ทดลองอ่าน นวลหยกงาม บทที่ 6

คนที่นำเงินมาให้แล้วมิได้แยกย้ายไปไหน คนยี่สิบกว่าคนเบียดเสียดกันอยู่ในเรือนสกุลหลู บ้างนั่งยองๆ รออยู่เฉยๆ ตรงรั้วกำแพง บ้างจับกลุ่มกันสนทนาสัพเพเหระ อี๋อวี้นั่งอยู่หน้าประตูเรือนพินิจสีหน้าที่แตกต่างกันไปของพวกเขา ในใจมีความรู้สึกผิดแปลกไปจากเดิมผุดขึ้น

ในเรื่องของหลิวเซียงเซียงนั้น แรกเริ่มท่าทีของนางคล้ายเป็นแค่ผู้ชมอยู่วงนอก แม้นางไม่ใช่คนใจร้าย แต่วิญญาณเคยเป็นคนยุคปัจจุบันมาแล้วยี่สิบปี วิทยาการอันล้ำหน้าทำให้นางได้เห็นความแล้งน้ำใจของผู้คนมามากต่อมาก อีกทั้งสภาพสังคมยังส่งผลให้คนที่อยู่ในยุคนั้นจำต้องนิ่งเฉยดูดายกับเรื่องที่ไม่เกี่ยวข้องกับตนเอง

แต่เมื่อมองดูกลุ่มชาวบ้านเบื้องหน้าที่เห็นว่าตนสามารถช่วยสกุลหลิวให้รอดพ้นจากสถานการณ์ลำบากได้ นางกลับบังเกิดความรู้สึกร่วมไปด้วย นางนับเป็นหนึ่งในคนกลุ่มนี้เช่นกัน มารดาของนางกำลังช่วยเหลือเด็กสาวแสนอาภัพคนนั้นอย่างสุดกำลัง นางไม่ใช่คนที่มุงดูอยู่วงนอกอีกต่อไป

แม้กระนั้นหลังจากสกุลหลิวนำเงินไปคืนจริงๆ แล้ว หลิวเซียงเซียงจะหลุดพ้นจากเคราะห์ร้ายนี้ได้หรือ คนที่ชื่อเจิ้งลี่ผู้นั้นจะยอมผลักไสหญิงงามที่ได้มาครอบครองในกำมือออกไปอีกจริงๆ หรือ

ตลอดเวลาที่ผ่านมาดูเหมือนว่านางจะมองข้ามความเป็นจริงของยุคโบราณที่ยังโหดร้ายมากกว่ายุคปัจจุบันขั้นหนึ่ง โลกอดีตแห่งนี้แบ่งชนชั้นวรรณะอย่างเด็ดขาด เงินตราและบารมีจึงมีอำนาจเหนือสิ่งอื่นใด ไม่เหมือนในศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ดที่ถึงแม้ผู้คนจะยกย่องเชิดชูคนรวย เหยียบย่ำรังแกคนจน แต่ยังมีกฎหมายและศีลธรรมเป็นดั่งหมวกใบใหญ่ที่สวมครอบอยู่บนศีรษะ

ในชนบทห่างไกล การควบคุมบังคับด้วยกฎหมายและศีลธรรมยิ่งหย่อนยาน อย่าว่าแต่หลิวกุ้ยผู้นั้นติดเงินคนอื่นจริงๆ ถึงได้เอาตัวน้องสาวไปใช้หนี้แทน แค่ว่ากันตามรูปโฉมของหลิวเซียงเซียง เว้นเสียแต่ว่านางไม่ก้าวเท้าออกจากเรือน ไม่เช่นนั้นช้าเร็วก็ต้องพานพบเรื่องพรรค์นี้อยู่ดี

สตรีในยุคโบราณหมายจะปกป้องตนเองเป็นเรื่องยากเย็นเข็ญใจ รูปโฉมธรรมดายังพอทำเนา ทว่าขอแค่มีความงามสองสามส่วน อีกทั้งฐานะยากจน คนใดเล่าจะหนีพ้นบททดสอบของโชคชะตาไปได้

หัวไหล่ถูกคนตบเบาๆ ทีหนึ่งกะทันหัน อี๋อวี้หันหน้าไปมองคนที่นั่งอยู่ด้านข้าง แววสับสนเคว้งคว้างในดวงตานางยังไม่เลือนหายไป เพียงมองปราดเดียวก็จับความรู้สึกกระวนกระวายในใจนางได้

หลูจื้อถามอย่างฉงนใจน้อยๆ “เป็นอะไรไป”

อี๋อวี้ส่ายหน้า ไม่อาจบอกเขาได้ว่าจู่ๆ นางก็กระจ่างแจ้งในเรื่องบางเรื่องแล้ว แม้นไม่อยากขบคิดไปมากกว่านี้ แต่นางอดมิได้ที่จะพินิจพิจารณาทุกสิ่งรอบกายใหม่อีกครา พาให้อึดอัดคับข้องในอกเพราะเหตุนี้

“ขวัญเสียด้วยเรื่องเมื่อวานนี้หรือ”

นางพยักหน้าอย่างซื่อตรง รู้ว่าตนเองไม่ใช่แค่ตกใจเสียขวัญธรรมดาๆ นางไม่อาจไม่ยอมรับว่าก่อนหน้านี้นางมองโลกแห่งนี้ดีงามเกินไป จนขาดความตื่นตัวระวังภัย เพียงเพราะว่าความรักของครอบครัวที่หล่นลงมาจากฟ้า ก็ถูกความสุขท่วมทับจนหน้ามืดตามัว