ทดลองอ่าน นวลหยกงาม บทที่ 6

ความยากจนเป็นเหตุสินะ!

เพราะไม่มีเงิน ฉะนั้นหลิวเซียงเซียงถึงถูกพี่ชายแท้ๆ เอาไปใช้หนี้แทน

เพราะไม่มีเงิน ฉะนั้นภัยแล้งถึงทำให้ชาวนาที่ปลูกข้าวเลี้ยงชีพข่มตานอนไม่หลับ

เพราะไม่มีเงิน ฉะนั้นหลูซื่อถึงมีเวลาว่างก็ต้องปักผ้าไม่หยุด

เพราะไม่มีเงิน ฉะนั้นเสื้อผ้าชุดเดียวถึงเลาะแก้มาแล้วสี่ห้าหกครั้งก็ยังต้องใส่ต่อไป เนื้อชิ้นเดียวถึงทำให้คนทั้งครอบครัวกินอย่างตื่นเต้นไปได้หลายวัน…

นางคิดไปถึงพลังพิเศษของเลือดตนเองอีกครั้ง อันที่จริงการใช้ประโยชน์จากจุดนี้ให้ดีๆ โดยไม่ให้ถูกจับได้หาใช่เรื่องยากอะไร นางคิดแผนการไว้เรียบร้อยแล้ว ตอนแรกตั้งใจว่าจะรอให้ตนเติบโตกว่านี้อีกหลายปี แต่เรื่องของหลิวเซียงเซียงเป็นเหมือนเกราะไม้เคาะสติให้นางต้องไตร่ตรองว่าจะทำเรื่องนี้เร็วขึ้นดีกว่าหรือไม่

ยามนั้นเองเสียงท้องร้องดังโครกครากขึ้น อี๋อวี้ถึงรู้ตัวว่าหิวแล้ว นางเงยหน้าขึ้นมองหลูจื้อที่จับจ้องหน้าผากตนเองอย่างเหม่อลอย ค่อยมองกลุ่มคนที่ยังไม่แยกย้ายกลับไปในลานเรือนแล้ว ถอนใจเฮือกลุกขึ้นไปหาของกินในห้องครัว

ขนมรังนกเมื่อเช้านี้ยังเหลืออีกลูกหนึ่ง นางเขย่งยืนบนปลายเท้าหยิบขนมรังนกในชามบนเตามาบิเป็นชิ้นเล็กๆ ส่งเข้าปากแล้วเคี้ยวกิน เมื่อคุ้นเคยกับความแห้งกระด้างเฉพาะตัวของขนมชนิดนี้แล้ว กลับรับรู้ถึงรสชาติที่หวานหอมอยู่บ้างของมันได้

ขณะที่นางกินขนมรังนกทีละคำเล็กๆ ตรงหน้าเตาอย่างใจลอย พลันมีเสียงเอ็ดอึงลอยมาจากในลานเรือนระลอกหนึ่ง นางขมวดคิ้วกลืนคำสุดท้ายลงไป ก่อนจะปัดเศษขนมที่ติดอยู่บนนิ้วออกแล้วแหวกม่านเดินออกไป

อี๋อวี้สาวเท้าไปถึงหน้าประตูเรือน เห็นคนในลานเพิ่มขึ้นหลายคน พวกเขาสวมชุดสีเทาแบบเดียวกัน เห็นชัดว่าไม่ใช่คนในหมู่บ้านนี้ สามคนนั้นกำลังทะเลาะกับจ้าวซื่อ พอเงี่ยหูฟังดีๆ แค่สองคำก็รู้ว่าพวกเขาเป็นคนที่เจิ้งลี่ส่งมารับตัวหลิวเซียงเซียง

จ้าวซื่อไม่ยินยอมเป็นธรรมดา ต่อให้พวกคนในหมู่บ้านมิได้รวบรวมเงินให้ นางก็คิดว่าถ่วงได้นานเท่าไหนก็เท่านั้น ในเมื่อตอนนี้คืนเงินได้แล้ว ย่อมไม่ยอมให้ใครมาพาตัวบุตรสาวไปแน่นอน ทั้งสองฝ่ายจึงทะเลาะเบาะแว้งกันขึ้นมาเพราะเหตุนี้

“ข้าบอกว่าจะคืนให้แล้วมิใช่หรือ พวกเจ้ารีบกลับไปซะ ข้าไม่ขายลูกสาวหรอก”

“ท่านป้า พวกข้าเป็นแค่คนที่ถูกคุณชายเจิ้งส่งมาทำงาน คืนเงินหรือไม่ พวกข้าจะตัดสินใจอะไรได้ อย่างไรพวกข้าต้องพาตัวแม่นางหลิวคนนี้ไปให้ได้ ท่านมีเรื่องใดก็ไปคุยกับคุณชายเจิ้งเองเถอะ อย่าทำให้บ่าวอย่างพวกข้าต้องลำบากใจเลย”

หนึ่งในชายชุดเทาที่มีถุงใต้ตาห้อยย้อยส่ายหน้าพลางกล่าวอย่างจนปัญญา จากนั้นเดินผ่านตัวจ้าวซื่อจะเข้าไปดึงตัวหลิวเซียงเซียงที่อยู่ข้างหลังนางมา กลับถูกจ้าวซื่อผลักออกไป เขาเซถอยหลังไปหลายก้าวถึงยืนทรงตัวนิ่ง ท่าทางสุภาพมีมารยาทก็แปรเปลี่ยนไปทันใด เขาถ่มน้ำลายลงพื้นคำหนึ่ง ก่อนจะตะโกนบอกอีกสองคนด้านหลัง “ลากตัวไป!”