ทดลองอ่าน นวลหยกงาม บทที่ 4

“ท่านปู่จ้าวขอรับ” หลูจื้อซึ่งอยู่มุมหนึ่งของลานเรือนทำหน้าลำบากใจ ขณะส่งเสียงเรียกผู้ใหญ่บ้านจ้าว “เมื่อครู่นี้ข้ากับเสี่ยวอวี้เล่นกันอยู่ในลาน จู่ๆ ท่านอาสะใภ้หลี่ก็บุกเข้ามาด่าว่าพวกข้าสองพี่น้อง ตอนหลังยังจะลงมือตีคน โชคดีที่ท่านแม่ข้ากลับมาแล้ว พวกข้าถึงรอดพ้นจากเงื้อมมือของคนใจร้าย ข้าถูกตีไม่เป็นไร ข้ากลัวว่าท่านอาสะใภ้หลี่จะตีน้องสาวข้าโดยไม่รู้หนักเบา ท่านก็รู้ว่าสมองของนางเพิ่งเป็นปกติ ถ้าเกิดถูกตีจนเป็นอะไรไป ครอบครัวของข้าทนรับไม่ไหวจริงๆ ท่านแม่ข้ารักบุตรสาวสุดหัวใจ ถึงได้โกรธจนหน้ามืด ท่านปู่อย่าตำหนิโทษท่านแม่ของข้าเลยนะขอรับ” ว่าแล้วเด็กชายก็กัดริมฝีปากเบาๆ พลางก้มหน้าลง เสียงสะอื้นที่คลับคล้ายสะกดเอาไว้ดังขึ้นแผ่วๆ ในลานเรือนที่เงียบเชียบ ลอยมากระทบหูของทุกคน

อี๋อวี้ก็เงยหน้าอย่างถูกจังหวะ ดวงตาสุกใสคู่โตกะพริบปริบๆ มองไปที่ผู้ใหญ่บ้านจ้าว นางถามด้วยน้ำเสียงฉอเลาะ “ท่านปู่จ้าว…ท่านอาสะใภ้หลี่บอกว่าข้าเป็นคนปัญญาอ่อน แล้วยังพูดว่าข้ากับพี่ใหญ่เป็นเดรัจฉานน้อย มันหมายความว่าอะไรเจ้าคะ” เห็นสายตาของตาเฒ่าผู้ใหญ่บ้านแปรเปลี่ยนไปทีละน้อย ยังมีแววสงสารเห็นใจแฝงอยู่รางๆ อี๋อวี้ก็รักษาสีหน้าใสซื่อไร้เดียงสาไว้ต่อไป พลางกวาดตามองคนที่อยู่ข้างๆ รวมถึงกลุ่มคนที่มุงดูอยู่ด้านนอก และผู้คนที่สอดรู้สอดเห็นในลานเรือนรอบหนึ่ง

“กุ้ยเซียง เรื่องนี้เป็นเจ้าที่ทำไม่ถูก อยู่ดีๆ มาก่อเรื่องในเรือนผู้อื่น มิหนำซ้ำยังจะตีลูกของนาง เจ้าเป็นผู้ใหญ่แล้ว วันๆ จะโวยวายหาเรื่องให้ได้อะไรขึ้นมา”

หวังซื่อมองผู้ใหญ่บ้านที่ตอนแรกยังลำเอียงมาทางนางอยู่ ชั่วอึดใจเดียวก็ไปเข้าข้างคนอื่น หันมาตำหนิติเตียนตนเองเสียแล้ว นางร้องเสียงแหลมขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่ “ผู้ใหญ่บ้าน! เสี่ยวเหมยลูกข้าถูกพวกเดรัจฉานน้อยนี่กลั่นแกล้งจนร้องไห้มาก่อน เวลานี้ยังตาบวมอยู่เลย ท่านจะฟังความข้างเดียวแล้วใส่ร้ายข้าไม่ได้นะ เสี่ยวเหมย เสี่ยวเหมยมานี่ บอกท่านปู่จ้าวไปสิว่าเจ้าลูกสุนัขสองตัวนี้แกล้งเจ้าอย่างไร”

ทางฟากนี้มีเสียงเอะอะเอ็ดตะโรดังลั่น หลี่เสี่ยวเหมยก็ติดตามคนในหมู่บ้านมายืนมุงดูอยู่ตรงหน้าประตูลานเรือนอย่างงุนงงแต่แรก พอได้ยินมารดาเรียกชื่อตน นางถึงยกเท้าเล็กๆ ก้าวเข้าไปแล้วถูกหวังซื่อดึงมายืนอยู่ข้างตัว

“ขะ…ขะ…ข้าไม่รู้” หลี่เสี่ยวเหมยมองเห็นหลูจื้อที่ยืนก้มหน้าเหมือนร้องไห้กับอี๋อวี้ที่เงยหน้ามองตนเองด้วยแววตาไร้เดียงสาอยู่ด้านข้าง นางอ้าปากแต่ไม่รู้ว่าควรพูดอะไรดี

“ก็บอกไปว่าตอนเช้าพวกนั้นแกล้งเจ้าอย่างไร พูดสิ! มัวอึกๆ อักๆ อะไรเจ้าเด็กโง่ ปกติปากเก่งนักมิใช่หรือ ก็บอกไปว่าพวกนั้นด่าเจ้าว่าอะไร เล่าให้ท่านปู่จ้าวฟัง บอกเขาว่าพวกนั้นด่าว่าเจ้าเป็นคนปัญญาอ่อน ใช่หรือไม่” หวังซื่อเห็นท่าทางเหลอหลาของบุตรสาวก็หัวเสียเป็นการใหญ่

เดิมทีนางดูแคลนที่หลูซื่อเป็นหญิงม่ายอยู่แล้ว อีกทั้งเพราะอีกฝ่ายรู้หนังสือและช่ำชองการปักผ้า ทำให้นางริษยาชิงชังเพิ่มขึ้นอีกส่วนหนึ่ง แต่ทุกคราที่สามีตนไปที่เรือนหลูซื่อยืมวัวกลับมายังยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อย่างไม่หายอิ่มเอมเปรมใจเสมอ แล้วจะไม่ให้นางโมโหได้อย่างไร ปกตินางนินทาหลูซื่อลับหลังเป็นประจำ และชอบยกเอาอี๋อวี้ที่สติปัญญาไม่สมประกอบมาพูดคุยเป็นเรื่องตลกชวนหัว แต่ภายหลังอี๋อวี้บทจะหายดีก็หายดีเสียแล้ว