ทดลองอ่าน นวลหยกงาม เล่ม 10 บทที่ 4

อี๋อวี้ย่ำเท้าขึ้นบันไดขั้นสุดท้ายแล้วหยุดยืนอยู่ที่หัวบันไดรอทุกคนหันหน้ามา ค่อยแสดงคารวะง่ายๆ ในคราเดียว เมื่อเสียงชมเชยดังระงมขึ้น จิ้นฉี่เต๋อพยักหน้ากับนางอย่างดีใจเป็นอันมาก ก่อนจะหันตัวกลับไปคุยจ้อกับอาจารย์สำนักลวี่เสวียข้างกายต่อ

หญิงสาวสบสายตาที่มองมาของหลี่ไท่โดยไม่หลบหลีก ดวงตาสองคู่ล้วนสงบนิ่ง นางค้อมกายคำนับเขาทีหนึ่งแล้วเดินไปหาตงฟางโย่วที่อมยิ้มอยู่ตรงข้างราวระเบียง

“ตอบคำถามได้ดีมาก ตัวอักษรก็งดงาม”

อี๋อวี้รับป้ายไม้สลักเคลือบทองป้ายนี้จากมือเขาเป็นครั้งที่สาม พยายามไม่คิดไปถึงเรื่องของตงฟางหมิงจู หลังกล่าวขอบคุณเขาอย่างถ่อมตน นางยืนเป็น ‘เป้าสายตา’ อยู่ชั้นบนตามธรรมเนียม แลมองศีรษะคนเรียงรายเป็นพืดที่เบื้องล่าง พลางฟังเสียงพูดเอ็ดอึงสับสนวุ่นวาย ต่อให้มีคนด่าทอสองคำ ดูทีว่าคงแยกแยะไม่ออก ขณะอี๋อวี้คิดอย่างใจลอย จู่ๆ ได้ยินเสียงตะโกนดังลั่น นางมองไปทางต้นเสียงเห็นเฉิงเสี่ยวเฟิ่งโบกไม้โบกมือให้นางเป็นพัลวันบนชั้นสองของเรือนไผ่แล้ว บนหน้าอดคลายยิ้มไม่ได้ ครั้นมองป้ายไม้ในมือซ้ำอีกครา เพลานี้ถึงบังเกิดความยินดี…

นางรวบรวมได้สามป้ายแล้ว!

อี๋อวี้ชูป้ายไม้สีทองวิบวับไปทางที่พวกจิ้นลู่อันยืนอยู่ข้างล่างพร้อมรอยยิ้มละไม จากนั้นกล่าวลากับเหล่าผู้ตัดสิน นางตั้งท่าจะเก็บป้ายขึ้นแล้วจากไป กลับถูกเรียกเอาไว้

“คุณหนูหลู” อวี๋ซื่อหนานยังถือม้วนกระดาษสี่แผ่นนั้นของอี๋อวี้ไว้ในมือพร้อมกับลูบเครา เขานั่งอยู่ที่เดิม เงยหน้ามองนางด้วยท่าทางใจดีมีเมตตา “ฝีพู่กันกลมกลืนอ่อนช้อย ตัวอักษรสละสลวยรูปทรงสมบูรณ์ ข้าสนใจในแบบอักษรนี้ของเจ้าอย่างมาก หากไม่ติดขัด ประเดี๋ยวไปนั่งในร้านน้ำชากับข้าสิ”

คนอื่นๆ ด้านข้างต่างประหลาดใจ จิ้นฉี่เต๋อเป็นคนแรกที่คิดตามทัน ไม่ว่าด้วยศักดิ์ฐานะในอดีตหรือบัดนี้ของอวี๋ซื่อหนาน การบอกว่าสนใจตัวอักษรของอี๋อวี้ มีคำอธิบายหนึ่งเดียวไม่มีสอง เขาก็เลยขยิบตาส่งสัญญาณให้อี๋อวี้รีบพยักหน้ารับ ไหนเลยจะรู้ว่าแม่เด็กน้อยจะเม้มปากยิ้มกับเขาแล้วกล่าวอย่างขอลุแก่โทษท่ามกลางความตกตะลึงรอบด้าน

“อาจารย์อวี๋ชมเกินไปแล้ว ข้ายังมีจุดบกพร่องอีกมาก จำเป็นต้องพากเพียรฝึกปรือเพิ่มขึ้นจึงจะได้ เรื่องดื่มน้ำชากับท่าน ข้ามิบังอาจจริงๆ”

หลี่ไท่เห็นนางบอกปัดคำชวนของอวี๋ซื่อหนานแล้วขมวดคิ้วในทีแรก นี่น่าจะโอกาสที่ดีครั้งหนึ่ง นางปล่อยให้หลุดมือไปแบบนี้ออกจะน่าเสียดายเกินไป แต่เมื่อแลเห็นแววยืนกรานในดวงตานางได้รำไร หัวคิ้วของเขาก็คลายออก

“ฮ่าๆ ไม่เลว เด็กคนนี้ไม่เลวเลย” อวี๋ซื่อหนานโดนอี๋อวี้ปฏิเสธทางอ้อมกลับส่งเสียงหัวร่อ เขาโบกมือเป็นเชิงบอกให้นางลงไปได้ แล้วก็ก้มหน้าดูตัวอักษรหลายแผ่นนั่นอีก คล้ายว่าในดวงตาฝ้าฟางของชายชราซุกซ่อนแววเสียดายไว้จางๆ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะใคร

อี๋อวี้เพิ่งลงบันไดมา ขันทีผู้ติดตามของหลี่ไท่ก็ร้องเรียกไว้

“คุณหนูหลู ท่านอ๋องทรงให้ท่านไปนั่งบนรถม้าที่ประตูหน้าก่อน รอกลับกับพระองค์ขอรับ”

“กงกงท่านนี้ ฝากท่านช่วยทูลท่านอ๋องให้ข้าทีว่า…” อี๋อวี้สอดป้ายไม้เข้าแขนเสื้ออย่างระมัดระวังแล้วปัดเบาๆ “หลายวันนี้ข้ามีเรื่องต้องคิดให้กระจ่าง เลยจะกลับตำบลหลงเฉวียนก่อน รบกวนท่านอ๋องทรงคิดวิธีถอนชื่อข้าจากการประชันศาสตร์ต่างๆ หลังจากนี้ด้วย ขอบคุณมากเจ้าค่ะ”

ติดตามตอนต่อไปวันที่ 15 เม.ย. 63