ทดลองอ่าน นวลหยกงาม บทที่ 5

สุดท้ายหลูจื้อช่วยนางจับแมลงได้หนึ่งถุงเล็ก พอให้ฉิงคงกินไปได้หลายมื้อ

ตอนเที่ยงทั้งสองอุ่นกับข้าวที่เหลือจากเมื่อวานมากินด้วยกัน จากนั้นต่างคนต่างง่วนกับงานของตนเองเช่นเคย

อี๋อวี้ฝึกฝนวิธีปักพื้นฐานของผ้าปักซื่อชวนได้คล่องมือแล้ว เหลือแค่ฝีตะเข็บอีกหลายแบบที่ค่อนข้างยากและซับซ้อนน่าปวดหัวซึ่งหลูซื่อยังไม่คิดจะสอนนางตอนนี้ ถึงกระนั้นก็ตามที งานชิ้นเล็กๆ ที่นางปักออกมาสามารถเอาไปขายปนกับงานปักของหลูซื่อได้แล้ว แน่นอนว่านี่ยังมิใช่ฝีมือที่แท้จริงของนาง ตอนนี้ระดับฝีมือของนางรุดหน้าขึ้นมาก แม้ยังไม่ช่ำชองถึงขั้นหลับตาทำได้อย่างหลูซื่อ แต่โชคดีที่ความจำแม่นยำ และฝึกฝนวิชาลอกเลียนแบบได้เข้าขั้นที่ตบตาว่าเป็นของแท้ได้สบาย

หลูซื่อกลับมาตอนพลบค่ำ มีของติดไม้ติดมือมาฝากอี๋อวี้เป็นหวีเล็กๆ ใหม่เอี่ยมเล่มหนึ่ง ทำจากไม้สลักลายเส้นง่ายๆ เป็นรูปคล้ายๆ ดอกอิ๋งชุนกิ่งหนึ่ง เมื่อลองนับดูมีซี่หวีปลายมนทั้งหมดยี่สิบซี่ เพราะเป็นหวีเล่มใหม่ยังมีกลิ่นไม้หอมอ่อนๆ อี๋อวี้ได้รับสิ่งของที่ประณีตบรรจงแบบนี้เป็นครั้งแรก จึงลูบๆ คลำๆ อยู่นานพักใหญ่อย่างยินดีจนออกนอกหน้า มันเป็นความแช่มชื่นเบิกบานที่ไร้สิ่งใดเจือปน ด้วยสตรีคนใดเล่าจะไม่ชมชอบของสวยงามชิ้นเล็กกะทัดรัดแบบนี้

หลูจวิ้นเห็นนางถูกอกถูกใจก็ประจบประแจงอยู่ด้านข้าง พล่ามพูดคำสัญญาไร้ราคาต่างๆ ทำนองว่า

‘วันหน้าพี่รองมีความสามารถแล้ว จะซื้อเข็มปักผ้าให้เจ้าร้อยเล่มนะ’

‘วันหน้าพี่รองหาเงินได้แล้ว จะให้เจ้าสวมชุดใหม่ทุกวันเลย’

‘รอไว้พี่รองโตแล้ว จะซื้อร้านขนมสักร้านไว้ให้เจ้ากินคนเดียว’

พออี๋อวี้ฟังมากๆ เข้าจากแรกเริ่มที่ซาบซึ้งใจก็แปรเปลี่ยนเป็นทอดถอนใจ

“เสี่ยวอวี้ รอพี่รองฝึกวรยุทธ์สำเร็จ จะไปท่องยุทธภพหาเงินเยอะๆ ถึงเวลาจะซื้อหวีไม้ให้เจ้าหีบใหญ่ๆ” นางไม่รู้จริงๆ ว่าตนเองจะเอาหวีทั้งหีบนั่นไปทำอะไร สางไรผมรึ

หลูจื้อพูดพลางยิ้มเยาะ “ท่องยุทธภพ? เจ้าคิดจะไปไหนกัน ไม่ต้องการท่านแม่กับน้องเล็กแล้วหรือ”

หลูจวิ้นถูกพี่ชายหัวเราะเยาะก็แตกตื่นอยู่ในใจ ปากกลับเอ่ยอย่างไม่ทันคิด “ข้าพาท่านแม่กับน้องเล็กไปด้วยกันไม่ได้หรือไร”

“พาพวกนางไปด้วย? เจ้าไม่กลัวพวกนางได้รับอันตรายหรือ”

“กลัวอะไร! ตอนนี้ข้าหลูจวิ้นมีวิชายุทธ์พอตัวแล้ว นับเป็นยอดฝีมืออันดับสองของยุทธภพ ผ่านไปอีกสองปี ก็จะเป็นอันดับหนึ่งในใต้หล้า!”

หลูซื่อล้างผักแล้วก้าวเข้ามาในเรือนได้ยินบทสนทนาของทั้งคู่พอดี จึงยกฝ่ามือตบท้ายทอยบุตรชายคนรองระหว่างที่เดินผ่านพวกเขาเข้าไปในห้องครัวโดยไม่เหลียวหลัง

หลูจวิ้นไม่ทันระวังตัวถูกตบหัวอย่างถนัดถนี่ เขาร้องอุทานอย่างตกใจแล้วคลึงท้ายทอยที่เจ็บน้อยๆ พอเงยหน้าขึ้นก็เห็นรอยยิ้มของหลูจื้อแฝงรอยเยาะเย้ยมากขึ้น

“วิชายุทธ์พอตัว ยอดฝีมืออันดับสอง ว่าที่อันดับหนึ่งในใต้หล้า” หลูจื้อเหล่มองเขาอีกแวบหนึ่ง ก่อนจะหมุนกายเลิกม่านขึ้นเดินเข้าห้องครัวไปช่วยหลูซื่อทำกับข้าว

อี๋อวี้ชมดูอยู่ด้านข้างด้วยความสนุกสนาน กลั้นเสียงหัวเราะที่ติดอยู่ตรงลำคอไว้ไม่อยู่ในที่สุด นางไม่กล้ามองสีหน้าของหลูจวิ้นที่ดูเหมือนจะจืดเจื่อนไปแล้ว ได้แต่กลั้นใจสาวเท้าเล็กๆ พรวดพราดออกไปที่ลานด้านนอกถึงปล่อยเสียงหัวร่อออกมา ถือว่ารักษาหน้าให้พี่รองของนางได้บ้าง