโดยไม่รู้เรื่องรู้ราว”

“เจ้ากลัวว่าจะได้คู่ครองผิด กลับไม่นำพาว่าแม่ข้าจะเป็นตายร้ายดีอย่างไรรึ” อี๋อวี้รู้ว่านางไม่ใช่คนบงการ แต่พอได้ยินถ้อยคำของนางแล้วยังยากจะสะกดไฟโทสะไว้ได้

แต่ไรมาครอบครัวของอี๋อวี้ไม่เคยระแวงระวังหลี่เสี่ยวเหมย นางถึงลงมือได้สำเร็จ หากมิใช่นางร่วมมือด้วย เห็นทีว่าเรื่องในวันนี้คงลุล่วงได้ยากมาก พูดวนไปวนมาอยู่นานสองนานที่แท้นางเห็นแก่ความสุขชั่วชีวิตของตนเองถึงได้ใจดำอย่างนี้

ใจคนก็เป็นเยี่ยงนี้เอง มิไยว่าเปลือกนอกเป็นคนซื่อสัตย์จิตใจงามสักปานใด แต่เมื่อกระทบกับผลประโยชน์ของตนจริงๆ ก็พร้อมจะผลักคนอื่นออกมาเป็นแพะรับบาปได้ แม้นการกระทำของหลี่เสี่ยวเหมยมิได้มาจากใจจริง แต่การช่วยคนเลวก่อกรรมชั่วของนางกลับเป็นการเอาอนาคตของหลูซื่อแลกกับความสุขของตน จิตใจของอี๋อวี้ซึ่งอ่อนยวบลงหลังจากฟังนางเปิดเผยความจริงแล้ว พลันชืดชาไปในชั่วอึดใจ

“ขะ…ข้าไม่ได้…ฮือๆๆ…เสี่ยวอวี้ เจ้าอย่าโกรธข้าเลยนะ ข้าไม่ได้เป็นคนแบบนั้น ข้าแค่…แค่กลัว ตอนนี้ข้าก็มาบอกกับพวกเจ้าอย่างแจ่มแจ้งแล้วไม่ใช่หรือ ไยเจ้ายังโกรธข้าอีก…” หลี่เสี่ยวเหมยจับน้ำเสียงเฉยชาจากคำพูดของอี๋อวี้ได้ พาให้ในใจร้อนรน ทั้งยังรู้สึกคับข้องหมองใจก็ร่ำไห้ออกมา กว่านางจะเล็ดลอดสายตาของมารดาวิ่งออกมาได้ไม่ใช่ง่ายๆ เดิมทีคิดว่าพอบอกให้อี๋อวี้กับหลูซื่อเข้าใจแล้ว ทั้งสองคนจะอภัยให้นาง ทว่าอี๋อวี้ไม่เพียงไม่ไยดีนาง กลับตำหนิติเตียนนางแบบนี้

“พอแล้ว” อี๋อวี้เพิ่งสังเกตเห็นว่าหลูซื่อใจลอยตั้งแต่แรก นางย่นหัวคิ้วเข้าหากัน กล่าวกับหลี่เสี่ยวเหมยที่ร้องไห้สะอึกสะอื้นอย่างหงุดหงิด “ข้ารู้ว่าเจ้ามาทำอะไร ปากบอกว่าจะช่วย ผลสุดท้ายแค่อยากให้ตนเองสบายใจเท่านั้นเอง เจ้ากลับไปเถอะ วันหลังอย่ามาที่นี่อีก ถือเสียว่าข้าไม่รู้จักคนอย่างเจ้า”

“เช่น…เช่นนั้นพี่หลูจื้อกลับมา เจ้าอย่าบอกเรื่องที่ข้าทำลงไปให้เขารู้ได้หรือไม่” หลี่เสี่ยวเหมยเห็นอี๋อวี้เริ่มไล่คน นางกลั้นน้ำตาแล้วเอ่ยถามเสียงเครืออย่างกล้าๆ กลัวๆ

ครานี้อี๋อวี้โกรธนางถึงขีดสุดแล้วจริงๆ ความอดทนที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดเป็นอันหมดลง นางเอ่ยอย่างขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน “เจ้ารีบไสหัวออกไปเดี๋ยวนี้เลยนะ!”