ทดลองอ่าน นวลหยกงาม บทที่ 5

“พี่ใหญ่ ถึงเสี่ยวอวี้ช่วยงานไม่ได้ แต่อยากไปดูท่านแม่ เสี่ยวอวี้เป็นห่วงมาก เมื่อคืนท่านแม่นอนหลับไม่สนิท เพราะคอยห่มผ้าให้เสี่ยวอวี้ตลอด”

พออับจนหนทางเข้า อี๋อวี้จำต้องใช้แผนยอมเจ็บตัว มือข้างที่ไพล่หลังอยู่กำลังใช้นิ้วหนึ่งกดนิ้วที่ถูกเจาะเอาเลือดเมื่อตอนเช้าเต็มแรงทีหนึ่ง นางย่นจมูกพลางกลั้นสะอื้นในลำคอ ก่อนจะส่งเสียงร้องไห้กระซิกๆ พร้อมกับหยาดน้ำตาใสบริสุทธิ์ที่ร่วงรินลงมา มืออีกข้างหนึ่งที่ว่างอยู่ขยี้ตาและเช็ดน้ำตาป้อยๆ เพียงแต่ศีรษะเล็กๆ นั้นจะเงยขึ้นก็ไม่ดี จะก้มลงก็ไม่ได้ ด้วยทั้งกลัวว่าหลูจื้อผู้ตาไวจะจับสีหน้าผิดปกติของนางได้ ทั้งกลัวว่าเขาจะมองไม่เห็นน้ำตาอีก ทำให้ไม่บรรลุผลตามเป้าหมาย

ดีที่พอหลูจื้อได้ยินนางร้องไห้ก็ปิดหนังสือ ถอนใจแผ่วๆ เฮือกหนึ่งแล้วยื่นมือหนึ่งมากุมไหล่ อีกมือหนึ่งจับมือที่เช็ดน้ำตาอยู่ของนาง เอ่ยปลอบเสียงเบาๆ “เอาล่ะๆ เสี่ยวอวี้นิ่งซะนะ ดูเจ้าซิตาแดงหมดเลย ห้ามขยี้ตาอีก พี่ใหญ่ไม่ได้บอกว่าจะไม่พาเจ้าไปสักหน่อย”

“ฮือๆๆๆ…เสี่ยวอวี้หาบน้ำไม่ไหว…”

“หลูจวิ้นหาบไหวก็พอ”

“ฮือๆๆๆ…เสี่ยวอวี้ยกจอบไม่ขึ้น…”

“หลูจวิ้นยกขึ้นก็พอ”

ด้วยเหตุฉะนี้สองเค่อต่อมา พี่น้องสองคนปรากฏกายตรงกลางคันนาที่หน้าหมู่บ้านเค่าซาน มองปราดเดียวก็เห็นคนจำนวนไม่น้อยกระจัดกระจายทั่วนาข้าวกำลังทำงานกันง่วนอยู่

อี๋อวี้กวาดสายตามองรอบหนึ่งถึงมองเห็นหลูซื่อโพกหัวด้วยผ้าสีดำขาวก้มตัวรดน้ำอยู่ในแปลงนาไกลออกไปสิบกว่าจั้ง เพิ่งตั้งท่าจะยกเท้าวิ่งไปหาก็ถูกหลูจื้อที่อยู่ด้านหลังรั้งตัวไว้ นางหันหน้าไปมองเขาอย่างฉงนใจ ได้รับคำอธิบายแค่สั้นๆ

“ไม่ต้องวิ่ง เดินไป”

นางนึกว่าเขาเป็นห่วงว่าตนเองจะหกล้ม จึงเดินไปตรงหน้าหลูซื่ออย่างเชื่อฟัง แต่แล้วก็ต้องหยุดฝีเท้าลงตอนที่อยู่ห่างจากมารดาเจ็ดแปดก้าว ไม่ใช่ว่านางไม่อยากเข้าไป แต่เพราะเห็นหลูซื่อทำสีหน้าไม่สู้ดีจริงๆ ดูทีว่าคงไม่ยินดีสักนิดที่นางกับหลูจื้อมาที่นี่

“ท่านแม่” อี๋อวี้เรียกเสียงอ่อยๆ หางตาชำเลืองเห็นหลูจื้อเดินมาถึงข้างกาย นางขยับไปอยู่ข้างหลังเขาอย่างไม่เอาไหน ถึงได้รู้สึกว่าสายตาคมปลาบที่จับจ้องตัวนางอ่อนแสงลงบ้าง

“พวกเจ้ามาทำอะไรกัน อยากสร้างความวุ่นวายเพิ่มขึ้นหรือ ดูสิที่นี่กำลังยุ่งกันขนาดไหน ยังจะมาก่อกวนอีก หลูจื้อ ข้ากำชับเจ้าไว้อย่างไร” หลูซื่อมีน้ำโหดังคาด สถานการณ์ในทุ่งนาไม่ค่อยดีจริงๆ ชาวนาที่มีประสบการณ์สูงๆ ในหมู่บ้านพากันยืนยันว่าผลเก็บเกี่ยวปีหน้าไม่ดีแน่นอน หลูซื่อกำลังอยู่ในอารมณ์ไม่ดีนัก เห็นลูกสองคนออกมาจากเรือนโดยไม่เชื่อฟังย่อมต้องชักสีหน้าใส่พวกเขาเป็นธรรมดา