ทดลองอ่าน นวลหยกงาม บทที่ 5

นางเห็นท่าทางน่าสงสารของอีกฝ่ายแล้วชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะล้วงผ้าเช็ดหน้าสะอาดผืนหนึ่งจากอกเสื้อ ขยับเข้าไปใกล้ดวงหน้าเล็กๆ ที่เลอะดินเป็นด่างเป็นดวงกับน้ำมูกน้ำตาที่แยกไม่ออก เช็ดเบาๆ พลางไต่ถามอย่างระมัดระวัง “พี่ชุนเถา พวกเราสองคนยังจะเล่นต่อไหม”

“ฮือๆ…”

“พี่ชุนเถา ท่านอย่าร้องเลยนะ ข้าร้องเพลงให้ท่านฟังดีหรือไม่”

“ฮือๆ…จะ…เจ้าร้องเพลงเป็นหรือ”

“อื้อ” อี๋อวี้เห็นแม่นางน้อยยังสะอื้นเป็นห้วงๆ แต่ไม่หลั่งน้ำตาอีก เหลือแค่สูดจมูกเบาๆ นางระบายลมหายใจ นึกในใจว่าเด็กคนนี้ยังนับว่าล่อหลอกได้ง่าย

สิ่งที่นางกลัวที่สุดคือเห็นเด็กเล็กๆ ร้องไห้ ไม่รู้เพราะเหตุใดพอเห็นภาพเช่นนี้จะรู้สึกยอกแสยงตรงกลางอก มักหวนคิดถึงตนเองที่เคยร้องไห้คนเดียวในมุมหนึ่งของสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าขึ้นมา ยามนั้นกลับไม่มีใครสักคนมีเวลาว่างมาปลอบโยนนาง

“เจ้าร้องเพลงสิ ข้า…ข้าไม่ร้องไห้แล้ว”

อี๋อวี้พยักหน้าแล้วครวญเพลงกล่อมเด็กของกวนจงที่หลูซื่อร้องกล่อมนางเข้านอนในยามราตรีเบาๆ พอแม่นางน้อยชุนเถาฟังจบ ไม่เพียงไม่ร้องไห้อีก กลับรบเร้านางให้สอนอย่างคึกคัก รอกระทั่งอีกฝ่ายร้องเพลงนี้อย่างผิดๆ เพี้ยนๆ หลงทำนองจบได้รอบหนึ่ง ท้องฟ้าก็มืดสลัวแล้ว ชั่วครู่ต่อมานางกินอาหารเย็นที่เรือนป้าสะใภ้หนิวแล้วถึงได้กลับเรือนไป

ก่อนกลับ เสี่ยวชุนเถายังจูงมือนางอย่างอาลัยอาวรณ์ ขณะที่อี๋อวี้รู้สึกว่า ‘เล่น’ มาทั้งบ่ายยังเหนื่อยกว่าปักผ้าทั้งวัน คิดแค่ว่าอยากรีบกลับเรือนพักผ่อนเต็มที นางจำต้องฝืนรับคำว่าพรุ่งนี้เช้าจะมาเล่นกับอีกฝ่ายอีก ถึงทำให้เสี่ยวชุนเถาปล่อยนางกลับมาอย่างดีอกดีใจ

ย่ำรุ่งวันต่อมา หลูซื่อไปลงนาแล้ว หลูจวิ้นต้องไปสำนักยุทธ์เพราะเป็นวันคู่ เลยออกจากเรือนไปแต่เช้าตรู่เช่นกัน ส่วนหลูจื้อตื่นเช้ากว่าใครๆ มาแต่ไหนแต่ไรกำลังคัดตัวอักษรอยู่ริมหน้าต่าง เหลือแต่อี๋อวี้ที่อายุน้อยจึงนอนเก่งขี้เซายังอยู่ใต้ผ้าห่มไม่ยอมตื่น

ประตูเรือนอ้ากว้าง อากาศสดชื่นเจือไอหนาวไหลพรูเข้ามาไม่ขาดสาย เมื่อขาดไออุ่นจากกายมารดา ความอบอุ่นบนเตียงจางหายไปทีละน้อยจนกระทั่งผ้าห่มเย็นเฉียบ นางถึงตื่นขึ้นอย่างงัวเงีย

เด็กน้อยยกมือขึ้นขยี้ตาที่ลืมไม่ขึ้นด้วยมีขี้ตาติดอยู่ นางนั่งงุนงงอยู่บนเตียง กวาดสายตาไปทั่วห้องรอบหนึ่งแล้วหยุดอยู่ที่แผ่นหลังเหยียดตรงของหลูจื้อ