ทดลองอ่าน นวลหยกงาม บทที่ 8

ในเวลาต่อมา เมื่อสตรีทั้งสามนั่งลงแล้ว อาหญิงหวังไม่รีบร้อนบอกจุดประสงค์ที่ตนมาเยือน หากแต่กวาดสายตามองไปทั่วเรือนหลังนี้รอบหนึ่ง ไล่ตั้งแต่ขื่อคานจรดหลังคา แล้วก็โต๊ะหนังสือ เสื่อปูพื้น ตู้ลิ้นชัก ก่อนจะหยุดอยู่ที่อ่างไฟที่ใกล้มอดเบื้องหน้าในท้ายที่สุด

หลูซื่อเห็นสายตาสำรวจตรวจตราของอาหญิงหวังกับหางตาของหวังซื่อที่ลอบชำเลืองดูตนแล้ว ในใจบังเกิดความงุ่นง่านรำคาญระลอกหนึ่ง เมื่อเห็นคนทั้งสองล้วนปราศจากทีท่าจะเอ่ยปากก่อน นางจึงกระแอมไอเบาๆ แล้วไต่ถาม “เรื่องที่จะบอกกับข้าตอนอยู่ในลานก่อนหน้านี้คือ?”

อาหญิงหวังดึงสายตาที่จับอยู่ตรงอ่างไฟกลับมา ยกสองมือขึ้นตรงหน้าแล้วเป่าลมจากปากให้ไออุ่น มีควันขาวๆ ลอยอวล นางมิได้ตอบคำถามของหลูซื่อ ทว่ากลับเอ่ยถามขึ้น “เอ้อร์เหนียง เรือนของเจ้าเย็นเยือกเอาการ ในฤดูหนาวเผาถ่านในอ่างไฟนี้แล้วยังไม่อบอุ่นพอ ตกดึกนอนหลับได้หรือไม่”

หลูซื่อตอบเสียงเรียบๆ “ข้าไม่ใช่คนขี้หนาว ลูกๆ ก็ไม่ผิวบางปานนั้น”

อาหญิงหวังหน้าเปลี่ยนสีไปเล็กน้อย นางกล่าวขึ้นอีก “ไฉนไม่เห็นบุตรชายสองคนของเจ้าเลย ข้าได้ยินกุ้ยเซียงบอกว่าเป็นเด็กดีที่หนึ่งที่สองของในหมู่บ้านเค่าซานตอนนี้ เอ้อร์เหนียงมีบุญวาสนานัก ได้ยินว่าเด็กสองคนนี้กตัญญูอย่างยิ่ง วันหน้าแต่งสะใภ้เข้ามา ชีวิตเจ้าคงสมบูรณ์พูนสุขเป็นแน่”

“ขอให้สมพรปากท่าน”

“เอ๊ะ นี่เป็นอาภรณ์ที่เย็บให้ใครหรือ เนื้อผ้าชั้นหนึ่งเชียวนะ” เห็นท่าทางกระด้างหัวแข็งของหลูซื่อแล้ว อาหญิงหวังชักรู้สึกไม่เข้าที นางหยิบเสื้อที่เหลือแค่ยังไม่ได้เย็บเก็บชายแขนเสื้อให้เรียบร้อยซึ่งหลูซื่อวางไว้บนเสื่อด้านข้างใกล้ๆ มือขึ้นมา คลับคล้ายอยากหาเรื่องชวนสนทนา แต่เมื่อได้ลูบเนื้อผ้าสองทีก็ต้องอึ้งงันไป นางได้ยินได้ฟังมาบ้างว่าสกุลหลูไม่ถึงกับขัดสนฝืดเคือง เพียงคาดไม่ถึงว่าพอมาเห็นกับตากลับต่างจากภาพที่นึกไว้

นับแต่ก้าวผ่านประตูเข้ามาเห็นชุดของเด็กหญิงน้อยคนนั้นจนถึงผ้าผืนที่อยู่ในมือเวลานี้ล้วนมิใช่คนยากจนจะมีปัญญาสวมใส่ได้ นางครุ่นคิดในใจว่าหญิงม่ายคนหนึ่งในหมู่บ้านเล็กๆ แห่งนี้ยังมีเงินมีทองในมือมากพอดู รอเมื่อนางจับคู่ในครานี้ได้สำเร็จ ไม่แน่ว่าอาจยังฉกฉวยประโยชน์จากทางนี้อีกทอดหนึ่งก็เป็นได้

หลูซื่อเห็นนางเฉไฉบ่ายเบี่ยงไปมา ไม่พูดเข้าเรื่องสักที ก็พานจะหงุดหงิดขึ้นมาตงิดๆ อย่างสุดระงับ แม้ไม่แสดงออกทางสีหน้า แต่สุ้มเสียงที่กล่าววาจาเริ่มห้วนขึ้น “ท่านป้าหวัง ท่านมีเรื่องใดก็พูดมาตามตรงเถอะ ข้ายังมีงานต้องทำอีก”

หวังซื่อนั่งอยู่ด้านข้างตลอดเวลาได้ยินเสียงพูดของนางเปลี่ยนไปทีละน้อย ความเก้อกระดากเมื่อตอนเพิ่งมาถึงนั้นอันตรธานไปทันควัน นางเบ้ปากพูดตามนิสัย “เนื้อผ้าน่ะดีอยู่หรอก แต่คนจะมีวาสนาได้ใส่หรือไม่ก็สุดรู้”