ทดลองอ่าน นวลหยกงาม เล่ม 10 บทที่ 12

หลี่ไท่มองนางนิ่งๆ ใบหน้าพลันปรากฏแววเยาะหยันจางๆ เขาอ้าปากจะพูดซ้ำคำเดิมเมื่อครู่นี้อีกรอบให้นางฟังอย่างชัดเจน

“ข้าพูดว่าวังเว่ยอ๋องใหญ่โต ไม่กลัวมีที่ไม่พอ…”

“หยุดพูด” อี๋อวี้น้ำตาคลอเบ้า ตวาดเสียงต่ำแกมแหบพร่า นางแทบจะใช้กำลังสุดตัวถลันเข้าไปใช้มือหนึ่งคว้าข้อมือหลี่ไท่ มือหนึ่งปิดปากเขาแน่นๆ จนเขาหงายหลังลงกับพื้น ส่วนตนเองถลาล้มลงนั่งบนร่างเขา นางก้มหน้าหายใจกระหืดกระหอบ น้ำตาไหลหยดลงบนหน้าผากเขาไม่ขาดสาย

“หยุดพูดๆ”

หลี่ไท่นอนหงายบนพื้นแข็งๆ เย็นๆ มองนางด้วยหน้าตาเรียบเฉยแกมปึ่งชาดุจเก่า แต่ไม่มีคนเห็นว่าฝ่ามือที่ประคองเอวหญิงสาวไว้หมิ่นๆ กำเข้าหากันทีละน้อยทีละนิดจนเส้นเอ็นหลังมือปูดโปนเห็นชัดถนัดตา เพราะหยดน้ำตาอุ่นร้อนบนหน้าผาก

“หยุดพูด…” อี๋อวี้เบิ่งดวงตาแดงก่ำไว้ กล่าวเสียงสั่น “ท่านบอกไม่ใช่หรือว่าให้ข้าเชื่อใจท่าน บอกว่าท่านจะทำตามที่สัญญาไว้ทุกอย่าง แต่ท่านจะกลับคำพูดอีกแล้ว ท่านทำแบบนี้ได้อย่างไร”

หลี่ไท่จับข้อมือนางแล้วดึงออกจากปากตนโดยไม่เปลืองแรง “แล้วเจ้าเชื่อใจข้าหรือไม่”

ชายหนุ่มถามกลับคำเดียวก็ทำให้อี๋อวี้เซื่องซึมไปกะทันหัน แววตานางหม่นลง “ใช่ ข้าไม่เชื่อใจท่าน”

“เพราะอะไร”

นางแลมองนัยน์ตาคู่งามของเขาอย่างเหม่อลอย ค่อยๆ เผยสีหน้าโศกเศร้ายิ่งกว่ายามร่ำไห้

“ท่านไม่รู้จริงๆ หรือ ท่านเคยทอดทิ้งข้ามาสองครั้งแล้ว หนหนึ่งที่นอกป่าหมอกบนเขาต้าหมั่ง ท่านบอกไว้ว่าให้ข้ารอท่าน บอกว่าท่านจะรีบกลับมา แต่พอข้าถูกพาเข้าไปในนั้น ท่านกลับจากไป อีกหนหนึ่งที่เมืองผู่ซาหลัว ท่านยายให้ท่านไปทำงานที่ผิงโจว ข้าบอกแล้วว่าจะไปพร้อมกับท่าน แต่ท่านเล่า จากไปโดยไม่บอกไม่กล่าว ไม่ฝากคำพูดไว้แม้แต่คำเดียว ท่านบอกกับท่านแม่ข้าว่าให้ข้าเลือก แต่ท่านเคยถามข้าหรือเปล่า ท่านรู้ไหมว่าข้าไม่อยากแยกจากท่าน หลี่ไท่ ท่านทำแบบนี้ได้อย่างไร”

หญิงสาวพูดถึงความเจ็บช้ำใจก็เรียกขานนามเขาตรงๆ ไม่รู้ว่านางไปเอาเรี่ยวแรงมาจากที่ใด รัวกำปั้นเล็กๆ ทุบแผ่นอกกว้างไม่หยุด เพราะน้ำตากบตา นางไม่เห็นสีหน้าปนเปไปด้วยอารมณ์หลายหลากของเขา

“เหตุใดเมื่อก่อนไม่พูด”

“ท่านเห็นว่าข้าจะพูดอะไรได้ พูดว่าข้าไม่เชื่อใจท่าน ท่านจะได้มีข้ออ้างให้ข้าเลือกใหม่อีกครา ท่านจะได้ทิ้งข้าไปเมื่อไรก็ได้หรือ”

อี๋อวี้ตะโกนเสียงแหบจบ หน้าอกก็กระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรงระลอกหนึ่ง นางใช้พลังเฮือกสุดท้ายหมดก็หน้ามืดตัวอ่อนล้มทับตัวหลี่ไท่ และเริ่มสะอึกสะอื้นเบาๆ อารมณ์ด้านร้ายต่างๆ ไม่ว่าเป็นความน้อยอกน้อยใจ ความทุกข์ทรมาน ความหวาดกลัว พากันประดังประเดถาโถมเข้าใส่จนนางหายใจไม่ออก นางถึงขั้นอุปาทานไปเองว่าจะขาดใจตายในอึดใจต่อไป ทว่าสุดท้ายมันเป็นแค่อุปาทาน ยังไม่ทันดำดิ่งไปกับอารมณ์บั่นทอนจิตใจเหล่านั้น วงแขนทรงพลังคู่นั้นก็สวมกอดนางไว้ทั้งตัวอย่างแนบแน่น ลมหายใจอุ่นร้อนรินรดใบหูพร้อมกับเสียงทุ้มต่ำเรียบเฉยหากแฝงความอ่อนโยนผิดแผกไปอยู่ในทีดังขึ้นดุจเดียวกับในความทรงจำ

“ดีมาก ถ้าข้าทำเรื่องที่สร้างความกระวนกระวายใจให้เจ้าอีก ก็ทำอย่างเมื่อครู่นี้ บอกออกมาอย่างชัดเจนแจ่มแจ้ง ข้าอนุญาตให้เจ้าไม่เชื่อใจ แต่เจ้าต้องบอกให้ข้ารู้”

ติดตามตอนต่อไปวันที่ 04 พ.ค. 63