ทดลองอ่าน นวลหยกงาม บทที่ 6

“ห้ามพาพี่เซียงเซียงไป เจ้าพวกคนชั่ว!”

เสียงตะโกนของหลูจวิ้นทำให้กลุ่มชาวบ้านที่ตะลึงงันอยู่ได้สติขึ้นมา กรูกันเข้าไปตีวงล้อมไว้อีกครั้ง ถึงจ้าวซื่อหมดสติไปแล้ว ไม่ว่าอย่างไรพวกเขาก็มองดูคนนอกพาเด็กสาวในหมู่บ้านไปต่อหน้าต่อหน้าไม่ได้

สองฝ่ายประจันหน้ากันเป็นคำรบที่สอง ชาวสกุลหลิวสามคนที่เป็นต้นเรื่อง คนหนึ่งเป็นลม คนหนึ่งไม่พูดจา คนหนึ่งเอาแต่ก้มหน้า

ทันใดนั้นบุรุษถุงใต้ตาห้อยย้อยล้วงของสิ่งหนึ่งจากอกเสื้อ ชาวบ้านที่ห้อมล้อมพวกเขาสามคนไว้ผงะไปข้างหลังสองก้าวทันควัน

อี๋อวี้หรี่ตามองผ่านกลุ่มคนเข้าไป เห็นเป็นกริชเล่มหนึ่งนั่นเอง แม้ดูท่าทางไม่คมกริบเท่าไร แต่อย่างไรก็เป็นอาวุธ ด้วยเหตุนี้ชาวบ้านที่แทบจะไม่มีปัญญาซื้อกระทั่งมีดหั่นผักจึงพากันถอยหนี

ในสมัยโบราณที่ต่อสู้กันด้วยอาวุธมีคม สำหรับคนชนบทเหล่านี้ มีดเล็กๆ เล่มหนึ่งสร้างความอกสั่นขวัญผวาและสะพรึงกลัวได้อย่างง่ายดายไม่ต่างจากยามที่ผู้คนในยุคที่นางจากมาเผชิญหน้ากับปืน

“พอได้แล้ว ข้าจะไปกับพวกเจ้า”

เสียงกังวานใสของเซียงเซียงดังขึ้นฉับพลัน เป็นคราแรกที่อี๋อวี้ได้ยินนางพูด เมื่อมองนางอีกทีเพียงรู้สึกว่าเด็กสาวคนนี้คลับคล้ายตัดสินใจอะไรได้แล้ว ใบหน้าของนางนิ่งสนิทเช่นก่อนหน้านี้ ไม่เหลือแววลังเลและขัดแย้งในใจอีก

หนิวซื่อก้าวออกมาจากเรือนได้ยินวาจานี้ของเด็กสาวพอดี นางอึ้งงันไปแล้วพูดเสียงดังอย่างร้อนรน “เซียงเซียง อย่าพูดจาเหลวไหลนะ!”

“ข้ามีสติดี ท่านป้าสะใภ้หนิว” หลิวเซียงเซียงกัดริมฝีปากล่าง มองหนิวซื่อแวบหนึ่งแล้วเอ่ยกับสามคนที่มารับตัวนาง “พวกท่านรอข้าครู่หนึ่ง ข้าฝากฝังเรื่องบางเรื่องแล้วจะไปกับพวกท่าน” กล่าวจบนางไม่รอให้พวกเขาตอบตกลงก็สาวเท้าไปหาหนิวซื่อ

หนิวซื่อรอนางเดินมาถึงตรงหน้า ฉวยข้อมือนางดึงเข้าไปในเรือน พร้อมเอื้อมมือมาคว้าตัวอี๋อวี้เข้าไปด้วย และเหวี่ยงปิดประตูดังปึ้ง หลูจวิ้นที่วิ่งเหยาะๆ มายังแทรกกายตามเข้าไปไม่ทัน

ทันทีที่ผ่านเข้าประตูมา นางลดสุ้มเสียงลงเอ็ดใส่หลิวเซียงเซียง “เจ้าเด็กโง่ ที่พูดไปเมื่อครู่นี้หมายความว่าอะไร”

อี๋อวี้เห็นหลิวเซียงเซียงสั่นศีรษะโดยที่สีหน้าไม่แปรเปลี่ยน นางค้อมกายต่ำคำนับให้หนิวซื่อ จากนั้นไม่รอให้อีกฝ่ายห้ามปราม หมุนกายไปคำนับให้หลูซื่อที่ดูแลมารดาตนเองอยู่ข้างเตียงด้วย

“ท่านน้าท่านป้าทั้งสอง เซียงเซียงขออภัยพวกท่านไว้ตรงนี้ อีกทั้งวันหน้ามีเรื่องใดเกิดขึ้นไหว้วานพวกท่านช่วยดูแลท่านแม่ข้าด้วยเจ้าค่ะ”