ทดลองอ่าน นวลหยกงาม เล่ม 10 บทที่ 12

“ถึงข้าไม่ยกโทษให้ ท่านก็หน้าด้านหน้าทนรั้งอยู่ที่นี่เช่นเดิม”

นางเดินไปทางห้องครัวแล้ว หานลี่ยังยืนอึ้งงันอยู่ที่เดิม แต่จู่ๆ ก็เปล่งเสียงหัวร่อกับตนเองแล้วลูบจมูกสาวเท้าตามไป หลูซื่อไปถึงข้างหน้าต่างก็หยุดฝีเท้า ชะโงกตัวมองไปทางข้างนอก

“ท่านหมอเหยาฉุดจื่อชีกระโดดหน้าต่างหนีไปเมื่อครู่นี้ ท่านจะไปตามหาหรือไม่”

“ไม่ต้องตามหาแล้ว เว่ยอ๋องอยู่ที่นี่ เขาไม่มีทางกลับมา”

“เอ๊ะ? เพราะเหตุใด หรือว่าเว่ยอ๋องก็อยากจับตัวเขา”

“ไม่ใช่ นี่เป็นเรื่องเก่า วันหลังข้าค่อยเล่าให้เจ้าฟังนะ”

หน้าต่างบนผนังฝั่งที่หันหลังให้ดวงตะวันด้านนอกเปิดออกบานหนึ่ง ภายในห้องจึงทั้งไม่มืดสลัวทั้งไม่สว่างแยงตา ห้องนี้ตกแต่งอย่างสามัญเรียบง่าย แต่โต๊ะเก้าอี้และม้านั่งเช็ดถูอย่างสะอาดหมดจด กลิ่นยาขมปนหวานชื่นใจลอยอวลในอากาศ หลี่ไท่ไพล่มือไปข้างหลังปิดประตู มองปราดเดียวก็เห็นร่างแบบบางบนเตียง จึงอดผ่อนน้ำหนักฝีเท้าให้เบาลงไม่ได้

เขายืนอยู่ข้างเตียงมองสตรีที่ยังนิทราอยู่ด้วยแววตานิ่งขรึม เรือนผมอ่อนนุ่มสีดำสนิทของนางแผ่กระจายเปะปะบนหมอน สองแก้มอิ่มดูตอบไป ปลายคางกลมมนก็แหลมเล็กลง ดวงตานางปิดเบาๆ อยู่บนใบหน้าซีดเซียวอย่างคนไม่สบาย หญิงสาวในสภาพนี้ไม่นับว่าชวนมองจริงๆ ทว่าเขาก็จับจ้องนางไปอย่างนี้อยู่เนิ่นนาน

ชายหนุ่มมองไปเรื่อยๆ จนกลางอกเริ่มร้อนผ่าวอึดอัด ถึงเหยียดมือไปวางบนหน้าผากนางอย่างเชื่องช้า สัมผัสในอุ้งมือเย็นเล็กน้อยแต่เป็นจริง ฝ่ามือของเขาลูบจากหน้าผากเล็กสู่เชิงผมไปทางด้านหลังอย่างแผ่วเบาหนึ่งครั้ง…สองครั้ง…จนถึงครั้งที่สามแตะผ่านกลางกระหม่อมของนางก็หยุดลงฉับพลันแล้วชักกลับไปหันหลังให้ เพราะเห็นเปลือกตาของนางขยับดุกดิกแล้วยังย่นจมูก ท่าทางกำลังจะตื่นนอน

อี๋อวี้ถูกกลิ่นหอมระลอกหนึ่งปลุกให้ตื่น นางพยายามยกเปลือกตาหลายทีถึงลืมตาขึ้น รู้สึกปวดศีรษะจากการนอนบนเตียงนานๆ นางครางในลำคออย่างไม่สบายตัวก่อนสูดหายใจสองเฮือก กลิ่นอันคุ้นเคยนั่นก็กำซาบตรงเข้าสู่สมองทำให้สติแจ่มใสทันควัน นางเอียงหน้ามองเงาร่างที่หันหลังให้ตนตรงข้างเตียง แม้ไม่เคยเห็นเสื้อคลุมสีเขียวอมม่วงเข้มชุดนี้มาก่อน แต่เรือนกายสูงชะลูดนั่นกลับคุ้นตาคุ้นใจนางเกินจะกล่าว

“ทะ…ท่านอ๋อง” อี๋อวี้เรียกขานคำหนึ่ง นางเห็นเขาเพียงด้านหลังก็เริ่มขอบตาร้อนผ่าว แต่พอได้ยินเสียงของตนเอง นางก็คับใจขึ้นมาอีก ปกติเสียงนางไม่ไพเราะอยู่แล้ว ตอนนี้ยังไม่หายป่วยเลยทั้งแหบทั้งแห้งเหมือนเป็ดถูกบีบคอ ฟังแล้วน่าเกลียดน่าชังอย่างยิ่ง