ทดลองอ่าน นวลหยกงาม บทที่ 10

อี๋อวี้หายใจลึกๆ เฮือกหนึ่ง ผละจากอกนาง สองมือเล็กๆ วางทาบหลังมือมารดาที่วางอยู่บนผ้าห่ม พูดด้วยสีหน้าจริงจัง “ท่านแม่ พวกเราไปกันเถอะเจ้าค่ะ”

“ไป?” หลูซื่อย้อนถาม ไม่อาจจับความนัยของถ้อยคำนางออกได้ในชั่วขณะ

อี๋อวี้พยักหน้าพร้อมกล่าว “ใช่ พวกเราไป ไปจากที่นี่ พวกเขาหาตัวพวกเราไม่พบ ก็จะหมดปัญหาเป็นธรรมดา”

ใบหน้าของหลูซื่อเผยรอยตระหนกออกมา “เจ้าจะบอกให้พวกเราหนีไปหรือ” เห็นบุตรสาวพยักหน้า นางส่ายหน้ากล่าวขึ้น “หนีไปที่ใดเล่า พวกเรายังมีบ้านช่องไร่นา จะเอาของเหล่านี้ติดตัวไปด้วยก็ไม่ได้”

“ท่านแม่ ในเวลาอย่างนี้ท่านยังเป็นห่วงเรื่องพวกนี้อีกหรือ ทางนั้นบอกว่าพอเข้าฤดูใบไม้ผลิจะมารับตัวแล้ว นี่เหลืออีกไม่กี่วัน อะไรที่ขายได้ก็แอบขายให้หมดแล้วไปจากที่นี่ ไม่อย่างนั้นท่านแม่จะรอออกเรือนไปกับคนผู้นั้นจริงๆ หรือ”

ความคิดของอี๋อวี้ไม่เหมือนคนยุคโบราณที่ยึดติดกับถิ่นฐานไม่ยอมไปไหน จะหันหลังให้บ้านเกิดก็ต่อเมื่อไม่มีทางเลือกจริงๆ เช่นเดียวกับหลูซื่อที่หนีออกจากบ้านด้วยความจำเป็นบังคับ อีกทั้งนางถือว่าตนมีพลังพิเศษอยู่ เป็นเหตุให้ไม่กลัวว่าพออยู่แปลกที่แปลกทางแล้วจะเอาตัวไม่รอด เหนืออื่นใดสถานการณ์ขณะนี้เปรียบดั่งขี่หลังเสือแล้วลงยาก หวั่นใจว่าหนทางเดียวที่จะรอดพ้นเคราะห์ภัยได้คือหลบไปซ่อนตัว

หลูซื่อฟังนางกล่าวจบแล้วไม่ตอบคำใด อี๋อวี้ไม่บีบคั้น รู้ว่านางอาลัยอาวรณ์ทรัพย์สมบัติพวกนี้ ดูทีว่าเมื่อแรกที่หลูซื่อมาถึงที่นี่ต้องพบความลำบากไม่น้อยกว่าจะปักหลักได้มั่นคงในภายหลังตอนที่อี้อวี้ข้ามภพมาแล้ว

“แม่…แม่ไม่เต็มใจแต่งงานกับคนคนนั้นจริงๆ” ยามหลูซื่อกล่าวคำนี้ รู้สึกผิดในใจสุดจะเปรียบ บัดนี้นางรู้เช่นกันว่าถ้าตนเองยืนกรานไม่ออกเรือน ก็ต้องทิ้งเหย้าทิ้งเรือนพาบุตรสาวไปที่อื่น ถึงเวลาต้องตกระกำลำบากนานเท่าไหร่ก็สุดรู้ นางเคยผ่านชีวิตอย่างนั้นมาก่อน เพียงสงสารบุตรสาวที่ยังเยาว์วัย ส่งผลให้ตัดสินใจไม่ถูกไปชั่วขณะ

“ท่านแม่ไม่เต็มใจแต่งงานก็ไม่ต้องแต่งงานเจ้าค่ะ พวกเราไปจากที่นี่ได้หรือไม่ เสี่ยวอวี้ไม่อยากอยู่ที่นี่แล้วเหมือนกัน” เห็นหลูซื่อมีสีหน้าเอนเอียง นางกล่าวต่อ “ท่านแม่ ท่านยังจำน้องชายของอนุของนายท่านจางได้หรือไม่ แค่ดูจากจุดนี้ เขาต้องไม่ใช่คนที่มีน้ำใจไมตรีอะไร ถ้าท่านแม่ออกเรือนไปกับเขา พวกพี่ชายไม่อยู่เรือน ดีไม่ดีท่านกับข้าอาจถูกกดขี่ข่มเหงก็เป็นได้”

คำกล่าวนี้กึ่งจริงกึ่งเท็จ หากหลูจื้อได้ดิบได้ดีกลับมาบ้านเดิมจริงๆ ผู้ใดยังจะกล้าดีรังแกพวกนาง ทว่าหลูซื่อกำลังยุ่งเหยิงใจมิได้ตริตรองอย่างลึกซึ้ง จับได้แต่น้ำเสียงหวาดกลัวแกมกังวลของบุตรสาว และเมื่อคิดถึงอีกว่าของนอกกายเหล่านี้ไม่สำคัญเท่าความปลอดภัยของสองแม่ลูกจริงๆ นางจึงพยักหน้ารับอย่างตัดสินใจเด็ดเดี่ยว