ทดลองอ่าน นวลหยกงาม บทที่ 9

อี๋อวี้ก้มหน้าใช้ตะเกียบพุ้ยข้าวในชามเข้าปาก หูก็ได้ยินเสียงกำชับกำชาของหลูซื่อ เสียงขานรับของหลูจื้อและเสียงเคี้ยวข้าวหมุบหมับของหลูจวิ้น หากในหัวกลับนึกย้อนไปถึงบทสนทนาที่ทำให้นางตกตะลึงเมื่อคืน

นางทบทวนเรียบเรียงความคิดอยู่ทั้งคืน พอจะปะติดปะต่อเป็นเงื่อนงำที่ค่อนข้างแน่ชัดจากการพูดคุยไม่กี่คำนั้นได้ว่าสามีของหลูซื่อเป็นชนชั้นสูงในเมืองหลวงฉางอัน เพราะสตรีนางหนึ่งกับบุตรชายของอนุภรรยา เขาจะลงมือสังหารหลูจื้อ บุตรชายของภรรยาเอก เป็นเหตุให้หลูซื่อซึ่งกำลังตั้งครรภ์อยู่พาบุตรชายสองคนหนีไปอยู่ที่อื่น และปิดปากเงียบไม่เอ่ยถึงเรื่องในอดีต

นางรู้ว่าการคาดเดาของตนเองอาจจะคลาดเคลื่อนไปมาก แต่สิ่งที่แน่ใจได้คือในครั้งนั้น ‘ท่านพ่อ’ ผู้นั้นจะต้องกระทำเรื่องที่สร้างความเจ็บช้ำน้ำใจให้มารดากับพี่ชายของนางเป็นแน่แท้ เสียงของหลูจื้อเมื่อวานนี้ยังคงดังก้องอยู่ริมหู สุ้มเสียงที่เจืออารมณ์ด้านมืดต่างๆ ทั้งชิงชัง จนปัญญา เคว้งคว้างวังเวงใจผสมผเสกันไป ไม่คล้ายเด็กหนุ่มวัยสิบสี่ปีคนหนึ่งพึงจะมี

ครั้นความลับที่กระหายอยากรู้เรื่อยมาถูกเปิดเผยออกมาจริงๆ นางกลับรู้สึกหนักอึ้งตรงกลางอก ดูเหมือนว่าบิดาบังเกิดเกล้าผู้นั้นยังเป็นผู้มีศักดิ์ฐานะในเมืองฉางอันพอสมควร ไม่รู้ว่าแปดเก้าปีที่ผ่านมา ยังจดจำพวกนางสามแม่ลูกได้หรือไม่ หากหลูจื้อพบเจอคนผู้นั้นด้วยความบังเอิญจริงๆ สมควรวางตัวอย่างไร

ยามนี้ความตื่นเต้นเบิกบานใจที่หลูจื้อได้ไปสอบเข้ารับราชการที่เมืองฉางอันในตอนแรกแปรเปลี่ยนเป็นวิตกกังวล นางเหลือบตาขึ้นลอบมองดวงหน้าหมดจดที่ยังแฝงเค้าอ่อนเยาว์ของพี่ชาย รู้ว่าตนเองไม่อาจพูดถึงเรื่องนี้ได้แม้เพียงครึ่งคำ

“อวี้เอ๋อร์เป็นอะไรไป อาหารเย็นชืดหมดแล้วไม่เห็นเจ้ากินสักเท่าไหร่เลย” ระหว่างที่หลูซื่อกำชับเรื่องต่างๆ กับหลูจื้อยังไม่ลืมแลดูบุตรสาวคนเล็ก พอเห็นอีกฝ่ายเอาแต่ถือตะเกียบเขี่ยข้าวในชามแต่กลับกินไปไม่กี่คำก็อดแบ่งความสนใจมาไต่ถามไม่ได้

“ท่านแม่ เสี่ยวอวี้ไม่อยากให้พี่ใหญ่ไปเลย” อี๋อวี้ถูกจับได้ว่ามีท่าทางผิดปกติไปก็กระอักกระอ่วนอยู่บ้าง เร่งรีบปั้นหน้าละห้อยดูน่าสงสารขณะมองมารดา

“เสี่ยวอวี้เป็นเด็กดีนะ ใช่ว่าพี่ใหญ่จะไม่กลับมาอีก ตอนข้าไม่อยู่ เจ้าต้องเชื่อฟังคำพูดของท่านแม่ จะดื้อจะซนไม่ได้ รู้หรือไม่” หลูจื้อเอื้อมมือไปหยิกแก้มเล็กๆ ของนางทีหนึ่งพลางกล่าวยิ้มๆ

“ใครดื้อใครซนกัน เสี่ยวอวี้เชื่อฟังที่สุด พี่ใหญ่พูดส่งเดช” ถึงอย่างไรก็เป็นเด็กน้อยมาห้าปี นิสัยของอี๋อวี้ย่อมต้องมีความเป็นเด็กอยู่มาก บ่มเพาะให้นางทำแง่งอนเกเรได้ช่ำชองขึ้นหลายส่วน

“ฮ่าๆ ใช่ๆ เจ้าเชื่อฟังที่สุด ตอนพี่ใหญ่กลับมาจะเอาของเล่นจากเมืองหลวงติดมือติดไม้มาฝากเจ้านะ”

อี๋อวี้ส่ายหน้าพร้อมเอ่ยอย่างจริงจัง “ขอแค่พี่ใหญ่กลับมาโดยไว เดินทางราบรื่น เสี่ยวอวี้ไม่อยากได้อะไรเจ้าค่ะ”

“ดี อวี้เอ๋อร์ของแม่กล่าวได้ดี เดินทางราบรื่น กลับมาโดยไว” หลูซื่อเห็นบุตรสาววางท่าเป็นผู้ใหญ่ตัวน้อยอีกแล้ว ทั้งยังกล่าวถ้อยคำกระทบเข้ากลางใจก็ยื่นมือไปลูบศีรษะนางเบาๆ