ทดลองอ่าน นวลหยกงาม บทที่ 4

ครั้งที่แล้วนางหาข้ออ้างมาที่เรือนหลูซื่อยืมไม้คาน ไม่เพียงถูกหลูจื้อเหน็บแนมถากถาง ยังเห็นอี๋อวี้เปลี่ยนแปลงไปไม่มีท่าทางปัญญาอ่อนเช่นที่ผ่านมา ทั้งยังเปี่ยมไปด้วยคล่องแคล่วเฉียบไวละม้ายมารดาอยู่หลายส่วน ความริษยาชิงชังในใจยิ่งพอกพูนขึ้น วันนี้ตอนเที่ยงนางกลับมาจากที่นา เห็นบุตรสาวนั่งยองๆ ร้องไห้อยู่ในลานเรือน หลังถามไถ่ได้ความคร่าวๆ ก็วิ่งมาที่เรือนสกุลหลูตั้งใจจะอาศัยเรื่องนี้ระบายความโกรธ คิดไม่ถึงว่าจะกลับกลายเป็นฝ่ายถูกหลูซื่อไล่ตีไม่ยั้ง ดังคำกล่าวว่าขโมยไก่ไม่สำเร็จยังต้องเสียข้าวสารล่อ ยกก้อนหินทุ่มขาตนเองแท้ๆ

นางเห็นว่าเวลานี้ได้แต่อาศัยบุตรสาวกล่าววาจาสองสามคำหนุนหลังตนเอง ไม่คิดว่าหวังเสี่ยวเหมยกลับดูเหมือนคนปัญญาทึบยิ่งกว่า พูดอะไรที่เป็นประโยชน์ไม่ออกแม้แต่ครึ่งคำ ฉับพลันนั้นนางเดือดดาลจนเลือดขึ้นหน้า สะบัดฝ่ามือตบหน้าบุตรสาวไป

“โอ๊ย!” ฝ่ามือนี้บังเกิดจากแรงโทสะ ส่งผลให้เด็กหญิงที่เพิ่งย่างหกขวบล้มลงกับพื้นทันใด เหตุการณ์นี้สร้างความตกตะลึงให้ทุกคนในลานเรือนถ้วนหน้า หลูจื้อที่ยังก้มหน้าแสร้งร่ำไห้และอี๋อวี้ที่เงยหน้าทำท่าไร้เดียงสาอยู่ได้แต่เบิกตาค้างด้วยความงงงัน

หลูซื่อยังนับได้ว่ามีสติอยู่ สืบเท้าสองก้าวเข้าไปโอบตัวหลี่เสี่ยวเหมยที่ฟุบหน้าร้องไห้โฮๆ อยู่บนพื้น หลังจากกระซิบปลอบเด็กน้อยหลายคำ นางเงยหน้ามองหวังซื่อนิ่งๆ พร้อมพูดเน้นเสียงทีละคำ “เจ้าใจร้ายใจดำกับลูกตนเองได้ถึงเพียงนี้ วันนี้ข้ารู้สึกโชคดีจริงๆ ที่กลับเรือนมาเร็ว หากอวี้เอ๋อร์ลูกข้าถูกเจ้าตบหน้า ข้าจะต้องให้เจ้าชดใช้คืนสิบเท่า!”

หวังซื่อที่สะบัดมือตบหน้าไปก็เริ่มนึกเสียใจทีหลัง นางเอาแต่ยืนทื่อมองดูบุตรสาวร้องไห้โฮๆ อยู่ในอ้อมแขนหลูซื่อ ครั้นถูกดวงตาซึ่งเริ่มมีริ้วรอยจางๆ จับจ้องจนหนังศีรษะชาวาบ นางจึงหันไปมองรอบๆ เพียงเห็นสายตารังเกียจเดียดฉันท์ของผู้คนล้วนแฝงไว้ด้วยรอยตำหนิอย่างเต็มที่ นางอ้าปากหมายจะพูดอะไรบางอย่าง กลับพบว่าลำคอแห้งผาก เปล่งเสียงกล่าวคำใดไม่ออก

ผ่านไปครู่ใหญ่จนหลี่เสี่ยวเหมยหยุดสะอื้นไห้ ผู้ใหญ่บ้านจ้าวจึงเอ่ยทำลายความเงียบขึ้น “เห็นแก่หน้าคนเฒ่าคนแก่อย่างข้า ขอให้เรื่องในวันนี้เลิกแล้วต่อกันไปเถอะ กุ้ยเซียง วันหลังเจ้าต้องสงบเสงี่ยมบ้าง ไม่ว่าเรื่องใดจะหุนหันพลันแล่นเกินไปไม่ได้ เอ้อร์เหนียง วันนี้เจ้าก็ทำไม่ถูก ต่อไปมีอะไรให้พูดกันดีๆ ห้ามเอาไม้กวาดใหญ่ของเจ้าอันนั้นมาใช้อีกนะ”

เขาประจักษ์ชัดแก่ใจว่าเรื่องในวันนี้ทั้งสองฝ่ายล้วนมีส่วนผิด หลูซื่อก็ลงไม้ลงมือรุนแรง แต่ถ้าเขาช่วยพูดให้หวังซื่อ จะทำให้คนอื่นรู้สึกว่าเป็นการรังแกแม่ม่ายคนหนึ่งอย่างเลี่ยงมิได้ ด้วยเหตุนี้เขาจำต้องให้หวังซื่อเสียเปรียบต่อหน้าผู้คน หวังว่านางจดจำบทเรียนในครานี้ไว้ และไม่ก่อเรื่องวุ่นวายขึ้นอีกในภายภาคหน้า

หลูซื่อไม่เอื้อนเอ่ยคำใด อุ้มหลี่เสี่ยวเหมยขึ้นอย่างเบามือแล้วเดินไปทางเรือนสกุลหลี่ หวังซื่อเพิ่งคิดจะก้าวเข้าไปรับตัวบุตรสาวของตนเองมา หลี่เสี่ยวเหมยกลับกระถดตัวซุกเข้าไปอ้อมแขนหลูซื่ออย่างหวาดกลัว นางได้แต่รออยู่ที่เดิม จวบจนคนที่ยืนอออยู่รอบลานเรือนแยกย้ายกลับไป และหลูซื่อย้อนกลับมาคนเดียวอีกครั้ง นางถึงดึงสติคืนมาได้