ทดลองอ่าน นวลหยกงาม บทที่ 9

ทดลองอ่าน – บทที่ 9

 วันต่อมา ชาวสกุลหลูสี่คนต่างตื่นแต่เช้า เพียงแต่เทียบกับในกาลก่อนที่กินอาหารเช้าอย่างผ่อนคลายเป็นสุข บรรยากาศของเช้าวันนี้ปะปนไปด้วยความเศร้าหมองจากการพลัดพรากจากกันไว้จางๆ แม้จะรู้ว่าช้าเร็วหลูจื้อกับหลูจวิ้นก็ต้องกลับมา แต่หลูซื่อกับอี๋อวี้มองดูอาหารเช้าที่พรั่งพร้อมกว่าปกติตรงหน้าแล้ว กลับกลืนไม่ลงคออยู่บ้าง

หลูซื่ออดมิได้ที่จะพูดย้ำสำทับเรื่องที่ต้องระมัดระวังกับบุตรชายสองคนบนโต๊ะกินข้าว หลายวันมานี้สามพี่น้องได้ยินคำพูดพวกนี้อยู่บ่อยๆ ทว่าไม่มีสักคนแสดงท่าทางหงุดหงิดรำคาญ หลูจื้อยังนั่งนิ่งตัวตรง ตั้งใจรับฟังหลูซื่อพร่ำพูดซ้ำๆ ประหนึ่งเป็นพระราชโองการทุกคราไป

“ถึงอำเภอชิงหยางแล้ว ตอนเช่ารถม้ากับคนอื่น อย่าวางสัมภาระทิ้งไว้นะ”

“ขอรับ”

“พอถึงฉางอันแล้ว ถ้าอากาศร้อน อย่าผลีผลามสวมอาภรณ์น้อยลง เหงื่อออกแล้วโดนลมจะจับไข้ได้ง่าย เกิดถ่วงเวลาเรื่องสำคัญเข้าจะไม่เป็นการดี”

“อื้อ ลูกทราบแล้วขอรับ”

“ถ้าจำเป็นก็ไปขออาศัยในวัดวาอารามที่เงียบสงบและปลอดภัยสักแห่ง ไม่ต้องตระหนี่เงินทำบุญ หากอยู่ข้างนอกเปรี้ยวปากอยากกินเนื้อ ต้องล้างกลิ่นคาวออกให้สะอาดค่อยกลับไปนะ”

“ขอรับ”

“หาที่พำนักได้แล้วอย่าเถลไถลไปไหน ไปที่กรมพิธีการแลกเปลี่ยนหนังสือราชการแล้วเก็บติดตัวไว้ให้ดี”

“ขอรับ”

“แม่แลกเศษก้อนเงินใส่ไว้ในถุงเล็กๆ นั่น เจ้าต้องตรวจดูเป็นประจำว่ายังอยู่บนตัวหรือไม่ ถ้าหล่นหายไปอย่าแตกตื่น ในซอกตะเข็บบนปลอกข้อมือของหลูจวิ้นมีเงินสำรองยามคับขันอยู่”

“ท่านแม่ ลูกจะระมัดระวังขอรับ”

“ตอนเยี่ยมคารวะผู้คุมสอบพยายามอ่อนน้อมถ่อมตนให้มากที่สุด พวกเราไม่มีเงินมอบของขวัญ แต่ขอเพียงมีความประพฤติและความรู้ความสามารถดีเลิศ พวกเขาก็ไม่กล้าหลอกลวงกลั่นแกล้งเพราะเจ้าอายุน้อย”

“ลูกทราบแล้วขอรับ”