ทดลองอ่าน นวลหยกงาม บทที่ 4

ทดลองอ่าน – บทที่ 4

หลูจื้อโกรธมาก หากเป็นตามปกติ มารดาของเขาตีไปสองสามที เขาต้องเข้าไปห้ามแล้ว แต่วันนี้ต่างออกไป ชั่วพริบตาที่ถูกผลักออก หัวใจของเขาแทบหยุดเต้น ตอนเด็กหลิวเอ้อร์โก่วที่ฝั่งตะวันออกของหมู่บ้านถูกบิดาของเขาตบหน้าทีเดียว ตอนนี้ยังหูหนวกไปข้างหนึ่ง เคราะห์ดีที่ท่านแม่มาแล้ว ไม่เช่นนั้นหากฝ่ามือนั้นตบไปที่แก้มของน้องเล็ก เกิดนางกลายเป็นคนหูหนวกขึ้นมาก็คงแย่แน่ๆ

หลูจื้อคิดถึงตรงนี้ ใบหน้าที่บึ้งตึงอยู่ในทีแรกฉายแววกระด้างเพิ่มขึ้นหลายส่วน เขามองเห็นหวังซื่อที่เกลือกกลิ้งคล้ายแม่ไก่ถูกนกเหยี่ยวไล่จิกอยู่ตรงหน้า ทว่ากลับไม่ส่งเสียงห้ามปราม

เรื่องดำเนินไปเช่นนี้จนกระทั่งผู้ใหญ่บ้านซึ่งมาถึงอย่างล่าช้าเพราะเพิ่งได้รับแจ้งจากชาวบ้านที่มุงดูอยู่หน้าประตู เหตุการณ์วุ่นวายในลานเรือนเล็กๆ ฉากนี้ถึงยุติลงได้

ผู้ใหญ่บ้านแซ่จ้าว เป็นชายชราวัยหกสิบกว่า พออ่านออกเขียนได้ เนื่องจากบรรพบุรุษสามชั่วรุ่นอาศัยอยู่ในหมู่บ้านเค่าซาน ฉะนั้นจึงเป็นที่นับหน้าถือตาในหมู่บ้านมาก

“แค่กๆ ว่ามานี่มันเรื่องอะไรกัน” ผู้ใหญ่บ้านจ้าวเหยียดหลังที่ค่อมน้อยๆ มองคนที่ยืนอยู่ในลานเรือนรอบหนึ่ง แล้วค่อยกวาดสายตาไปยังกลุ่มคนที่มุงดูอยู่ด้านนอก ถึงกระแอมไปให้คอโล่ง และถามไถ่ต้นสายปลายเหตุของเรื่อง

“ผู้ใหญ่บ้าน หลูเอ้อร์เหนียงรังแกคน ท่านดูสิข้าถูกตีจนกลายเป็นอย่างไร” กล่าวตามสัตย์จริง ดูจากสารรูปของหวังซื่อตอนนี้แล้วไม่ชวนให้ชมดูจริงๆ มวยผมทรงก้นหอยที่เดิมยังนับว่ามุ่นได้เรียบร้อยดีหลุดลุ่ยยุ่งเหยิงไม่เหลือสภาพแต่แรก ซ้ำยังมีพวกก้านไม้ที่หลุดจากไม้กวาดห้อยติดอยู่ อาภรณ์สีขาวอมเทาเปื้อนฝุ่นดินสีเหลืองคล้ำเต็มไปหมด ใบหน้าก็มีรอยเลือดจางๆ สองรอยติดอยู่แบบนี้กลับดูเป็นฝ่ายถูกประทุษร้ายอยู่มาก

“เอ้อร์เหนียง เจ้าลงมือตีคนได้อย่างไรกัน” ผู้ใหญ่บ้านมองดูแล้ว แม้เห็นโจ่งแจ้งว่าคนที่ถูกทำร้ายเสียเปรียบกว่า แต่เรื่องราวที่แท้จริงยังต้องซักถามให้ชัดเจน ถึงอย่างไรหวังซื่อออกเรือนมาที่หมู่บ้านพวกเขานานเจ็ดแปดปีแล้ว เขาย่อมประจักษ์แจ้งดีถึงนิสัยของนางที่ไม่เป็นที่ต้อนรับของผู้อื่นดี

“ผู้ใหญ่บ้าน ถ้ามิใช่ว่าวันนี้ข้ากลับมาทันเวลา ยังไม่แน่ว่านางจะข่มเหงลูกข้าอย่างไร ท่านก็รู้ว่าลูกทั้งสามคนล้วนเป็นแก้วตาดวงใจของข้า ถ้ามีใครคนใดแตะต้องพวกเขาแม้สักนิด ข้าจะไม่ละเว้นคนผู้นั้นโดยง่าย” หลูซื่อยังจับจ้องหวังซื่อด้วยสีหน้าถมึงทึง แววตาดุดันคู่นั้นทำให้อีกฝ่ายไม่กล้าประสานสายตากับนาง

“ผู้ใหญ่บ้าน ท่านอย่าฟังนางพูดเหลวไหล ใครข่มเหงใครมิใช่เห็นกันอยู่ทนโท่หรือ ข้าถูกเล่นงานจนกลายเป็นแบบนี้แล้ว” หวังซื่อไม่กล้ามองหลูซื่อ ทว่าปากยังแข็งอยู่