ทดลองอ่าน นวลหยกงาม บทที่ 2

หลูจื้อเงยหน้าขึ้นเห็นหวังซื่อจูงมือบุตรสาวยืนอยู่ในลานเรือนของตน เขาก็ทำหน้าฉงนฉงายไปชั่วขณะ จวบจนอีกฝ่ายส่งยิ้มให้เขาพร้อมกล่าวว่า “จื้อเกอเอ๋อร์ ให้ข้ายืมไม้คานหาบน้ำไปใช้ได้หรือไม่”

อี๋อวี้คิดคำนึงในใจ ที่แท้มายืมของ ว่าไม่ได้ที่มีท่าทางเป็นมิตรเยี่ยงนี้ ชีวิตความเป็นอยู่ในชนบทยุคนี้ยังอัตคัดขัดสน เป็นต้นว่าของใช้จำพวกมีดหั่นผัก ปกติครอบครัวชาวนาเล็กๆ แบบนี้จะไม่มี เพราะมีดหั่นผักเล่มหนึ่งอย่างน้อยๆ ต้องจ่ายเงินถึงครึ่งก้วน

เหรียญหนึ่งก้วนเท่ากับหนึ่งพันอีแปะ สามารถแลกเป็นเงินก้อนได้หนึ่งตำลึง แต่ชาวบ้านในเขตแดนห่างไกลใช้เงินก้อนน้อยมาก

ครอบครัวของพวกนางมีที่นาชั้นกลางสามสิบหมู่ หนึ่งหมู่ปลูกธัญพืชได้ราวหนึ่งตั้น แล้วธัญพืชสิบโต่วเท่ากับหนึ่งตั้น หนึ่งโต่วมีราคาสิบอีแปะ ธัญพืชหนึ่งตั้นจึงขายได้เงินหนึ่งร้อยอีแปะ ในหนึ่งปีผลเก็บเกี่ยวหลักของครอบครัวนางแลกเป็นเงินได้สามก้วนเท่านั้น พวกนางมีกันสี่คน ปีหนึ่งๆ ต้องกินธัญพืชอย่างน้อยสิบตั้น ยังมีค่าใช้สอยจิปาถะประจำวันบางส่วน ทั้งต้องจ่ายภาษีด้วยธัญพืชห้าโต่วต่อที่นาสิบหมู่ ฉะนั้นเก็บเงินได้ปีละหนึ่งก้วนก็ดีมากแล้ว

ครั้นหวังซื่อบอกจุดประสงค์ที่มา เดิมทีอี๋อวี้นึกว่าหลูจื้อจะไปหยิบให้อีกฝ่ายเลย ไม่คิดว่าพี่ชายคนโตของนางคนนี้กลับเอียงคอครุ่นคิดพักหนึ่ง ก่อนจะย้อนถาม “ข้าจำได้ว่าเมื่อเดือนก่อนท่านมาที่เรือนข้ายืมฟืนไปครึ่งมัดยังไม่ใช้คืน หนนี้จะยืมไม้คานคงไม่เอาไปนานสิบวันครึ่งเดือนอีกกระมังขอรับ” ได้ยินถ้อยคำของเขาแล้ว อี๋อวี้แอบยกมุมปากขึ้นอย่างสุดระงับ

อย่าเห็นว่าหลูจื้อเอาแต่อ่านตำราไม่ออกไปเล่นสนุก อีกทั้งไม่ช่างพูด ท่าทางเป็นเด็กดีสุภาพอ่อนน้อม แต่จริงๆ แล้วเป็นคนฉลาดแกมโกง หรือในยุคปัจจุบันจะใช้คำว่า ‘ร้ายลึก’ อยู่สักหน่อย

คำพูดสั้นๆ แค่สองประโยคนี้เอ่ยถึงฟืนที่หวังซื่อยืมไปแล้วยังไม่ใช้คืนก่อนหน้านี้ เพื่อให้นางบังเกิดความละอายใจ หากนางไม่หน้าหนาถึงที่สุด ถ้าไม่เอาฟืนมาใช้คืน ก็ต้องอายที่จะยืมไม้คานอีก

เพียงแต่คิดไม่ถึงว่าหวังซื่อผู้นี้จะเป็นคนหน้าด้านหน้าทนผู้หนึ่งจริงๆ พอได้ยินคำกล่าวของหลูจื้อแล้วไม่มีท่าทางขุ่นเคือง หากปากกลับไม่ลดราวาศอก “ก็แค่ฟืนครึ่งมัดมิใช่หรือ ปกติท่านอาหลี่ของเจ้าเอาฟืนมาให้ที่เรือนเจ้าไม่ขาด อีกอย่างข้าไม่เคยบอกว่าจะใช้คืนกระมัง ตอนนี้เจ้าจะคิดเล็กคิดน้อยกับข้าด้วยเรื่องนี้รึ”

หลูจื้อฟังนางพูดจบแล้วขมวดคิ้ว ใคร่ครวญครู่หนึ่งแล้วเอ่ยต่อ “ท่านอาสะใภ้หลี่ นี่ช่างน่าแปลกนัก หากเป็นดังเช่นที่ท่านกล่าว ข้าก็เห็นท่านแม่ข้าให้เงินกับท่านอาหลี่บ่อยๆ หรือว่าข้าสมควรคิดเล็กคิดน้อยกับท่านด้วยเรื่องนี้”