ทดลองอ่าน นวลหยกงาม บทที่ 9

เมื่อได้อี๋อวี้เจตนาปลอบอารมณ์ ตอนเดินถึงปากทางเข้าหมู่บ้าน ใบหน้าของหลูซื่อก็ไม่หลงเหลือรอยหม่นเศร้าเมื่อครู่นี้ให้เห็นอีก กลับถกเถียงกับนางเรื่องลวดลายผ้าปักซื่อชวนแทน

หลูจื้อเข้าเมืองหลวงคราวนี้ หลูซื่อเอาเงินยี่สิบกว่าก้วนแลกเป็นเศษก้อนเงินให้เขาพกติดตัว เวลานี้ในเรือนเหลือเงินเก็บไม่มาก แม้ว่าใกล้จะเก็บเกี่ยวพืชผลตอนปลายฤดูใบไม้ผลิ กอปรกับมีรายได้จากการขายถังหูลู่ กระนั้นสองแม่ลูกยังหารือกันว่าจะซื้อวัสดุชั้นดีมาทำงานปักชิ้นใหญ่สักหลายๆ ชิ้นไปขายให้ร้านขายผ้าหนีอวิ๋น เพื่อหาเงินเพิ่มขึ้น รอเมื่อหลูจื้อกลับมา จะได้มีเงินเหลือพอใช้สอยสำหรับการสอบของกรมปกครองในวันหน้า

ขณะก้าวเท้าเข้าสู่ถนนในหมู่บ้าน อี๋อวี้เป็นคนแรกที่สัมผัสได้ถึงความไม่ชอบมาพากล มาตรว่านางไม่ชอบออกไปไหน หลายปีที่ผ่านมาก็เดินผ่านทางสายนี้ไม่ต่ำกว่าร้อยรอบ มองเห็นพวกหญิงที่ออกเรือนแล้วจับกลุ่มคุยเล่นกันหลังทำงานเสร็จอยู่ริมถนนอยู่บ่อยๆ ทว่าวันนี้พวกนางกลับชุมนุมกันเป็นกลุ่มใหญ่จนอี๋อวี้รู้สึกหลากใจ

ที่สำคัญคือสายตาสำรวจตรวจตราที่จับจ้องมองตามพวกนางสองแม่ลูกไม่ขาดสายนั่น ทำให้นางไม่สบอารมณ์ยิ่ง แต่นั่นมิใช่เพราะดวงตาเหล่านั้นแฝงความประสงค์ร้ายใด เพียงแต่พอนางตวัดสายตาไป สตรีที่แอบมองอยู่พวกนั้นก็หลบตาด้วยท่าทางหลุกหลิก ชวนให้สังหรณ์ใจว่าจะมีเรื่องร้ายอะไรบางอย่างบังเกิดขึ้น

หลูซื่อรับรู้ถึงบรรยากาศที่แปลกพิกลในหมู่บ้านได้แล้วเช่นกัน นางชายตามองพวกสตรีที่แอบมองตนเองตลอดทางซ้ำๆ อย่างนึกฉงน หากแต่ไม่แสดงความรู้สึกออกมา นางจูงอี๋อวี้เร่งฝีเท้าเดินเร็วขึ้น หลังกลับถึงเรือนไม่มีสายตาชอบกลมองอยู่ ถึงรู้สึกผ่อนคลายขึ้นบ้าง

อากาศในเดือนสองยังหนาวเย็นอยู่ หลูซื่อก้าวเข้าเรือนแล้วไปก็เตรียมอ่างไฟ ส่วนอี๋อวี้นั่งอยู่บนเสื่อหวนคิดไปถึงสีหน้าของสตรีพวกนั้น หมายขบคิดหาสาเหตุให้ได้บ้าง ในเวลานี้เองพลันมีคนผู้หนึ่งลุกลี้ลุกลนวิ่งมาในลานเรือนสกุลหลู และย่างเท้าผ่านประตูห้องโถงที่ยังไม่ปิดเข้ามา

“เสี่ยวอวี้ แม่ของเจ้าล่ะ” ผู้มาคือหนิวซื่อ มารดาแท้ๆ ของเสี่ยวชุนเถาสหายสนิทของนาง ขณะนี้ใบหน้าของหญิงวัยกลางคนที่ธรรมดามีนิสัยร่าเริงเปิดเผยผู้นี้กลับเต็มไปด้วยความร้อนรน

อี๋อวี้ไม่ทันกล่าวตอบ หลูซื่อก็ยกอ่างไฟเดินมาจากห้องครัว พอเห็นหนิวซื่อ นางชะงักไปก่อนจะเอ่ยเย้าๆ “ไฉนมาตอนนี้เล่า สายกว่านี้สักหน่อยจะได้กินอาหารมื้อเที่ยงกัน แม่ไก่ในเรือนเพิ่งออกไข่ อย่างกับรู้ว่าท่านจะมาขอข้าวกิน”

“นี่มันเวลาอะไรกันแล้ว เจ้า…เสี่ยวอวี้ เจ้ากลับเข้าห้องไปก่อน” หนิวซื่อหยุดปากกะทันหัน หันหน้าไปบอกกับอี๋อวี้ที่เงี่ยหูรอฟังนางพูดอยู่ด้านข้าง

อี๋อวี้มองมารดาแวบหนึ่ง เห็นอีกฝ่ายพยักหน้าก็กลับเข้าไปในห้องอย่างเชื่อฟัง พอม่านปิดลง นางย่องกริบไปแอบตัวชิดข้างกรอบประตู หมายลอบฟังว่าทั้งคู่จะพูดความลับอะไรกัน

สุ้มเสียงที่ลดเบาลงของหนิวซื่อดังแว่วมากระทบหูนางอย่างชัดถนัดถนี่ “เอ้อร์เหนียง เจ้าบอกกับข้ามาตามตรง เจ้าใคร่ครวญดีแล้วใช่หรือไม่”