ทดลองอ่าน นวลหยกงาม บทที่ 2

ความจำของนางดีขึ้นแล้วจริงๆ หนังสือในมือหลูจื้อเล่มนั้นเป็นอักษรข่าย แบบดั้งเดิมทั้งหมด ถึงแม้นางจะร่ำเรียนวรรณคดีมา แต่อ่านตัวอักษรดั้งเดิมได้แค่พอเข้าใจ ถึงอย่างไรตอนอยู่ในยุคปัจจุบัน นางเป็นคนที่มีสติปัญญาธรรมดาๆ คนหนึ่ง ทว่าตัวอักษรดั้งเดิมทั้งหน้าจำนวนร้อยกว่าตัวนั่น นางอ่านรอบเดียวก็คิดทบทวนเนื้อความของมันได้ถึงเจ็ดส่วน

หลูจื้อเห็นเด็กตัวน้อยเบื้องหน้าขยับมาใกล้ๆ ทำท่าทำทางอ่านตำรา แม้จะคิดอย่างขันๆ เพียงว่านางบังเกิดความสนใจที่จะดูตำราจำตัวอักษร เขาเงยหน้าขึ้นกล่าวกับมารดา “ท่านแม่ บัดนี้สมองเสี่ยวอวี้เป็นปกติแล้ว ท่านสอนนางอ่านหนังสือด้วยเถอะ หรือจะให้ข้าสอนนางเองก็ได้ขอรับ”

ในเวลานี้อี๋อวี้ถึงระงับความตื่นเต้นไว้ได้ นางเขยิบบั้นท้ายไปนั่งตรงหน้าหลูซื่อ หากสายตายังเหลือบมองหนังสือในมือหลูจื้อ พลางรำพึงในใจ มีชีวิตอยู่มายี่สิบปี เป็นครั้งแรกที่สมองดีขนาดนี้…อะไรจะโชคดีขนาดนั้น

หลูซื่อลูบศีรษะเล็กๆ ของอี๋อวี้พร้อมกล่าวตอบ “ให้แม่สอนดีกว่า เจ้าต้องเลี้ยงวัวคงไม่มีเวลาดูแลนาง จวิ้นเอ๋อร์ก็ไม่ชอบเรียนหนังสือ แม่เคยสอนพวกเจ้าสองคนมาแล้ว ย่อมต้องเป็นคนสอนให้น้องสาวของเจ้าอ่านออกเขียนได้ ตอนนี้อวี้เจี่ยเอ๋อร์ ย่างสี่ขวบ กำลังอยู่ในวัยที่สมควรจำตัวอักษรได้บ้าง แม่ว่าคราวนี้นางหายดีแล้วจริงๆ อีกหน่อยแค่ระวังไม่ให้หกล้มกระทบกระแทกจนเป็นอะไรไปอีก เห็นทีว่าภายภาคหน้าเรือนเราจะมีบุตรสาวฉลาดเฉลียวเพิ่มขึ้นคนหนึ่งแล้ว”

บุตรชายสองคนได้ยินคำพูดของมารดาแล้วพากันยิ้มรับ อี๋อวี้กลับงุนงงอยู่บ้าง ต่อให้เป็นยุคปัจจุบันก็ไม่เคยได้ยินเรื่องเด็กในชนบทต้องเข้าเรียนอ่านออกเขียนได้ ไฉนครอบครัวนี้กลับผิดแปลกจากคนทั่วไปเช่นนี้

“ท่านแม่เป็นคนสอนก็ต้องดีเป็นธรรมดา เทียบกับอาจารย์ในหมู่บ้านแล้วไม่ด้อยกว่าสักน้อยนิด”

“พี่ใหญ่ พี่ไปที่สำนักศึกษาในเมืองมาอีกแล้วหรือ” หลูจวิ้นกล่าวทะลุกลางปล้อง ทำให้หลูจื้อมีสีหน้าเครียดขรึมลง เขามองมารดาแวบหนึ่งอย่างระมัดระวัง เห็นใบหน้านางยังแฝงรอยยิ้ม ไม่มีทีท่าไม่พึงใจแม้แต่น้อย ถึงระบายลมหายใจแผ่วๆ ปรับสีหน้าเป็นปกติทีละน้อย

“อื้อ ไปครั้งหนึ่งตอนต้อนวัวคราวก่อน ตั้งใจจะยืมตำรามาอีกสักเล่ม แต่ยืมไม่สำเร็จ”

อี๋อวี้ตาเป็นประกายเมื่อเขาเอ่ยถึง ‘ตำรา’ นางนึกขึ้นได้อีกว่าก่อนหน้านี้มารดาเรียกเขาว่า ‘หนอนหนังสือ’ ก็คิดคำนึงในใจว่าพี่ใหญ่ของนางเป็นคนใฝ่หาความรู้ดังคาด ไม่แน่ว่าตอนนี้ตั้งใจศึกษาเล่าเรียนให้ดี วันหน้าอาจได้ดิบได้ดีมียศถาบรรดาศักดิ์

ราชวงศ์ถังมีการสอบเข้ารับราชการ ขอเพียงเขามีความรู้ความสามารถ ก็เป็นขุนนางในอนาคตได้ สมัยโบราณถ้ามีตำแหน่งหน้าที่เป็นข้าราชการจริงๆ ครอบครัวก็จะหลุดพ้นความยากไร้เป็นเศรษฐีมั่งมีได้

หลูซื่อได้ยินคำกล่าวของเขาแล้วก้มหน้าตรึกตรองครู่หนึ่ง พอเงยหน้าขึ้นก็เอ่ยว่า “จื้อเอ๋อร์อ่านคัมภีร์หลุนอวี่ จบแล้วกระมัง เหตุใดไม่บอกกล่าวแม่สักคำ อย่าไปยืมตำราเลย แม่เคยพบอาจารย์ในหมู่บ้านคนนั้น มิใช่ผู้ที่มีอัธยาศัยไมตรีต่อผู้อื่นนัก เจ้าไปยืมตำราคงต้องถูกเขามองด้วยสายตาเหยียดหยามเป็นแน่ ไว้พรุ่งนี้แม่ไปตลาดซื้อแป้งหมี่ให้อวี้เจี่ยเอ๋อร์ จะซื้อหนังสือเล่มอื่นให้เจ้าด้วยพร้อมกัน”