ทดลองอ่าน นวลหยกงาม เล่ม 10 บทที่ 20

พอเห็นคนอื่นๆ ทำสีหน้าสนใจใคร่รู้ จ่างซุนซีเพียงยิ้มไม่กล่าวคำใด พลันได้ยินอีกคนเล่าแจ้งแถลงไข “ก็คุณชายตู้ที่สืบทอดบรรดาศักดิ์ไหลกั๋วกงท่านนั้นอย่างไรเล่า พวกท่านไม่รู้หรอกรึ ว่ากันว่าภาพวาดที่ใต้เท้าตู้จะนำมามอบให้คุณหนูหลูในตอนนั้นตกอยู่ในมือหอขุยซิง พักก่อนเขาเพิ่งซื้อคืนไปในราคาสูงลิบลิ่ว บนภาพนั้นมีบทกลอนที่คุณหนูหลูแต่งไว้ แล้วในคำกลอนก็แฝงไว้ทั้งความคิดถึงทั้งความโศกเศร้า คิกๆ นี่หมายความว่าอะไรยังจำเป็นต้องเดาอีกหรือ”

สุ้มเสียงตกตะลึงดังระงมทั้งสี่ทิศฉับพลัน มีคนเบิ่งตาโตกล่าวขึ้น “นี่เป็นเรื่องจริงหรือ แล้วเว่ยอ๋องยังจะแต่งเป็นชายา?”

“แรกเริ่มอาจนึกว่าจะได้แต่งงานกับสตรีสกุลหลู แต่สินสอดก็วางไปแล้ว ทั้งเป็นฮ่องเต้พระราชทานสมรส อยากเปลี่ยนใจก็ไม่ได้ น่าเสียดายบุรุษผู้เพียบพร้อมเก่งกาจทั้งบุ๋นบู๊เช่นนี้นัก ลงท้ายต้องมาได้คู่ครองพรรค์นี้”

จ่างซุนซีได้ยินเหล่าสตรีรำพึงรำพันทอดถอนใจถึงเอ่ยปากขึ้นในตอนนี้อย่างรู้จังหวะ “จะกล่าวแบบนี้ไม่ได้เจ้าค่ะ มาตรว่าคุณหนูหลูถือกำเนิดในชนบท แต่ในเมื่อไหวกั๋วกงรับเข้าตระกูลก็คือลูกหลานของขุนนางผู้มีความชอบ นางยังเชี่ยวชาญในเชิงกลอนและอักษร เคยคว้าป้ายไม้สลักในการประชันศาสตร์ห้าสำนัก ตอนปักปิ่นก็มีฟูเหรินทั้งสามมาร่วมปักปิ่นเป็นที่เชิดหน้าชูตาปานนั้น ถือเป็นสตรีมากความสามารถหาตัวจับยากคนหนึ่ง สำหรับเรื่องนางกับใต้เท้าตู้น่าจะเล่าลือกันผิดๆ มากกว่าเจ้าค่ะ”

น้อยคนนักจะไม่ล่วงรู้บุญคุณความแค้นระหว่างสกุลจ่างซุนกับสกุลหลูของไหวกั๋วกง ครั้นได้ยินจ่างซุนซีกลับเป็นฝ่ายออกปากปกป้องด้วยน้ำใสใจจริงเช่นนี้ก็ยิ่งนับถือนางเพิ่มขึ้นหลายส่วน และเริ่มมีอคติต่อคุณหนูหลูซึ่งมิเคยพบหน้าค่าตาโดยไม่รู้ตัว

เพลานี้เองก็มีคนเปล่งเสียงกล่าวขันๆ ขึ้น “ไม่สำคัญว่าจริงหรือเท็จ งานเลี้ยงพิธีเสกสมรสที่วังเว่ยอ๋องตอนต้นเดือน พวกเราต้องไปแน่นอน เมื่อนั้นก็ลองดูกันว่าสตรีสกุลหลูนี้จะวางท่าใหญ่โตเพียงไหน ดังคำกล่าวว่าอูฐผอมแห้งก็ยังตัวใหญ่กว่าม้า^* เห็นทีว่าคงไม่น้อยหน้าไปกว่าเชื้อพระวงศ์สักเท่าใด”

สิ้นเสียงกล่าวพลันมีคนแค่นหัวร่อออกมา เป็นคนที่ขยายความว่า ‘ใต้เท้าตู้’ เป็นใครนั่นเอง เมื่อเห็นทุกคนมองตนอย่างงุนงง นางจึงยกมือข้างหนึ่งป้องปากกล่าวว่า “กลัวแต่ถึงเวลาพวกท่านไปแล้วต้องผิดหวังน่ะสิ คุณหนูหลูผู้นี้เดิมทีก็มิใช่สตรีสายเลือดสกุลหลูที่แท้จริง สกุลหลูในฉางอันวันนี้มิสู้วันวาน ข้าจะบอกพวกท่านโดยไม่ปิดบัง โรงเครื่องไม้แห่งหนึ่งในตงตูฮุ่ยนี้เป็นของสกุลอาหญิงข้าเอง ได้ยินว่าเมื่อไม่นานมานี้ครอบครัวคุณหนูหลูผู้นั้นสั่งจองเครื่องเรือนสองชุดกับที่นั่นจะใช้เป็นสินเจ้าสาว”

ทุกคนตื่นตะลึงไปตามๆ กัน ทันใดนั้นมีคนสูดหายใจเฮือกแล้วกล่าวเสียงหลง “ไม่จริงกระมัง อัตคัดขัดสนถึงเพียงนี้”

เสียงนี้บอกความคิดในใจของทุกคนออกมาดังๆ เพราะว่าขอแค่เป็นตระกูลใหญ่มียศถาบรรดาศักดิ์ ล้วนใช้ไม้ชั้นดีทำเครื่องเรือนเตรียมให้บุตรสาวที่รอออกเรือนแต่เนิ่นๆ ทั้งสิ้น ไม่มีใครคาดคิดว่าคุณหนูผู้ใช้แซ่หลูนำหน้าชื่อคนนั้น จะสั่งจองเครื่องเรือนจากภายนอกเป็นสินเจ้าสาว ไม่เรียกว่าอัตคัดขัดสนแล้วจะเรียกว่าอะไรเล่า

สตรีหลายคนเริ่มคุยกันเสียงดังจ้อกแจ้กอย่างออกรสออกชาติ ส่วนใหญ่มีทีท่าเฝ้ารอชมละครฉากสนุกๆ จ่างซุนซีฟังอยู่ด้านข้าง รอยยิ้มบนหน้าลบเลือนไป นางพลันรู้สึกตั้งตารอคอยพิธีเสกสมรสต้นเดือนหน้าอยู่สักหน่อย