ทดลองอ่าน นวลหยกงาม บทที่ 5

หลังจากอี๋อวี้แอบผสมเลือดของตนเองลงไปในต้นน้ำไม่นานนัก ผู้ใหญ่บ้านก็ป่าวประกาศว่าขุดลอกคูนาที่ตื้นเขินจนน้ำไหลผ่านสะดวกเป็นผลสำเร็จ ผู้คนในหมู่บ้านต่างตรวจสอบการรดน้ำในที่นาของตนแล้ว ถึงพากันถือเครื่องไม้เครื่องมือกลับสู่หมู่บ้าน

ส่วนอี๋อวี้ถูกหลูจวิ้นซึ่งมารดาส่งตัวมาตามหานางจับจูงกลับไปที่หมู่บ้านพร้อมกับคนกลุ่มใหญ่

ระหว่างทางเห็นคนที่ไม่คุ้นหน้าอยู่ไม่น้อย นางมักเก็บตัวอยู่ในเรือนไม่ออกไปเล่นข้างนอก ทำให้เห็นหน้าค่าตาแค่ไม่กี่ครอบครัวในละแวกใกล้ๆ เรือนตนเอง เลยไม่ค่อยรู้จักคนอื่นๆ

เวลานี้เองมีหญิงกลางคนแปลกหน้ามาชวนหลูซื่อสนทนา อี๋อวี้อยู่ด้านข้างฟังทั้งสองพูดคุยกัน ถึงจะเข้าใจ แต่ยังไม่ใคร่คุ้นเคยสำเนียงซื่อชวนอย่างชัดเจนมากของนาง น่าขันคือหลูซื่อพูดสำเนียงกวนจงยังคุยกับอีกฝ่ายได้อย่างออกรสออกชาติ น่าสงสัยจริงๆ ว่าพวกนางเข้าใจหรือไม่ว่าอีกฝ่ายพูดว่าอะไร

“เอ้อร์เหนียง ประเดี๋ยวเรียกเสี่ยวอวี้ไปเล่นที่เรือนข้าสิ ดีชั่วจู้จื่อกับชุนเถาก็รู้ความกว่าเด็กคนอื่นๆ เจ้าไม่ต้องเป็นห่วงว่าใครจะแกล้งบุตรสาวของเจ้า”

“ได้สิ ถึงปากทางหมู่บ้านให้นางตรงไปที่เรือนท่าน แล้วบอกให้นางกลับเรือนก่อนอาหารเย็นก็ได้”

“ดูเจ้าพูดเข้าสิ เรือนข้าไม่มีข้าวให้เด็กกินสักมื้อหรือไร”

“ก็ได้ ให้นางกินข้าวเสร็จแล้วค่อยกลับเรือน”

หนึ่งเค่อต่อมา อี๋อวี้จึงมานั่งอยู่ในลานเรือนที่กว้างขวางของเรือนท่านป้าหนิว เบื้องหน้าเป็นแผ่นหินหนาสามชุ่นก้อนหนึ่ง บนนั้นวางของบางอย่างที่พวกเด็กใช้ดินปั้นออกมาเป็นรูปทรงแปลกประหลาด ยังมีต้นหญ้ากำหนึ่งกับก้อนหินหลายก้อน

ฝั่งตรงข้ามเป็นเด็กหญิงหน้ากลมถักเปียเล็กๆ สองข้างคนหนึ่ง ขณะนี้ดวงตาสุกใสคู่โตจ้องมองนางอย่างเคร่งขรึมเหลือจะกล่าว ปากเล็กๆ ขยับพะงาบๆ พูดว่า “ตอนนี้ข้าเป็นแม่เจ้า ส่วนเจ้าเป็นข้า เข้าใจหรือไม่”

มุมปากของอี๋อวี้กระตุกริกๆ นางฝืนผงกศีรษะ ถ้าเลือกได้ นางอยากกลับเรือนประเดี๋ยวนี้เลย แต่ก่อนมาท่านแม่กำชับนางไว้ว่ากินข้าวเย็นไม่เสร็จห้ามกลับไป

“ชุนเถา เอาผักไปล้างสิ” แม่นางน้อยแสร้งทำท่ายุ่งมาก ทางหนึ่งจับดินนุ่มนิ่มในมือพลิกไปพลิกมา ทางหนึ่งชี้นิ้วไปที่ต้นหญ้ากำหนึ่งบนแผ่นหินพลางพูดกับนาง

อี๋อวี้ลอบถอนใจเฮือก เอื้อมมือไปหยิบต้นหญ้ากำนั้นขึ้นแล้วเอ่ยถาม “ไปล้างที่ไหน”

“เด็กหัวทื่อ สมองมีแต่ขี้เลื่อยรึ! เจ้าไปนวดแป้งเถอะ” แม่นางน้อยวางก้อนดินในมือลงบนแผ่นหิน แสร้งทำท่าโมโหดุด่าอี๋อวี้สองคำ จากนั้นยื่นมือมากระชากต้นหญ้าในมือนางไปแล้วหมุนกายเข้าเรือน

นางแลมองของที่ยิ่งดูยิ่งเหมือนก้อนอุจจาระแล้ว สองจิตสองใจว่าจะเอามือไปปั้นสองทีพอเป็นพิธีหรือไม่ ก็ได้ยินป้าสะใภ้หนิวด่าทอเสียงขุ่นเขียวดังลอยมา

เวลาผ่านไปไม่นานนัก แม่นางน้อยที่ยังวางท่าแก่แดดแก่ลมเมื่อครู่นี้วิ่งน้ำมูกน้ำตาไหลเปรอะสองแก้มออกมา นั่งร้องไห้กระซิกๆ อยู่ด้านข้างนาง ซ้ำยังสะอึกสะอื้นเป็นพักๆ