ทดลองอ่าน นวลหยกงาม บทที่ 8

แม่สื่อหวังจับสีหน้าผิดปกติของหลานสาวได้ก็ถามขึ้น “มีข้อติดขัดอะไรหรือ ข้าเห็นว่านี่เป็นการจับคู่แต่งงานที่ดีมาก เหตุไฉนนางจะไม่ตอบตกลง”

หวังซื่อไม่เห็นอาหญิงของตนเป็นคนนอก บอกเล่าความในใจออกมาประเดี๋ยวนั้น กลับเรียกเสียงหัวเราะแฝงรอยเยาะหยันจากอีกฝ่ายระลอกหนึ่ง

“ข้านึกว่าเป็นเรื่องอะไร ที่แท้เจ้าทนเห็นคนอื่นเสพสุขไม่ได้ แต่เจ้าไม่รู้หรอกว่าภรรยาคนที่สองในตระกูลเศรษฐีน่ะเป็นกันได้ง่ายๆ หรือ ยังไม่ต้องเอ่ยถึงนิสัยใจคอของนายตำบลจาง ลำพังแค่อนุสองคนในเรือนเขาก็เป็นพวกที่ยากตอแยจนลือกระฉ่อนไปทั่ว ตอนที่ภรรยาเอกยังมีชีวิตอยู่ วันๆ ถูกสตรีเจ้ามารยาสองคนนั้นยั่วโทสะจนยาห่างมือไม่ได้ ด้านนายตำบลก็ลุ่มหลงตามใจพวกอนุจนทำไม่รู้ไม่ชี้ต่อเรื่องนี้ คนในตำบลไม่น้อยล้วนรู้ว่าภรรยาเอกของจางจี้เสียนนั่นความจริงถูกบีบให้ตายเพราะอนุสองคนนี้ ถ้าแต่งเข้าไปจริงๆ มีทายาทสืบสกุลไม่ได้ยังเป็นเรื่องเล็ก ไม่แน่อยู่มาวันหนึ่งอาจถูกอนุที่ตระกูลใหญ่โตชุบเลี้ยงไว้พวกนั้นปองร้ายลับหลัง ดีไม่ดีกระทั่งชีวิตยังต้องทิ้งไว้ที่นั่นสักวันก็เป็นได้”

หวังซื่อฟังนางกล่าวจบแล้วขมวดคิ้ว นางหมางใจอยู่กับหลูซื่อแต่แรก ย่อมทนดูอีกฝ่ายได้ดีไม่ได้เป็นธรรมดา แต่อาศัยเรื่องนี้ไปทำลายชีวิตคน นางยังคงลังเลใจอยู่บ้าง

แม่สื่อหวังพูดถึงตรงนี้ก็หยุดเว้นจังหวะ ทอดสายตามองหวังซื่ออย่างพินิจปราดหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยถาม “ทำไมรึ หักใจทำไม่ได้?”

เห็นหวังซื่อส่ายหน้าไม่พูดตอบ นางหยั่งคะเนความคิดของหลานสาวได้เจ็ดส่วนจึงข้ามเรื่องนี้ไป กล่าวต่อด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวร่อ “ออกนอกเรื่องไปเสียไกล เรื่องนี้จะเป็นผลสำเร็จได้ยังต้องรู้ชะตาแปดอักษรของนางด้วย ไม่รู้ว่าดวงของหลูเอ้อร์เหนียงนั่นจะสมพงศ์กันหรือเปล่า มิสู้เช่นนี้ดีกว่า ทางผู้ใหญ่บ้านของพวกเจ้าน่าจะมีบันทึกประวัติความเป็นมาของนาง เจ้าลองไปถามดู กลับมาแล้วพวกเราค่อยวางแผนกันอีกที”

“ก็ดีเจ้าค่ะ อาหญิงรอข้าอยู่ที่เรือนเถอะ ข้าไปประเดี๋ยวเดียวก็กลับมา” พูดถึงขั้นนี้แล้ว ถึงหวังซื่อจะสองจิตสองใจแต่จะบอกปัดก็ไม่ถนัดปาก นางได้แต่รับคำอีกฝ่าย ถึงอย่างไรก่อนที่จะตรวจชะตาแปดอักษรของหลูซื่อ จะกล่าวอะไรก็เป็นการเร็วไป

ยามหวังซื่อมาถึงเรือนของผู้ใหญ่บ้าน ถึงรู้ว่าผู้ใหญ่บ้านจ้าวไม่อยู่เพราะพาหลูจื้อไปที่อำเภอชิงหยาง นางยกข้ออ้างว่าจะตอบแทนบุญคุณหลูซื่อที่ถ่ายทอดวิชาให้บุตรสาวตนเอง และไต่ถามวันตกฟากของอีกฝ่าย ลูกสะใภ้ของผู้ใหญ่บ้านเป็นคนไม่ใคร่รู้ว่าเมื่อไรควรปิดปากเงียบ หลังจากพูดคุยไม่กี่คำ นางก็ไปค้นสมุดทะเบียนราษฎร์ที่เก็บอยู่ในเรือนมาให้หวังซื่อพลิกเปิดดู

เมื่อหวังซื่อกลับถึงเรือน ด้วยอาหญิงของนางเป็นแม่สื่อจับคู่ เพียงฟังวันตกฟากแล้วเอานิ้วมือจุ่มน้ำชาขีดๆ เขียนๆ บนโต๊ะสองที ใบหน้าแม่สื่อหวังก็แฝงรอยยินดีสามส่วน

“หลูซื่อผู้นี้มีธาตุไฟร้อนแรงคนหนึ่ง” แม่สื่อหวังเอ่ยอย่างชอบใจ

ข้างฝ่ายหวังซื่อได้ยินแล้วบรรยายความรู้สึกในใจไม่ถูก จะว่าไปแล้วเรื่องที่นางกับหลูซื่อผูกความแค้นกันก็ผ่านมาหลายปีดีดักแล้ว อีกฝ่ายยังเอื้ออารีต่อบุตรสาวตนเองอยู่มาก แต่ครั้นเห็นเวลานี้สกุลหลูมีความเป็นอยู่ดีขึ้นเรื่อยๆ ถึงขั้นมั่งคั่งเฟื่องฟูกว่าพวกนางซึ่งเป็นผู้อาศัยอยู่ในหมู่บ้านดั้งเดิม บันดาลให้นางบังเกิดความอิจฉาตาร้อนขึ้นมา ไหนเลยจะละวางความอาฆาตแค้นที่ทับถมในใจลงได้โดยง่าย