ทดลองอ่าน นวลหยกงาม บทที่ 9

“ท่านแม่ ถึงตรงนี้ก็พอขอรับ ไม่ต้องไปส่งแล้ว” พอหลูซื่อพาอี๋อวี้ตามไปส่งบุตรชายถึงจุดที่ห่างจากทางเข้าหมู่บ้านสองลี้ หลูจื้อก็เอ่ยปากขึ้นในที่สุด

“ได้ๆ พวกเจ้าสองคนออกเดินทางต่อเถอะ” สุ้มเสียงของหลูซื่อเจือรอยสะอื้น เพียงฝืนกลั้นไม่ให้น้ำตาไหลรินลงมา

อี๋อวี้ก็โศกเศร้าทุกข์ใจ มือหนึ่งกำชายเสื้อไว้ ก้มหน้าไม่ยอมมองพี่ชายสองคน

หลูจื้อถอนใจแผ่วๆ เฮือกหนึ่ง ก้าวเข้าไปสวมกอดหลูซื่อ เปล่งเสียงเรียกเบาๆ ดังลอดจากปากว่า “ท่านแม่” ทำให้นางสุดจะกลั้นน้ำตาที่เอ่อคลอเต็มเบ้าได้อีกสืบไป

หลูจวิ้นกลับไม่ใส่ใจบรรยากาศหมองเศร้านี้ หัวเราะร่าดึงอี๋อวี้มาใกล้ๆ แล้วอุ้มตัวนางชูขึ้นกลางอากาศ เอ่ยหยอกนาง “เสี่ยวอวี้อยากร้องไห้ขี้มูกโป่งเหมือนกันล่ะสิ มา…ร้องไห้ให้พี่รองหน่อย พี่รองไม่ได้เห็นเจ้าเป่าปี่ขี้แยมาตั้งนานแล้ว”

อี๋อวี้ที่สลดหดหู่อยู่ในทีแรกได้ยินคำพูดนี้ก็เหยียดมือสองข้างไปหยิกแก้มของหลูจวิ้นทันที พร้อมกล่าวเสียงฮึดฮัด “พี่รองนิสัยไม่ดี หัวเราะเยาะข้า”

“โอ๊ยๆ เจ็บๆๆๆ เสี่ยวอวี้เป็นเด็กดีนะ ปล่อยมือเร็วเข้า” หลูจวิ้นไม่กล้าขืนตัวออก ด้วยกลัวตนเองมือหนักจะพลั้งทำน้องสาวบาดเจ็บ รอกระทั่งนางหยิกเขาจนอารมณ์ดีขึ้นแล้วปล่อยมือออก ถึงวางร่างนางกลับลงไปบนพื้นอย่างเบาไม้เบามือ

การกระเซ้าเย้าแหย่ของทั้งสองช่วยบรรเทาความระทมหม่นหมองในใจพี่ชายคนโตกับมารดาให้เจือจางลงไม่น้อย หลูจื้อถึงขั้นมีแก่ใจกล่าววาจาทับถม

“เจ้าปล่อยให้นางระบายความโกรธเถอะ เจ้าไปแล้ว ในเรือนก็ไม่มีใครให้นางแกล้งอีก”

อี๋อวี้ฉุนโกรธ ไม่มีใครให้นางแกล้งหมายความว่าอะไร นางเคยแกล้งหลูจวิ้นด้วยหรือ ว่ากันถึงเรื่องแกล้งคน คนทั้งครอบครัวรวมหัวกันแล้วยังไม่เก่งเท่าหลูจื้อคนเดียวเลย

“เอาล่ะ แม่ไม่พิรี้พิไรแล้ว” หลูซื่อเปลี่ยนสีหน้าเป็นยิ้มแย้ม สืบเท้าเข้าไปจัดเสื้อผ้าของบุตรชายสองคนให้เข้าที่

“พวกเจ้าไปกันเถอะ”

หลูจื้อกับหลูจวิ้นได้ยินแล้วพยักหน้า มองพวกนางสองแม่ลูกแวบหนึ่งอย่างอาวรณ์ ถึงหันหลังออกเดินไปพร้อมกัน และค่อยๆ ลับร่างไปในผืนป่าต้นฮว่าเบื้องหน้า

“อวี้เอ๋อร์ พวกเรากลับกันเถอะ” หลูซื่อมองไม่เห็นแผ่นหลังของบุตรชายทั้งคู่แล้ว จึงจูงมืออี๋อวี้เดินย้อนกลับไปทางเดิม

“ท่านแม่ อย่าเสียใจเลยนะเจ้าคะ พวกพี่ๆ ไปประเดี๋ยวเดียวก็กลับมาแล้ว”

“แม่ไม่ได้เสียใจสักหน่อย เจ้าตัวกวนใจสองคนนี้ไปแล้ว เหลือเด็กว่าง่ายอย่างเจ้าคนเดียว แม่สบายขึ้นไม่น้อยเลยนะ”

“อ๋อ ที่แท้เมื่อครู่นี้ท่านแม่ร้องไห้น้ำตาไหล ไม่ใช่เพราะเสียใจ แต่เป็นดีใจนี่เอง”

“เจ้าลูกคนนี้ กล้าล้อเล่นกับแม่แล้วนะ”