ทดลองอ่าน นวลหยกงาม บทที่ 8

หลูซื่อเห็นอีกฝ่ายอ้าปากพูด สีหน้าก็เปลี่ยนไปอีกอย่าง พอริมฝีปากบนดวงหน้านั่นแย้มออกเผยรอยยิ้มแปลกๆ ออกมาราวกับว่ามีแป้งผัดหน้าร่วงพรูลงมาด้วย แววตาคู่นั้นยิ่งชอบกล ไม่เหมือนมองสำรวจคนกลับคล้ายดูสินค้า ส่งผลให้นางขมวดคิ้วน้อยๆ อย่างห้ามไม่อยู่

“ท่านคือ?”

หญิงวัยกลางคนผู้นั้นถึงสำรวมสีหน้าที่แสดงออกเกินจริงลงเล็กน้อยแล้วสะกิดเรียกคนข้างตัว หวังซื่อวางหน้าไม่ใคร่จะถูก นางฝืนข่มความรู้สึกไม่สบอารมณ์ในใจยามเห็นหน้าคู่อริ เหยียดปากยิ้มเฝื่อนๆ เอ่ยกับหลูซื่อ “เอ้อร์เหนียง นี่เป็นอาหญิงที่อยู่ในตำบลจางของข้าเอง”

“อ้อ ที่แท้เป็นหวังฮูหยิน” หลูซื่อตวัดสายตามองหวังซื่อด้วยท่าทางราวกับครุ่นคิดอะไรอยู่

“ดูเจ้าเรียกเข้า ไหนเลยข้าจะกล้าเรียกตนเองว่าฮูหยิน เจ้าเรียกข้าว่าอาหญิงตามอย่างกุ้ยเซียงก็ได้”

“ข้าขอเรียกท่านว่าท่านป้าหวังจะดีกว่า”

อาหญิงหวังเออออขานรับแล้วกล่าว “เอ้อร์เหนียง วันนี้ที่ข้ามาก็มีข่าวดีมาบอกกับเจ้า พวกเราเข้าไปคุยกันในเรือนเถอะ”

หลูซื่อพยักหน้า แม้จะนึกฉงนใจ แต่ยังเชิญพวกนางเข้าไป

อี๋อวี้ซึ่งนั่งอยู่ข้างอ่างไฟได้ยินบทสนทนาในลานเมื่อครู่นี้แล้ว เห็นสตรีสองนางเดินตามหลังมารดาเข้ามาในเรือน นางละล้าละลังนิดหนึ่งแล้วเรียกขานคนทั้งคู่อย่างมีมารยาท

“ท่านอาสะใภ้หลี่ ท่านยาย”

อาหญิงหวังก้าวเข้าเรือนมาแลเห็นเด็กหญิงนั่งอยู่ข้างอ่างไฟถือสะดึงปักผ้ากำลังแทงเข็มดึงด้ายอยู่ นางสวมกระโปรงเกาะอกผ้าแพรหยาบสีเขียวสดกับเสื้อตัวสั้นแขนสั้นเหนือศอกทำจากผ้าไหมสีเหลืองนวล ผมเปียดำขลับสองข้างห้อยอยู่ตรงกลางอก รัดเชือกผูกผมสีเขียวอมเหลืองข้างละหนึ่งเส้น ดวงตาดอกท้อ สุกใสมีชีวิตชีวาบนใบหน้าขาวนวลเนียนกำลังมองดูนางอยู่

ช่างเป็นเด็กหญิงโฉมงามแต่กำเนิดคนหนึ่งโดยแท้!

อาหญิงหวังอุทานชมในใจ อึดใจต่อมากลับเหมือนนึกอะไรขึ้นได้โดยพลัน นางพยักหน้าตอบอี๋อวี้ตามมารยาทด้วยสีหน้าหลากใจ จากนั้นหันไปเอ่ยถามหลูซื่อ “เอ้อร์เหนียง เอ่อ…นี่เป็นบุตรสาวของเจ้าหรือ”

เห็นหลูซื่อพยักหน้า นางสูดลมหายใจเบาๆ เฮือกหนึ่ง ก่อนจะปรายตามองหวังซื่ออย่างต่อว่าต่อขาน ลอบตำหนิหลานสาวที่โกหกตนว่าบุตรสาวของหลูซื่อเป็นคนปัญญาอ่อน ถ้าเด็กหญิงที่มีแววตาท่าทางอย่างนี้เป็นคนปัญญาอ่อน ดูทีว่าทั้งตำบลจางคงหาคนปกติดีไม่ได้สักคน

หวังซื่อถูกอาหญิงขึงตาใส่ก็เข้าใจความหมาย นางเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าตนเองเล่าเรื่องที่นางเคยถูกทุบตีเมื่อหลายปีให้อาหญิงฟัง แต่ไม่เคยเอ่ยถึงว่าบุตรสาวของหลูซื่อมีสติปัญญาปกติดีแล้ว ส่งผลให้นางชักตีหน้าไม่สนิททันใด แต่ยังข่มใจไม่เผยความกระอักกระอ่วนใจออกมามากเกินไป

ยังไม่เอ่ยถึงว่าหลูซื่อสังเกตเห็นการส่งสายตาระหว่างคนทั้งสองในเสี้ยวขณะสั้นๆ นั้นได้หรือไม่ แต่อี๋อวี้ซึ่งถนัดการอ่านสีหน้าคนมาแต่ไหนแต่ไรมองปราดเดียวก็เห็นความผิดปกติของพวกนางได้ และเมื่อคิดโยงไปถึงนิสัยใจคอของหวังซื่อ นางเดาได้ไม่ยากว่าอีกฝ่ายจะต้องพูด ‘เรื่องดีๆ’ ของตนเองให้อาหญิงหวังฟังไม่น้อย อี๋อวี้แค่นยิ้มในใจ ทว่ายังรักษาท่าทางเป็นเด็กดีรู้ความไว้ได้อย่างแนบเนียน หลังจากอี๋อวี้ลุกขึ้นคารวะพวกนางแล้วเข้าไปหยิบถ่านในห้องครัว