ทดลองอ่าน นวลหยกงาม บทที่ 7

ยามที่ลูกค้าซึ่งดูท่าทางเป็นแม่ลูกกันคู่หนึ่งก้าวเข้ามา อี๋อวี้กำลังมองกระโปรงสีทับทิมที่วางแสดงบนโต๊ะตัวหนึ่ง จึงไม่ได้สังเกตเห็นสายตาเหยียดหยามตอนที่เด็กหญิงวัยเจ็ดแปดขวบคนนั้นปรายตามองมาทางมารดาของตน

แม่นางน้อยเห็นท่าทาง ‘เร่อร่า’ ของอี๋อวี้แล้ว ทำปากยื่นกระตุกมือมารดาทีหนึ่งพร้อมพูด “ท่านแม่ พวกเราอย่าซื้อที่นี่เลยเจ้าค่ะ”

“ไฉนยังไม่ได้ดูก็จะไปแล้ว ไม่ถูกใจที่นี่หรือ”

แม่นางน้อยส่ายหน้า ปรายตามองอี๋อวี้กับมารดาอีกแวบหนึ่งแล้วเอ่ย “ก็ข้าไม่อยากอยู่ในนี้นี่เจ้าคะ”

อี๋อวี้ได้ยินเสียงเล็กใสแฝงแง่งอนนี้แต่ต้น พอได้ยินบทสนทนาของพวกนาง และเห็นแววตาที่แม่นางน้อยมองมา ไหนเลยจะไม่เข้าใจว่ามันหมายความว่าอะไร นี่คงเพราะขัดหูขัดตาพวกนางสินะ

“ท่านทั้งสองต้องการซื้ออะไร เชิญเข้ามาดูข้างในสิขอรับ ชุดเสื้อผ้าในร้านเล็กๆ ของข้านี้ส่วนใหญ่ทำจากผ้าต่วนหลากสีและปักลายด้วยหญิงปักผ้าฝีมือดี หากอยากได้แบบอื่น ท่านยังสามารถวัดตัวและบอกที่ตั้งเรือนเอาไว้ รอเมื่อทำเสร็จแล้ว พวกข้าจะนำไปส่งให้ถึงประตูขอรับ”

หลูซื่อต่อรองราคาอยู่กับหลงจู๊หลี่ เห็นเขาพลันหยุดกลางคัน หันไปทักทายลูกค้าทางด้านหลังก็ไม่มีน้ำโห นางเห็นแม่ลูกคู่หนึ่งที่แต่งกายงามหรูยืนมองตนเองอยู่ตรงหน้าประตู ถ้าจะพูดให้ถูกต้องคือมองนางแล้วก็มองบุตรสาวของนาง

นางเลิกคิ้วนิดเดียวจนแทบสังเกตไม่เห็น จากนั้นหันหน้าไปพูดกับหลงจู๊หลี่ “ท่านต้อนรับลูกค้าก่อนเถอะ ข้ารอประเดี๋ยวหนึ่งก็ได้” ว่าแล้วก็จูงอี๋อวี้เดินเบี่ยงไปด้านข้างสองก้าวหลีกทางให้

เขาพยักหน้าแล้วก้าวออกจากด้านหลังโต๊ะไปต้อนรับแม่ลูกคู่นั้น เชิญพวกนางมาที่หน้าโต๊ะตัวเตี้ยพวกนั้นและแนะนำไปทีละอย่าง

แม่นางน้อยคนนั้นไม่อ้าปากบอกว่าจะออกไปอีก พวกนางดูอยู่พักหนึ่ง เลือกได้สองสามชุดแล้วไปจ่ายเงินที่โต๊ะหน้าร้าน พอสองคนนั้นเดินไปถึงหน้าประตู อี๋อวี้ถึงได้ยินเสียงเล็กใสนั่นอีกครา

“พวกบ้านนอกคอกนา น่ารังเกียจจริงๆ” คำเรียกนี้ไม่ได้หมายถึงแค่ชาวชนบท โดยมากกลับพูดถึงคนที่หยาบคายไร้การศึกษาและน่ารังเกียจเดียดฉันท์ ในยุคโบราณนี้ก็เป็นคำที่แฝงนัยดูหมิ่นไว้ด้วยอย่างโจ่งแจ้ง

หลูซื่อหน้าเปลี่ยนสี อี๋อวี้ขมวดคิ้ว กระทั่งหลงจู๊หลี่ก็วางหน้าไม่ค่อยจะถูก จนพวกนางเดินห่างไปไกลแล้วถึงกล่าวกับหลูซื่อด้วยน้ำเสียงเจือรอยขอลุแก่โทษจางๆ “แม่นางหลู ตกลงตามราคาที่ท่านบอกเมื่อครู่เถอะ ข้าหยิบเงินให้ท่านนะ”

กล่าวจบเขาหลบตานาง หมุนกายไปหยิบเงินเหรียญออกมาหลายพวง และนับต่อหน้านาง ก่อนจะผลักทั้งกองไปให้ หลูซื่อเก็บเงินขึ้นโดยไม่เปล่งวาจาใด จากนั้นกล่าวอำลากับเขาแล้วพาบุตรสาวกลับไป