ทดลองอ่าน นวลหยกงาม บทที่ 4

อี๋อวี้ถูกหลูซื่อกับหลูจื้อพาเดินไปในเรือน ก่อนก้าวผ่านประตู นางอดเหลียวไปมองหวังซื่อที่กำลังจะกลับไปไม่ได้ แล้วก็ต้องใจหายวาบเมื่อเห็นสายตาที่อีกฝ่ายจ้องมองพวกนางทอประกายชิงชังอย่างชัดเจน ในใจนางรู้ดีว่าครานี้ได้ผูกความแค้นขึ้นแล้วจริงๆ

ไม่คิดว่าวาจาเย้าแหย่ไม่กี่คำระหว่างเด็กๆ จะเป็นเหตุให้ผู้ใหญ่ทะเลาะเบาะแว้งกันจนถึงขั้นนี้ แม้มันจะยุติลงชั่วคราว แต่เห็นทีว่าวันหลังหวังซื่อต้องไม่ยอมเลิกราแต่โดยดีเป็นแน่ แค่ดูจากสายตาของนางอย่างเดียวก็รู้ว่าหลังจากนี้นางยังต้องมาหาเรื่องอีก เมื่อนั้นคงได้แต่กองทัพมาเอาขุนพลต้าน น้ำบ่ามาเอาเขื่อนดินกั้น แล้ว

พอเข้าไปในเรือนแล้ว หลูซื่ออุ้มอี๋อวี้ขึ้นไปนั่งบนเตียงโดยไม่ปริปากสักคำ ส่วนหลูจื้อยืนก้มหน้าไม่พูดจาห่างออกไปหลายก้าว คนทั้งสามต่างนิ่งเฉยอยู่อย่างนี้นานครึ่งถ้วยชา จนกระทั่งอี๋อวี้ที่อยู่บนตักของหลูซื่อขยับตัวทีหนึ่งอย่างทนไม่ไหว ก็ได้ยินมารดาตวาดเสียงดุ “คุกเข่าลง!”

เสียงตวาดที่ดังขึ้นอย่างไม่ทันตั้งตัวนี้ทำให้อี๋อวี้ตกใจจนตัวแข็งทื่อไปชั่วขณะ หลูซื่อยื่นมือมาตบหลังนางเบาๆ ดวงตากลับมองไปที่หลูจื้อซึ่งคุกเข่าลงอย่างเชื่อฟัง

“ท่านแม่ ลูกสำนึกผิดแล้ว ลูกไม่สมควรพูดเพื่อความสาแก่ใจชั่ววูบจนเกือบทำให้น้องเล็กรับเคราะห์”

ตอนอี๋อวี้เห็นหลูจื้อคุกเข่ากับพื้น สมองยังคิดตามไม่ค่อยจะทัน แต่พอได้ยินเขายอมรับผิด นางรีบจับสาบเสื้อของหลูซื่อพร้อมพูด “พี่ใหญ่ไม่ผิดนะ พี่ใหญ่โกรธแทนข้า”

หลูซื่อเพียงลูบศีรษะนาง หากแต่ยังมองหลูจื้อที่คุกเข่าอยู่บนพื้นด้วยสีหน้าเคร่งขรึม นางเอ่ยปากพูด “เจ้าเป็นเด็กเอาถ่านและเก่งกว่าน้องรอง วันหน้าครอบครัวเราคงต้องฝากความหวังไว้กับเจ้า แม่ไม่กลัวเจ้าก่อเรื่อง แต่เจ้าจะทำให้น้องสาวเดือดร้อนไปด้วยไม่ได้ กับจวิ้นเอ๋อร์แม่ก็ต้องการให้เป็นแบบนี้เช่นเดียวกัน”

หลูจื้อฟังแล้วพยักหน้าอย่างขึงขัง จากนั้นคล้ายนึกอะไรขึ้นได้ เขาพูดกับอี๋อวี้เสียงเคร่ง “เสี่ยวอวี้ วันหลังไม่ว่าเกิดอะไรขึ้นก็ตาม เจ้าต้องยืนข้างหลังของพี่ใหญ่ ห้ามฝืนทำเก่งออกรับแทนผู้อื่นอีก รู้หรือไม่”

อี๋อวี้รู้ว่าเขาพูดเรื่องที่นางผลักเขาออกตอนหวังซื่อเงื้อมือตั้งท่าจะตีเขา เมื่อเห็นสีหน้าเอาจริงเอาจังของเขา นางก็พยักหน้าอย่างว่าง่าย แต่ในหัวกลับคิดไปอีกทางหนึ่ง แค่ว่านางไม่บอกออกมาตรงๆ เท่านั้น

“เอาล่ะ เจ้าลุกขึ้นเถอะ จวิ้นเอ๋อร์จวนเจียนกลับมาแล้ว แม่จะไปทำกับข้าว เจ้าเล่นเป็นเพื่อนน้องครู่หนึ่ง” หลูซื่อเห็นสองพี่น้องห่วงใยกัน ใบหน้ามีรอยยิ้มชื่นบานปรากฏขึ้น นางวางอี๋อวี้บนเตียงแล้วไปที่ห้องครัว

ผ่านไปชั่วครู่ หลูจวิ้นเดินเข้าประตูมาพร้อมตะโกนเสียงดัง หลังหลูจื้อเล่าเรื่องตอนบ่ายให้เขาฟังแล้ว ที่เหนือความคาดหมายของอี๋อวี้คือครั้งนี้บุตรชายคนรองของสกุลหลูที่ปกติเลือดร้อนชอบก่อปัญหากลับไม่มีทีท่าบุ่มบ่ามอะไร เพียงถามไถ่ว่านางตกใจหรือไม่ พอเห็นนางส่ายหน้าก็หาเรื่องอื่นมาเล่าให้นางสนุกขบขัน คล้ายว่าไม่ใส่ใจเรื่องที่เกิดขึ้นนั้นโดยสิ้นเชิง อี๋อวี้นึกแปลกใจ แต่เมื่อเห็นผลไม้ป่าที่เขาเอามาให้เพื่อเอาอกเอาใจตนเองก็เบี่ยงเบนความสนใจไปชั่วคราว