ทดลองอ่าน นวลหยกงาม บทที่ 2

หลูจวิ้นเห็นนางหันเหความสนใจไปทางอื่นจนไม่ไยดีตนเอง เขาจึงกระตุกมือเล็กๆ ของนางพลางเอ่ย “เสี่ยวอวี้ดูท่านแม่ปักผ้าหรือ”

อี๋อวี้หันหน้ามาบอก “อื้อ สวย” ถ้อยคำนี้มิใช่คำเท็จ

เสื้อผ้าและเครื่องประดับกายของคนยุคปัจจุบันล้วนใช้เครื่องพิมพ์ลาย บางครั้งมีจุดที่ปักลายก็ยังทำด้วยเครื่องจักร อย่างเช่นสมัยที่นางเรียนมหาวิทยาลัย เคยปักผ้าเล่นๆ เป็นลายง่ายๆ แบบปักครอสสติตช์ตามอย่างเพื่อนๆ อยู่พักหนึ่งเหมือนกัน จึงเทียบมิได้กับศิลปะปักผ้าที่แท้จริง ตอนนั้นแค่สายห้อยโทรศัพท์มือถือขนาดเท่าฝ่ามือชิ้นเดียว นางใช้เวลาไปตั้งหนึ่งอาทิตย์กว่า อีกทั้งสุดท้ายแล้วยังเป็นแค่ลอกเลียนตามแบบทั้งหมดเท่านั้นเอง ดังนั้นนางจึงนึกเลื่อมใสในฝีไม้ลายมือของหลูซื่อที่ปักลายรูปหนึ่งออกมาได้ในเวลาชั่วประเดี๋ยวเดียวมากจริงๆ

แต่พอคิดไปถึงวิธีการปักของหลูซื่อเมื่อครู่นี้ อี๋อวี้พลันชะงักไป ดวงตาจับจ้องอยู่ที่หลูจวิ้นเขม็ง แววตาที่นิ่งค้างไปของนางทำให้เขาตกใจจนยื่นมือมาผลักตัวนางอย่างลุกลน

“เสี่ยวอวี้ เจ้าเป็นอะไรไป!”

อี๋อวี้ดึงสติคืนมา แลเห็นหลูซื่อกับหลูจื้อวางของในมือลง มองมาที่นางพร้อมกับหลูจวิ้นที่ตื่นตระหนกอยู่ นางรู้สึกผิดเล็กน้อยด้วยรู้ว่านี่เป็นเพราะพวกเขากลัวนางกลับไปปัญญาอ่อนอีกครา

“สวยมาก” อี๋อวี้เอานิ้วชี้ของบนตักหลูซื่อ ถึงทำให้สามแม่ลูกกลับมามีสีหน้าแย้มยิ้มชื่นบานดุจเดิม

หลูซื่อหยิบสะดึงขึ้นมาปักผ้าต่อ ปากก็กล่าววาจากับอี๋อวี้ “วันหลังอวี้เอ๋อร์ห้ามทำอย่างนี้อีกนะ แม่ตกใจแทบแย่ ถ้าเจ้าชมชอบงานเย็บปักถักร้อย รอไว้โตขึ้นอีกสักนิดค่อยหัดเถอะ แม่จะสอนเจ้าเอง ฝีไม้ลายมือด้านนี้ของพวกเราน่ะเป็นการปักแบบซื่อชวนขนานแท้ที่ตกทอดมาจากบรรพบุรุษของท่านยายเจ้า และถ่ายทอดให้บุตรสาวไม่ถ่ายทอดให้ญาติพี่น้องนะ”

หลูซื่อยังพร่ำพูดกับนางไม่หยุด แม้นอี๋อวี้ทำสีหน้าตั้งใจฟัง ในใจกลับเต็มไปด้วยความฉงนสนเท่ห์ ห้วงสมองของนางยังขบคิดถึงนิ้วมือที่พลิกพลิ้วขึ้นลงของหลูซื่อ

เมื่อครู่ตอนพูดคุยอยู่กับหลูจวิ้น นางตะลึงพรึงเพริดไปเมื่อประจักษ์ว่าทุกๆ ฝีเข็มที่หลูซื่อปักลายแมลงปอได้ประทับภาพอยู่ในหัวนางอย่างชัดเจนมาก ผิดแผกจากก่อนย้อนกลับสู่อดีตที่นางจดจำอะไรได้อย่างลำบากยากเย็น นี่มันเรื่องอะไรกัน นางเปลี่ยนไปเป็นคนความจำดีขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไร

นางสะกดความประหลาดใจไว้ ลอบชำเลืองดูหลูซื่อทำงานฝีมืออีกครู่หนึ่ง จวบจนพบว่าไม่ว่าเบนสายตาออกแล้วทบทวนความจำสักกี่หน ล้วนสามารถจดจำขั้นตอนการเปลี่ยนด้ายและแทงเข็มของหลูซื่อได้คร่าวๆ อย่างขึ้นใจ ความประหลาดใจก็แปรเปลี่ยนเป็นความยินดีทันควัน ลอบรำพึงว่าหลังจากข้ามมิติมา ความจำที่นางไม่เคยยกมาอวดใครๆ ได้กลายเป็นดีขึ้นแล้วหรือไร

นางรู้สึกได้อย่างแจ่มชัดว่าความสามารถในการจดจำของตนเองก้าวหน้าขึ้น ส่งผลให้อยากหาเรื่องอื่นๆ มาลองทดสอบดูจนแทบทนรอไม่ไหว

สายตามองเห็นหลูจื้อด้านข้างถือหนังสือปกอ่อนที่เย็บด้ายเข้าเล่มอยู่ในมืออ่านอย่างจดจ่อ นางแสร้งทำอยากรู้อยากเห็นขยับเข้าไปหาเขา แม่ลูกสามคนต่างนึกว่านางทำไปตามประสาเด็กก็ไม่ใส่ใจ ขณะที่นางรีบกวาดตาอ่านเนื้อความหน้านั้นของหนังสือในมือหลูจื้อรอบหนึ่งอย่างว่องไว ค่อยเบนสายตาออกเล็กน้อยทบทวนความจำอีกที นางต้องอาศัยแรงใจอย่างมากถึงสะกดความรู้สึกตื่นเต้นไว้ได้