ทดลองอ่าน นวลหยกงาม บทที่ 2

หลูจวิ้นนอนติดกับอี๋อวี้จ้องมารดาตาเป๋ง จ้องจนหลูซื่อหัวเราะออกมาเบาๆ อีก นางกระซิบพูดกับบุตรสาวในอ้อมแขน “อวี้เจี่ยเอ๋อร์ หลังจากเจ้าหายเป็นปกติแล้วยังไม่เคยออกไปข้างนอก ปีนี้ผลเก็บเกี่ยวไม่เลว วันพรุ่งแม่จะพาเจ้าไปตลาดนัดนะ”

“ท่านแม่ ข้าไปด้วยขอรับ” หลูจวิ้นเฝ้ารออยู่นานกว่ามารดาจะเอ่ยถึงเรื่องไปตลาดนัดวันพรุ่งนี้ จึงตะโกนขึ้นอย่างอดใจไม่อยู่ในที่สุด

ตอนนี้อี๋อวี้ถึงกระจ่างแจ้งว่าที่แท้เขาทำท่ายุกยิกอยู่ไม่สุขมาอย่างยาวนานเพราะอะไร เห็นทีว่าแม้คนในสมัยราชวงศ์ถังจะมีความเป็นอยู่ดีขึ้นมากแล้ว แต่ชีวิตประจำวันยังซ้ำซากจำเจไม่ค่อยมีสิ่งบันเทิงเริงใจ สำหรับเด็กน้อย การไปตลาดนัดน่าจะเทียบขั้นได้กับการไปเที่ยวสวนสนุกเลยทีเดียว มิน่าเขาถึงได้ตื่นเต้นคึกคักเป็นพิเศษ

หลูซื่อลูบศีรษะเล็กๆ ของอี๋อวี้พร้อมเอ่ยถาม “อวี้เจี่ยเอ๋อร์ว่าอย่างไร จะพาพี่รองไปด้วยหรือไม่”

ดีจริง… อี๋อวี้รับรู้ได้อย่างชัดเจนว่าหลูจวิ้นจับจ้องนางด้วยสายตาวาววับทันใด นางคิดคำนึงในใจว่าอีกฝ่ายยังเป็นเด็กน้อยอยู่ ก็พยักหน้าพูดเสียงอุบอิบ “ไป พาไปเจ้าค่ะ พี่ใหญ่พี่รองไปด้วย”

หลูจวิ้นฟังจบแล้วลิงโลดใจเป็นการใหญ่ ยื่นหน้ามาหอมแก้มน้องสาวดังฟอด นางไม่ได้นึกรังเกียจที่มีน้ำลายเลอะเต็มหน้า เพียงรู้สึกขบขันเท่านั้น

หลูจื้อได้ยินนางเอ่ยถึงตนเองก็เอามือเท้าศีรษะไว้หันมาเอ่ยกับนางยิ้มๆ “พี่ใหญ่ไม่ไป พี่ใหญ่จะอยู่เฝ้าเรือน เสี่ยวอวี้ไปแล้วให้ท่านแม่ซื้อขนมให้กินนะ”

ช่างเป็นเด็กรู้ความจริงๆ

อี๋อวี้ลอบสะท้อนใจ นางรู้เช่นกันว่าในยุคนี้ต้องมีคนคอยเฝ้าเรือน แม้คนในหมู่บ้านเดียวกันอาจจะไม่เข้ามาหยิบฉวยอะไรไป แต่นอกหมู่บ้านมีพวกโจรขโมยอยู่ แทนที่จะไหว้วานเพื่อนบ้าน มิสู้ให้ใครสักคนในครอบครัวอยู่เฝ้าเอง

หลูจวิ้นได้ยินพี่ใหญ่กล่าวแบบนี้ ทำหน้าสองจิตสองใจครู่หนึ่งแล้วเอ่ยปากขึ้น “ถ้าอย่างนั้นข้าเฝ้าเรือนเอง พี่ใหญ่ไปเถอะ”

หลูซื่ออดอิ่มเอมใจมิได้เมื่อเห็นพวกเขาสองคนต่างเสียสละให้กัน สุดท้ายตัดสินใจให้บุตรชายคนโตเฝ้าเรือน และให้บุตรชายคนรองไปตลาดด้วยกัน ทว่าหลูจวิ้นซึ่งเดิมตั้งตารอคอยเป็นพิเศษกลับไม่กระตือรือร้นเฉกเมื่อตอนหัวค่ำอีก หลูซื่อก็ไม่ใส่ใจเขา เพราะพวกเด็กเล็กๆ ล้วนเอาแน่เอานอนไม่ได้อย่างนี้เอง ทุกคนพูดคุยเรื่องตลาดนัดต่ออีกครู่หนึ่งถึงค่อยๆ พากันหลับไป

(ติดตามตอนต่อไปวันที่ 30 ต.ค. 62)