ทดลองอ่าน นวลหยกงาม บทที่ 8

ในหมู่บ้านมีใครคนใดไม่ล่วงรู้ว่าบุตรชายคนโตของสกุลหลูจะเข้าร่วมการสอบระดับมณฑล ผู้ใหญ่บ้านจ้าวยังยกยอหลูจื้อว่ามีดวงชะตาของผู้เป็นจวี่เหริน ปีหน้าต้องสอบผ่านแน่นอน พอหวังซื่อเห็นแบบของเสื้อตัวนั้นก็เดาออกว่าหลูซื่อคงจะเย็บให้บุตรชาย นางพลันบังเกิดความริษยาอีกฝ่ายที่มีบุตรชายช่วยเชิดหน้าชูตา บันดาลให้คำพูดคำจาเผยความอิจฉาที่สะสมไว้ออกมาทางน้ำเสียงอย่างช่วยไม่ได้

หลูซื่อย่อมมิใช่พวกที่ยอมลงให้ใคร พอสิ้นเสียงหวังซื่อ นางลุกขึ้นกล่าวด้วยน้ำเสียงที่มึนตึงกว่าเดิมทันที “ถ้าท่านไม่มีงานการใดจริงๆ เลยมาคุยเรื่องไม่เป็นสาระพวกนี้กับข้าก็เชิญกลับไปเถอะ เรือนของข้าทั้งเล็กทั้งเย็น ไม่อยากให้พวกท่านล้มป่วยไป”

อาหญิงหวังได้ยินวาจาของหลานสาวตนก็ลอบค่อนว่านางไร้กาลเทศะ ครั้นเห็นหลูซื่อตั้งท่าไล่แขก นางรีบหยุดคิดหมกมุ่นกับทรัพย์สิน ลอบหยิกหวังซื่อซึ่งนั่งอยู่ด้านข้างตั้งท่าจะอ้าปากพูด พร้อมส่งสายตาเป็นเชิงบอกนางว่าเรื่องงานสำคัญกว่า จากนั้นดึงแขนของหลูซื่อเบาๆ ให้นั่งลงและพูดคลี่คลายบรรยากาศ “อะไรกันนี่ เอ้อร์เหนียง พวกข้าเพิ่งเข้าเรือนมาก็จะไล่กลับเสียแล้ว รีบนั่งลงก่อน ข้าจะบอกข่าวดีที่ว่านั่นให้เจ้าฟังประเดี๋ยวนี้แล้ว”

อันว่าไม่ยื่นมือตีผู้แย้มยิ้มให้* อีกอย่างคำกล่าวนี้กระตุ้นความอยากรู้อยากเห็นของหลูซื่อได้จริงๆ นางนั่งลงตามแรงฉุดของอีกฝ่าย แต่ไม่มองหวังซื่อที่ข่มอารมณ์อยู่สักแวบเดียว

“เอ้อร์เหนียง เจ้ารู้จักนายท่านจางจี้เสียน นายตำบลจางหรือไม่”

หลูซื่อพยักหน้า นางรู้ว่ามีคนผู้นี้อยู่ ทว่าไม่เข้าใจว่าเรื่องที่อาหญิงหวังจะบอกเกี่ยวข้องอะไรกับนายตำบลผู้นั้น

“ตอนนี้ในเรือนเขายังไม่มีภรรยาเอก เจ้ารู้หรือไม่”

หลูซื่อฟังคำนี้แล้วสะดุ้งวาบในอก ไม่ใคร่เต็มใจอยากฟังอีกฝ่ายกล่าวต่อไปแล้ว

อาหญิงหวังกลับไม่รอให้นางกล่าวตอบคำใดก็เอ่ยปากต่อไปเองเรื่อยๆ

“นายท่านจางน่ะเป็นคู่ครองที่ดีคนหนึ่ง แม้จะพูดว่าเป็นจวี่เหรินในช่วงรัชศกอู่เต๋อ แต่อย่างไรก็มียศถาบรรดาศักดิ์ประจำตัว ซ้ำยังมีที่นาอุดมสมบูรณ์ตั้งสิบฉิ่ง เรือนของเขายังกว้างขวางและโอ่อ่าหรูหราที่สุดในตำบลจาง…”

“ท่านป้าหวัง!” หลูซื่อตัดบทอีกฝ่ายกะทันหัน กล่าวด้วยน้ำเสียงติดจะกระด้างเล็กน้อย “เรื่องดีๆ ชั้นนี้ข้าไม่อยากฟัง เชิญพวกท่านกลับไปเถอะ”

หลูซื่อพูดทะลุกลางปล้อง อาหญิงหวังนิ่งงันไปในทีแรก ต่อมายังได้ยินนางออกปากไล่ตรงๆ แม้เริ่มสังหรณ์ใจไม่ดี หากยังฝืนปั้นหน้ายิ้มแย้ม กล่าวสืบไป “เอ้อร์เหนียง ข้ายังพูดไม่จบเลย ไฉนเจ้าไม่อยากฟังแล้ว”

“ไม่ต้องพูดแล้ว ถ้อยคำพรรค์นี้ข้าไม่รับฟัง ข้าหลูเอ้อร์เหนียงเป็นหญิงม่ายก็จริง แต่ไม่เคยคิดออกเรือนใหม่ชั่วชีวิต ท่านล้มเลิกความคิดนี้เสียแล้วไปหาคนอื่นเถอะ” ถึงเวลานี้แล้วมีหรือหลูซื่อยังไม่กระจ่างแจ้งจุดประสงค์ที่สตรีสองคนนี้มาเยือน มันทำให้นางรู้สึกโกรธเคืองในใจถึงพูดจาเปิดเผยอย่างตรงไปตรงมา