ทดลองอ่าน นวลหยกงาม บทที่ 2

“นั่นเป็นฟืนที่แม่เจ้าไหว้วานให้เขาซื้อ มิใช่ให้เปล่าๆ เสียหน่อย”

“อ้อ ที่แท้เป็นแบบนี้ เช่นนั้นฟืนที่ท่านอาหลี่เอามาให้ที่เรือนข้าก็เป็นท่านแม่ข้าจ่ายเงินซื้อมิใช่หรือ แต่ท่านเอาฟืนจากเรือนข้าไม่เคยจ่ายเงินให้ท่านแม่ข้าเลยนะขอรับ”

อี๋อวี้เห็นดวงหน้าเล็กๆ ที่หมดจดเกลี้ยงเกลาฉายแววเอาจริงเอาจังของพี่ใหญ่นางแล้วก็ส่งเสียงหัวร่ออย่างกลั้นไม่อยู่

หวังซื่อพยายามรักษารอยยิ้มบนใบหน้าที่ฝืนเค้นออกมาไว้ไม่อยู่ในที่สุด นางกล่าวตอบอย่างโกรธเคือง “นั่นคือข้าขอยืม ยืมของต้องจ่ายเงินด้วยหรือ”

“ส่วนใหญ่ยืมของมักไม่ต้องจ่ายเงิน แต่ยืมของไปแล้วไม่ต้องคืนหรือขอรับ”

อี๋อวี้มองดูหลูจื้อโต้กลับจนหวังซื่อเถียงไม่ออก อดไม่ได้ที่จะเปรียบเทียบภาพเด็กคงแก่เรียนอมยิ้มละไมยามปกติกับท่าทางของเขาในขณะนี้ ผลปรากฏว่านางประจักษ์ได้ว่าพี่ใหญ่ของตนคลับคล้ายจะมีแววเป็นคนน้ำนิ่งไหลลึกแอบแฝงอยู่

สุดท้ายหวังซื่อยืมไม้คานไม่สำเร็จ เดินก้มหน้าก้มตาจูงบุตรสาวกลับไป

หลูจื้อเห็นอีกฝ่ายไปแล้วก็พลิกหน้าหนังสือเริ่มตั้งสมาธิอ่านอย่างละเอียดทุกตัวอักษรต่อ ประหนึ่งว่าผู้ที่ไล่คนด้วยวาจาเหน็บแนมแดกดันเมื่อครู่นี้หาใช่เขาไม่

ตกเย็นหลูซื่อกลับเรือนมาทำอาหาร อี๋อวี้กับหลูจื้อสองพี่น้องไม่เอ่ยถึงเรื่องที่หวังซื่อมาหาตอนบ่ายสักคำ ด้านหลูจวิ้นพี่รองทำหน้าลุกลี้ลุกลน เดินเกาหูเกาคางวนเวียนอยู่รอบตัวมารดา อี๋อวี้เห็นแล้วประหลาดใจมาก พี่ชายคนรองของนางเป็นคนร่าเริงเปิดเผย น้อยครั้งนักที่จะเห็นเขามีท่าทางกระสับกระส่ายอย่างนี้

หลูซื่อถูกเขาตามกวนใจ ไม่ง่ายกว่าจะทำกับข้าวเสร็จยกออกไปตั้งโต๊ะ เมื่อสามพี่น้องนั่งลงประจำที่ หลูจวิ้นยังคงมองมารดาด้วยแววตาวาดหวัง นางอดตบท้ายทอยเขาเบาๆ ทีหนึ่งไม่ได้ และบอกให้ตั้งใจกินข้าว เขาถึงได้เลิกราไป

รอจนล่วงเข้ายามดึก หลูซื่อถึงยิ้มกริ่มรุนหลังลูกๆ ไปที่เตียง เตียงไม้กระดานในเรือนมีขนาดใหญ่มาก กว้างราวหกฉื่อ* ครึ่งและยาวเกือบสิบฉื่อ ด้านล่างเป็นแท่นก่อด้วยดินกับหินสูงถึงหัวเข่าของหลูซื่อ จากนั้นเอาไม้กระดานหลายชิ้นวางต่อกันด้านบนแล้วปูผ้าผืนบางทับชั้นหนึ่ง ทั้งสี่คนนอนตามแนวขวางก็นับว่ากว้างขวางดี

อี๋อวี้เคยนอนบนเตียงแข็งๆ ของมหาวิทยาลัยมาสี่ปีย่อมไม่รู้สึกว่าไม่สบายตัวตรงไหน ตรงกันข้ามยังชอบเป็นที่สุด เพราะมีหลูซื่อกอดนอนทุกคืน ได้กลิ่นข้าวสาลีหอมจางๆ จากตัวมารดา คละเคล้าไออุ่นที่แผ่มาจากผ้าปูเตียงที่ผึ่งแดดอย่างเต็มที่

หลูซื่อนอนอยู่ริมด้านนอกโดยมีอี๋อวี้อยู่อ้อมแขน ฝั่งที่ชิดผนังเป็นหลูจื้อ ถัดเข้ามาคือหลูจวิ้น พวกเขาชอบคุยเล่นก่อนนอนเสมอๆ ทุกคนในครอบครัวรักใคร่กลมเกลียวกันมาก