ทดลองอ่าน นวลหยกงาม บทที่ 4

ครั้นถึงยามพลบค่ำ มีแขกผู้หนึ่งมาเยือนที่เรือนอย่างไม่คาดฝัน อี๋อวี้แลมองบุรุษวัยกลางคนมีรอยยิ้มประจบบนในหน้ายืนอยู่หน้าประตูเรือนตน อดรู้สึกไม่ได้ว่าเขามีชื่อที่สมตัวยิ่งนัก…หลี่เหล่าสือ ดูแล้วเป็นคนซื่อมากจริงๆ

“ท่านมีเรื่องอะไรหรือ” หลูซื่อเพิ่งทำอาหารเย็นเสร็จ เห็นคนที่ยืนอยู่หน้าประตูกะทันหันก็ขมวดคิ้วมุ่น

“แหะๆ คะ…คือว่าข้ามาเพื่อขมาน้องหลูซื่อ” หลี่เหล่าสือฉีกยิ้มกว้างส่งให้หลูซื่ออย่างแสนซื่อ สามพี่น้องที่นั่งอยู่บนเสื่อรอกินข้าวพากันเงยหน้ามองเขา

“ข้ารู้แล้ว ท่านรีบกลับเรือนเถอะ นี่ถึงเวลากินอาหารแล้ว” ความนัยของถ้อยคำนี้คือ ‘ครอบครัวข้ากำลังเตรียมตัวกินข้าว เจ้าสมควรกลับไปที่ใดก็กลับไปที่นั่น อย่ามาขัดจังหวะเวลาพวกข้ากินอาหารเย็น’

“นะ…น้องหลูซื่อ เจ้าอภัยให้ภรรยาข้าเถอะ นางไม่มีวิชาความรู้อะไร ทั้งยังไม่รู้จักธรรมเนียมอีกด้วย”

อี๋อวี้ตาไวชำเลืองเห็นมือของหลูซื่อที่ถือชามไว้กำเข้าหากันแน่นขึ้น จากนั้นได้ยินนางกล่าววาจาเสียงขรึม “หลี่เหล่าสือ ข้ามีอายุมากกว่าท่าน วันหลังอย่าเรียกข้าว่าน้องอีก คนอื่นได้ยินจะเข้าใจผิดโดยใช่เหตุ อีกอย่างเรื่องในวันนี้ ท่านไม่ต้องพูดให้มากความแล้ว ขอแค่ท่านควบคุมภรรยาของท่านไม่ให้มาหาเรื่องที่เรือนข้าอีก ข้าเองหาได้มีเจตนาจะสร้างความลำบากใจให้พวกท่าน เอาล่ะ เชิญท่านกลับไปเถอะ พวกข้าจะกินข้าวแล้ว”

หลี่เหล่าสือฟังคำพูดของหลูซื่อจบ ใบหน้าที่ยังยิ้มกว้างในทีแรกกลายเป็นกระอักกระอ่วนไปในทันใด เขาขานตอบซ้ำๆ แล้วหมุนกายสาวเท้าเร็วรี่ออกจากลานเล็กๆ ของเรือนสกุลหลู

อี๋อวี้เห็นคนกลับไปแล้วก็หันหน้ากลับมากินข้าวต่อ

ฝ่ายหลูจวิ้นจับจ้องมองตามแผ่นหลังของหลี่เหล่าสือด้วยสีหน้าเหยียดหยาม ก่อนจะหันมากล่าวกับมารดา “ท่านแม่ คราวหน้าไม่ต้องพูดจากับเขาอย่างเกรงอกเกรงใจแล้ว ไม่กลัวภรรยาของเขามาหาเรื่องถึงที่ นึกว่าเรือนเราไม่มีบุรุษอย่างนั้นหรือ”

“หลูจวิ้น!” หลูจื้อตะคอกใส่เขาคำหนึ่ง หลูจวิ้นถึงรู้ตัวทันควันว่าพลั้งปากไป เขาหุบปากก้มหน้ากินข้าวด้วยสีหน้าจืดเจื่อน

หลูซื่อไม่แสดงปฏิกิริยาอันใดกับถ้อยคำนี้ เพียงดูแลให้สามพี่น้องกินอาหาร อี๋อวี้ลอบถอนใจโล่งอกเมื่อเห็นสีหน้าของนางไม่มีอะไรผิดปกติ ช่างสมดังคำว่าหน้าเรือนแม่ม่าย มีแต่ความวุ่นวายโดยแท้ มารดาของนางเดิมก็ดูอ่อนวัยกว่าอายุจริง ด้านกิริยามารยาทและความรู้ความสามารถยังเป็นสิ่งที่ชายชาวชนบทไม่เคยพบเห็นมาก่อน จึงดึงดูดใจคนอย่างยากจะหลีกหนี ดูทีว่าหวังซื่อผู้นั้นชอบหาเรื่องครอบครัวนางคงมีเหตุผลข้อนี้รวมอยู่ด้วย พอตอนนี้นางนึกไปถึงหลี่เหล่าสือที่ก่อนหน้านี้ยังเห็นว่าเป็นคนซื่อๆ อีกทีแล้ว เหลือแต่เพียงความรู้สึกชังน้ำหน้า

สำหรับคำกล่าวของหลูจวิ้นเมื่อครู่นี้ชอบด้วยเหตุผลดี สมัยโบราณครอบครัวที่ไม่มีบุรุษวัยฉกรรจ์สักคนเป็นที่พึ่งจะทำอะไรก็ติดขัดลำบาก ลำพังแค่เอ่ยถึงเรือนของพวกนาง ตอนเก็บเกี่ยวพืชผลก็ต้องส่งสินน้ำใจไปให้ผู้ใหญ่บ้านไม่เคยขาดเพื่อพึ่งพาบารมีของเขา และเพื่อจะได้ไม่ถูกคนอื่นข่มเหงรังแกเท่านั้นเอง ยังดีที่เด็กชายสองคนในเรือนล้วนรู้ความและเป็นผู้ใหญ่เกินกว่าวัย หาไม่แล้วไม่รู้จริงๆ ว่าชีวิตของหลูซื่อจะยากลำบากปานใด รออีกไม่กี่ปี พวกเขาสองคนเจริญวัยขึ้นก็จะแบ่งเบาภาระของหลูซื่อได้บ้างแล้ว