ทดลองอ่าน นวลหยกงาม บทที่ 10

หลังจากหลี่เสี่ยวเหมยกลับไป สองแม่ลูกล้วนไม่พูดจาอยู่เนิ่นนาน ตราบจนถ่านในอ่างไฟเจียนดับมอด กระไอเย็นแผ่เข้ามาจากสี่ทิศทีละน้อย ในเวลานี้เองหลูซื่อดึงสติคืนมาได้เห็นท่าทางกลัดกลุ้มของบุตรสาว เด็กหญิงตัวน้อยทำหน้านิ่วคิ้วขมวดอย่างนั้น กลับชวนให้ขบขันมากกว่าน่าเป็นห่วง

หลูซื่อเอ่ยปากเนิบๆ “อวี้เอ๋อร์ หนนี้เป็นแม่ที่ทำให้เจ้าพลอยเดือดร้อนไปด้วย”

อี๋อวี้รีบเอ่ยตอบ “ท่านแม่อย่าพูดแบบนี้สิ ข้าพลอยเดือนร้อนไปด้วยอะไรกัน”

หลูซื่อถอนใจเฮือกหนึ่งก่อนกล่าว “ถ้าวันนั้นแม่ไม่หุนหันพลันแล่นเกินไป คงไม่สร้างความเจ็บแค้นให้พวกหวังซื่อ ไหนเลยแม่สื่อหวังผู้นั้นคิดจะให้ร้ายคนที่ไม่รู้จักมักคุ้นกันอย่างข้าเล่า”

อี๋อวี้ส่ายหน้าแล้วพูดตามตรง “หากวันนั้นท่านแม่เชิญพวกนางกลับอย่างบัวไม่ช้ำน้ำไม่ขุ่น พวกนางจะไม่หาเรื่องพวกเราหรือเจ้าคะ ข้าว่าสองคนนั้นล้วนใจแคบเห็นแก่ตัว หวังซื่อยิ่งขวางหูขวางตาครอบครัวเราตั้งแต่ต้น ท่านแม่ดีต่อนางปานใดก็ไร้ความหมาย หลี่เสี่ยวเหมยไม่ได้เป็นอย่างนี้หรือ พวกเรานับว่าเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ต่อนางเต็มที่ แต่นางยังอตัญญูไม่รู้คุณคนอยู่ดี”

หลูซื่อได้ยินนางพูดจาคารมคมคาย มีหลักการเป็นเหตุเป็นผลก็ไม่แปลกใจ เรื่องที่บุตรสาวคนนี้ฉลาดเฉลียวหาใช่เพิ่งรู้เป็นวันแรก ในสถานการณ์เยี่ยงนี้ บุตรชายสองคนไม่อยู่ข้างกาย ทั้งนางยังเป็นต้นตอของเภทภัยครานี้ ดังคำกล่าวว่าผงเข้าตาตนเอง ตอนนี้นางคิดอย่างไรก็คิดหาหนทางรับมือไม่ออกเลยเอ่ยถามขึ้น “อวี้เอ๋อร์ เจ้าว่าตอนนี้พวกเราสองคนจะทำอย่างไรดี แม่น่ะมืดแปดด้านแล้ว เฮ้อ”

อี๋อวี้ถูกถามก็นึกถึงแผนการสองสามอย่างของตนเองก่อนหน้านี้ แต่เมื่อได้ยินคำพูดของหลี่เสี่ยวเหมยแล้ว นางปัดความคิดพวกนั้นทิ้งไปหมด แม่สื่อหวังผู้นั้นเจ้าเล่ห์แสนกลจริงๆ อย่างที่หลี่เสี่ยวเหมยพูด ทันทีที่นายท่านจางล่วงรู้ความจริง จะต้องบังคับหลูซื่อแต่งงาน มิใช่ด้วยเหตุอื่นใด แต่เป็นเพราะหลูจื้อคนเดียว ถ้าเขารามือเท่านี้ พอหลูจื้อกลับมาพร้อมกับยศศักดิ์ตำแหน่ง จะต้องสร้างความลำบากให้เขาอย่างที่ยากจะหลีกเลี่ยงได้ ในทางตรงกันข้าม เขาตบแต่งหลูซื่อเป็นภรรยาแล้ว ก็ไม่ต้องกังวลว่าจะเกิดปัญหาตามมาภายหลังอีก หนำซ้ำยังมีบุตรชายมากความสามารถเพิ่มขึ้นอีกคนหนึ่ง เมื่อเป็นเช่นนี้ ขอเพียงเป็นผู้มีสติปัญญาล้วนต้องเลือกทางนี้ นายท่านจางสามารถไต่เต้ามาถึงระดับนี้ได้ย่อมเจนจัดชั้นเชิงสูงเป็นแน่ ประกอบกับมีแม่สื่อหวังคอยขัดแข้งขัดขา หมายให้ลงเอยด้วยดี มิใช่แค่ยากเท่านั้น หากแต่เป็นไปไม่ได้เลยต่างหาก

“อวี้เอ๋อร์ อย่าขมวดคิ้วอีกเลย คิดไม่ออกก็ไม่ต้องคิดแล้ว” หลูซื่อยื่นมือไปโอบตัวบุตรสาวที่นั่งอยู่ข้างเตียงไว้ในอ้อมแขน

อี๋อวี้พิงศีรษะซบอกนาง สูดไออุ่นจางๆ จากกายมารดา นานพักใหญ่ถึงเงยหน้าขึ้นประสานสายตากับนางพลางกล่าว “ท่านแม่ ท่านจะไม่แต่งงานกับนายท่านจางคนนั้นใช่หรือไม่เจ้าคะ”

หลูซื่อพยักหน้า “ถึงตายแม่ก็ไม่ออกเรือนใหม่ แต่ตอนนี้กลับมิได้ขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของพวกเราแล้ว”