ทดลองอ่าน นวลหยกงาม บทที่ 7

อี๋อวี้ไม่รู้สึกรู้สาอะไรกับเรื่องเมื่อครู่นี้ สมัยที่นางเป็นเด็กกำพร้าถูกคนมองด้วยสายตาเหยียดหยามมามาก สำหรับนางแล้วระดับแค่นี้ยังเทียบชั้นกันไม่ได้ เพียงแต่พอนางเห็นสีหน้าฝืดเฝื่อนอยู่บ้างของหลูซื่อ ก็ลอบทุกข์ใจและสงสารอย่างช่วยไม่ได้

หลังจากอยู่ด้วยกันมานานปานนี้ นางพอจะคาดคะเนได้เลาๆ แล้วว่าก่อนหน้านี้ไม่ว่าอยู่ที่สกุลเดิมหรือในตระกูลของสามี สภาพความเป็นอยู่ของหลูซื่อต้องไม่เลวเป็นแน่ ถึงแม้นางเป็นชาวนามาหลายปี ทว่าจากที่เคยฟุ่มเฟือยต้องมาประหยัดมัธยัสถ์ย่อมเป็นเรื่องที่ยากกว่า นับดูแล้วนางใช้ชีวิตอย่างลำบากยากจนนานกว่าตนเองแค่สี่ห้าปี ต่อให้ปรับตัวได้ ภายในใจคงจะหวนนึกถึงชีวิตที่หรูหราสุขสบายในอดีต ตอนอยู่ในชนบทยังไม่เท่าไหร่ แต่พอเข้าเมืองถูกคนมองด้วยสายตาดูถูก นางต้องอึดอัดคับข้องใจแน่นอน

อี๋อวี้อยากปลอบใจนาง แต่ไม่รู้ว่าควรพูดอะไรดี ทำได้แค่ชี้นิ้วไปที่สิ่งของแปลกใหม่บนถนนพลางเซ้าซี้ถามโน่นถามนี่เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ กระนั้นกลับไม่เป็นผลเท่าไรนัก

ยามสองแม่ลูกออกจากเมืองเป็นเวลาเที่ยงแล้ว ตอนเช้าพวกนางแค่กินเสบียงไปบ้าง จึงเริ่มท้องร้องด้วยความหิว ดีที่ก่อนออกมา หลูซื่อซื้อหมั่นโถวติดมาด้วยสองลูก กินแกล้มกับน้ำสะอาดที่เหลืออยู่ครึ่งถุง ก็พอถูๆ ไถๆ รองท้องได้

ในอำเภอชิงหยางนี้ข้าวของราคาแพง บะหมี่ชามหนึ่งหรือหมั่นโถวลูกหนึ่งล้วนต้องมีสามอีแปะ และเพราะเกิดเรื่องชวนให้ไม่สบอารมณ์ในร้านขายผ้าหนีอวิ๋น ตอนหลังหลูซื่อหมดแก่ใจจะพาอี๋อวี้เดินเที่ยวในเมืองต่อ เพียงซื้อของใช้จำเป็นจิปาถะแล้วก็ขี่เกวียนพานางกลับ

อี๋อวี้นั่งบนเกวียนกินหมั่นโถวสีออกเหลืองนวลๆ โดยไม่พูดจาสักคำ ความแช่มชื่นเบิกบานตอนขามาเมื่อเช้าอันตรธานไปสิ้น พอนึกถึงว่าตั้งแต่เข้าเมืองไปก็ถูกคนจับจ้องด้วยสายตาอคติ แม้นางไม่เก็บใส่ใจ แต่จะบอกว่าไม่สนใจแม้สักนิดคงเป็นคำเท็จ โดยเฉพาะเมื่อคิดไปว่าหลูซื่ออาจไม่ชอบใจเพราะเหตุนี้ นางยิ่งไม่สบายใจมากขึ้น

ขณะที่นางลอบพินิจสีหน้าของหลูซื่อ หลูซื่อก็ชายตามองนางเป็นระยะๆ ครั้นเห็นมารดาทำท่าจะพูดก็ไม่พูด อี๋อวี้อยากจะเอ่ยปากปลอบใจ แต่รู้ว่ามีบางคำพูดไม่เหมาะกับอายุของตนเองในตอนนี้ ดังนั้นทั้งคู่ต่างนิ่งเงียบไปเกินครึ่งทาง จวบจนเข้าสู่ป่าโปร่งผืนหนึ่ง หลูซื่อก็อ้าปากถามนางเสียงเนิบๆ ในที่สุด

“อวี้เอ๋อร์รู้สึกว่าในเมืองไม่ค่อยดีใช่หรือไม่”

อี๋อวี้รอนางเป็นฝ่ายเอ่ยปากก่อนอยู่แล้ว จึงรีบเร่งกล่าวตอบตามสัตย์จริง “อื้อ”

“ใช่หรือไม่ว่าถูกคนอื่นมองแบบนั้นแล้วในใจเป็นทุกข์”

นางไม่รู้ว่าจะตอบคำถามของหลูซื่อเช่นไร หรือจะบอกว่าที่นางเป็นทุกข์ไม่ใช่เพราะสายตาคนอื่น หากแต่กลัวมารดาเสียใจเมื่อหวนคิดถึงชีวิตในอดีต

“เจ้าลูกคนนี้ ทุกครั้งแม่ถามเจ้าอย่างจริงจัง เจ้าล้วนไม่พูดตอบ ต้องให้แม่หยั่งเดาจิตใจของเจ้า กลับคล้าย…” เสียงพูดของหลูซื่อหยุดชะงักไปกะทันหัน อี๋อวี้เลิกคิ้วขึ้น พอจะเดาได้รางๆ ว่าประโยคหลังที่นางกล่าวไม่จบคืออะไร

“เฮ้อ แม่รู้ว่าอย่างไรเจ้าก็ต้องรู้สึกเป็นทุกข์ ครั้งแรกที่พาพี่รองของเจ้ามา เขายังทะเลาะกับคนอื่นด้วย ตอนนั้น…”

หลูซื่อหันเหหัวข้อสนทนาไปที่หลูจวิ้น เอ่ยเล่าด้วยน้ำเสียงเอื่อยๆ ถึงเรื่องที่หลูจวิ้นมีปากเสียงกับคนอื่น เพราะวาจาระคายหูเหยียดหยามคนชนบทคำเดียวในตอนที่นางพาเขาเข้าเมืองเป็นครั้งแรก