ทดลองอ่าน นวลหยกงาม บทที่ 8

ยามเหม่า หนึ่งเค่อ แม่ลูกสี่คนกินอาหารมื้อเช้าหมดก็ล้างถ้วยล้างชาม ปัดกวาดเรือนให้สะอาด รดน้ำในแปลงผักและเลี้ยงไก่แล้ว หลูซื่อหิ้วถุงสัมภาระขึ้นแล้วช่วยกันกับหลูจื้อลั่นกุญแจประตูเรือนสองหลังดังกริ๊กๆ สองที จากนั้นชาวสกุลหลูจะมุ่งหน้าไปอำเภอชิงหยางดูประกาศผลสอบแล้ว

เจ้าวัวสีน้ำตาลตัวโตของสกุลหลู นอกจากจะบึกบึนล่ำสันกว่าเมื่อหลายปีก่อน ยังแข็งแรงทรหดขึ้นไม่น้อย ลากเกวียนบรรทุกคนสี่คนวิ่งเหยาะไปตลอดทางได้โดยไม่ต้องฝืนแรง

หลูจวิ้นนั่งอยู่ด้านหน้าเป็นสารถี หลูซื่ออยู่บนเกวียนพูดเย้าหลูจื้อ แต่ยังไม่ลืมโอบตัวอี๋อวี้ที่เริ่มสะลึมสะลือง่วงนอนเพราะตื่นเช้าเกินไปไว้กับอก

“จื้อเอ๋อร์ เจ้ากังวลหรือไม่ว่าจะไม่มีชื่ออยู่ในประกาศผลสอบคราวนี้”

“ท่านแม่วางใจได้ จะอย่างไรลูกต้องให้อาภรณ์ที่ท่านเย็บให้สองชุดนั้นได้ใช้ประโยชน์ขอรับ”

“นี่ถ้าสอบผ่านแล้ว วันที่แปดก็ต้องเดินทางไปฉางอัน ไม่รู้ว่าเสื้อผ้าที่แม่ตระเตรียมไว้ให้เจ้าจะพอสวมหรือเปล่า”

“พอขอรับ ตั้งแต่เข้าสอบจนประกาศผลสอบเป็นเวลาทั้งหมดแค่สามเดือน ระหว่างนั้นไม่ว่าอย่างไรก็ต้องกลับบ้านขอรับ”

แม้มั่นอกมั่นใจในความรู้ความสามารถของหลูจื้อมาก ทว่ายามที่คนทั้งครอบครัวเบียดเสียดอยู่กับฝูงชนหน้าประตูที่ว่าการอำเภอชิงหยางรอคอยการติดประกาศผลสอบ คนที่สีหน้าผ่อนคลายที่สุดกลับเป็นตัวหลูจื้อเอง แม้แต่คนสองภพสองชาติอย่างอี๋อวี้ยังอดใจเต้นระทึกไม่ได้

“จวิ้นเอ๋อร์ เจ้าแรงเยอะสายตาดี ประเดี๋ยวพอประกาศผลสอบออกมา เจ้าเบียดไปข้างหน้ามองหาชื่อพี่ใหญ่ของเจ้าให้ละเอียดนะ” หลูซื่อสั่งกำชับหลูจวิ้น

“ขอรับ ข้าต้องหาชื่อพี่ใหญ่บนแผ่นประกาศได้แน่” หลูจวิ้นขานตอบแล้วยังกลัวหลูซื่อไม่วางใจ กล่าวต่อท้ายอีกคำหนึ่ง “ท่านแม่เบาใจได้ จะมีหรือไม่มีชื่อของพี่ใหญ่บนนั้น ข้าก็จะหาให้พบจนได้ขอรับ”

“พูดส่งเดช! จะไม่มีชื่อพี่ใหญ่เจ้าบนนั้นได้อย่างไร” หลูซื่อเดิมก็ตื่นเต้นอยู่บ้าง ขณะนี้ยังถูกคำพูดหลูจวิ้นก่อกวนจิตใจอีก ก็กลัวแต่ว่าหนึ่งในหมื่น* จะมาเยือนถึงตัว นางเริ่มใจเสีย ฝ่ามือก็ตบไปที่ท้ายทอยเขาอย่างไม่ปรานีปราศรัย “ถ้าไม่มีชื่อพี่ใหญ่เจ้าบนนั้นล่ะก็ ต้องเป็นเจ้าที่ตาลาย”

“ข้าจะตาลายได้อย่างไร ข้าสายตาดีเป็นที่หนึ่ง ถ้าไม่มีชื่อพี่ใหญ่จริงๆ นั่นก็คือเขาสอบไม่ผ่านแน่นอน…โอ๊ย! ท่านแม่ตีข้าอีกแล้ว”