ทดลองอ่าน นวลหยกงาม เล่ม 10 บทที่ 7

พอรู้สึกตัวตื่นขึ้น อาการวิงเวียนอ่อนเปลี้ยตามเนื้อตัวก็กลับมา ห้วงความคิดสับสนยุ่งเหยิง ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น นางหรี่ตาลงมองเพดานอย่างงุนงงเลื่อนลอยเป็นเวลานานเกือบหนึ่งถ้วยชาถึงขยับปากส่งเสียงเบาหวิวที่แม้แต่นางเองก็ไม่ได้ยิน

“ท่านแม่…”

สัญชาตญาณของคนเป็นเช่นนี้เอง ในเวลาที่ทุกข์ทรมานและจิตใจไม่มั่นคงที่สุด ถึงแม้ไม่รู้สถานการณ์ตรงหน้า คนที่เรียกหาจะเป็นผู้ที่ตนเชื่อใจมากที่สุดเท่านั้น ใต้หล้านี้เกรงว่าคงมีแต่มารดาที่ทนเห็นนางทนทุกข์ลำบากไม่ได้สักน้อยนิด และทุ่มเทกายใจทำเพื่อนางโดยไม่หวังผลตอบแทนใดๆ

เมื่อไม่มีใครขานตอบ อี๋อวี้เรียก ‘ท่านแม่’ อีกที ได้ยินเสียงประตูถูกผลักเปิดดังเอี๊ยดอ๊าด แต่นางไม่มีแม้แต่เรี่ยวแรงจะหันหน้าไป ได้แต่ฟังเสียงฝีเท้าเดินมาใกล้ มีคนวางของบางอย่างลงด้านข้าง จากนั้นก้มตัวอยู่ข้างเตียง เงาดำบดบังสายตาของนาง ฝ่ามือนุ่มนิ่มแห้งสะอาดข้างหนึ่งอังบนหน้าผาก กลิ่นยาขมๆ ที่ไม่คุ้นเคยลอยมาปะทะใบหน้า

“ท่านแม่…” นี่เป็นครั้งที่สามก็สูบพลังที่เหลืออยู่ในตัวอี๋อวี้ไปจนหมด อึดใจต่อมานางได้ยินเสียงอุทานเบาๆ คล้ายตกใจคล้ายยินดีเสียงหนึ่ง ต่อจากนั้นเสียงฝีเท้าคนวิ่งตึงๆ ออกไปทันใด

“ฟื้นแล้วๆ ท่านพ่อ แม่นางหลูฟื้นแล้ว!”

ผ่านไปไม่นานนัก เสียงฝีเท้าเร่งรีบปะปนเสียงกระซิบก็ดังลอยมาจากข้างนอก อี๋อวี้ลองหันหน้าไปมองทว่าไม่สำเร็จ แต่เสียงเรียกเบาๆ คุ้นหูเสียงหนึ่งทำให้จิตใจนางสงบลง

“อวี้เอ๋อร์” หลูซื่อนั่งลงข้างเตียงอย่างตื่นเต้นน้อยๆ ก่อนจะโน้มตัวไปมองหน้าบุตรสาว แม้นไม่ได้ยินเสียงตอบ แต่เห็นเปลือกตาที่เปิดขึ้นเป็นช่องเล็กๆ นางก็ตาแดงด้วยความยินดีทันควัน รีบยื่นมือไปเขี่ยปอยผมข้างแก้มอี๋อวี้ออกเบาๆ พลางกล่าวเสียงเครือ

“ฟื้นแล้ว ฟื้นจนได้ ลูกรัก เจ้าทำเอาแม่ตกใจแทบแย่ เป็นอย่างไรบ้าง ยังไม่สบายตรงไหนหรือไม่”

อี๋อวี้เห็นประกายน้ำตาในดวงตามารดารางๆ ก็อ้าปากอยากพูดปลอบแต่เปล่งเสียงไม่ออก นางมุ่นหัวคิ้วอย่างร้อนใจ ด้านข้างก็มีคนเอ่ยขึ้นแทนนาง

“ฮ่าๆ ฮูหยินอย่าเพิ่งใจร้อน นางเพิ่งฟื้นสติ ไม่ได้กินน้ำกินข้าวหลายวัน กำลังอ่อนเปลี้ยเพลียแรงยังพูดคุยไม่รู้เรื่อง”

ได้ยินเสียงบุรุษแปลกหู อี๋อวี้อยากหันหน้าไปดูมากขึ้น แต่นางจะขยับนิ้วก็ยังไม่ไหวอย่างที่เขาบอกจริงๆ นับประสาอะไรกับดูว่าคนผู้นี้เป็นใคร

“ดีๆ” หลูซื่อขานรับ เบือนหน้าไปอีกทางปาดน้ำตาออกค่อยยื่นหน้าไปพูดกับอี๋อวี้พลางลูบผมหน้าม้าของนางให้เป็นระเบียบ “อวี้เอ๋อร์ เจ้านอนอยู่ตรงนี้นะ แม่จะไปต้มโจ๊กให้กิน ถ้าเจ้ารู้สึกไม่สบายก็หลับตานอน ไม่ต้องกลัวนะ เจ้าไม่เป็นอะไรแล้ว ไม่ว่าเรื่องใดก็มีแม่อยู่ทั้งคน”