ทดลองอ่าน นวลหยกงาม เล่ม 10 บทที่ 7

หลูซื่อเหน็บชายผ้าห่มให้นางแล้วลุกขึ้นวิ่งเหยาะๆ ออกจากห้อง ในหัวอี๋อวี้เรียกความทรงจำกลับมาได้ทีละน้อย นางจำได้รางๆ ว่านางล้มป่วย ต่อมาก็ฝันร้ายตลอด แล้วหลังจากนั้นล่ะ นางเปิดเปลือกตาขึ้นมองเพดานเตียงที่ไร้ม่านคลุม ก็แน่ใจว่าที่นี่ไม่ใช่ห้องไหนๆ ในเรือนตน นางจะคิดต่อก็มีใบหน้าคนผู้หนึ่งปรากฏขึ้นเบื้องหน้าสายตา หนวดหยิกๆ สีดำรุงรังรอบปากเกือบทำให้นางตกใจจนสลบไปอีกรอบ

“ฮ่าๆ เพิ่งฟื้นขึ้นมา อย่าเพิ่งคิดอะไรมาก เจ้าก็ปล่อยให้สมองผ่อนคลายสบายๆ บ้าง จะได้ไม่เกิดไฟสุมอกอีก ให้ข้าช่วยเจ้าอีกครั้ง ต้องเอาอีกคนหนึ่งมาแลกนะ”

เขาหันหลังให้แสงมองเห็นรูปโฉมไม่ชัด แต่อี๋อวี้รู้สึกว่าบุรุษผู้นี้คลับคล้ายคลับคลาเคยรู้จัก ดวงตาของนางทอแววฉงนก็ได้ยินเสียงหัวเราะร่วน

“ฮ่าๆ แม่นางน้อยเป็นคนใหญ่คนโตช่างลืมเสียแล้ว ดีชั่วพวกเราเคยเป็นเพื่อนบ้านใกล้เรือนเคียงกันมาก่อน นี่จำข้าไม่ได้แล้วหรือ”

เพื่อนบ้าน?

“เอาล่ะ เจ้านอนต่ออีกสักครู่เถอะ”

ขวดยาใบหนึ่งถูกเปิดออกแล้วยื่นมาจ่อตรงหน้าอี๋อวี้ ขณะเดียวกับที่ได้กลิ่นหอมสดชื่นรวยรินระลอกหนึ่ง อาการไม่สบายตามเนื้อตัวค่อยๆ จางหายไป ก่อนสิ้นสติก็ฉุกคิดขึ้นได้ เพียงทันนึกถึงชื่อคนผู้หนึ่งผุดขึ้นในหัว

เหยาปู้จื้อ…

การประชันศาสตร์ห้าสำนักกำลังดุเดือดเข้มข้น แค่ว่าภายหลังอี๋อวี้มิได้โผล่หน้ามาอีกเลย เป็นเหตุให้ผู้ไม่รู้เรื่องราวพากันเคลือบแคลง ในบรรดานั้นมีคนไม่น้อยตั้งใจไปสืบถามอย่างเช่นจิ้นลู่อัน สุดท้ายได้รับคำตอบว่าเว่ยอ๋องไม่พอใจที่ชายาซึ่งใกล้จะแต่งเข้าวังปรากฏตัวต่อหน้าธารกำนัลมากเกินไปก่อนแต่งงาน นี่กลับเป็นการลือกันไปผิดๆ

ไม่มีว่าที่ชายาอ๋องผู้นี้เป็นคู่แข่ง จ่างซุนซีย่อมกลายเป็นจุดสนใจเพียงหนึ่งเดียวในการประชันศาสตร์เช่นเคย ตอนนางชิงป้ายไม้สลักศาสตร์คำนวณมาได้เป็นป้ายที่สองและมีคนเจตนาแพร่ข่าวออกไป เสียงเล่าลือเรื่องจ่างซุนเสียนอับอายขายหน้าในพิธีปักปิ่นของอี๋อวี้พักก่อนถึงกับถูกกลบหายไป ยามผู้คนกล่าวถึงคุณหนูสกุลจ่างซุน จะพูดแต่ความดีงามของคุณหนูสามผู้นี้ น้อยคนนักจะกล่าวถึงเรื่องไม่ดีของคุณหนูใหญ่

ขณะที่ชื่อเสียงของจ่างซุนซีหยั่งรากมั่นคงและเพิ่มมากขึ้น สถานการณ์ของจ่างซุนเสียนกลับทำให้คนสะทกสะท้อนใจ มาตรว่าสองตระกูลสนิทแน่นแฟ้นกัน ทว่านางกระทำเรื่องสร้างความเสื่อมเสียให้วงศ์ตระกูลชั้นนั้นมีหรือจะไม่ได้รับบทเรียน ในเดือนสามนั่นเอง สกุลเการับอนุให้เกาจื่อเจี้ยนอีกสองคน จ่างซุนเสียนได้ข่าวก็กลับไปฟ้องทางสกุลเดิม แต่จ่างซุนอู๋จี้ผิดหวังในตัวบุตรสาวคนโตอย่างรุนแรง ทั้งพินิจจากเรื่องที่นางก่อไว้ เขาจะไปไล่เลียงกับสกุลเกาได้เช่นไร จึงตักเตือนนางยกหนึ่งแล้วให้คนพานางส่งกลับไป ถึงอย่างไรเป็นการรับแค่อนุสองคน มิได้ยกขึ้นเป็นภรรยาทัดเทียมกันก็ต้องนับว่าเห็นแก่หน้าสกุลจ่างซุนแล้ว

ในเวลาเดียวกัน ทางราชสำนักมีเหตุการณ์หนึ่งเปิดฉากขึ้น ปีรัชศกเจินกวนที่หก มีการมอบหมายหน้าที่ให้พวกเกาซื่อเหลียนและฝางเฉียวเริ่มต้นเรียบเรียง ‘บันทึกลำดับวงศ์สกุล’ ให้สำเร็จเสร็จสิ้นภายในปีรัชศกนี้ อันดับห้าแซ่เจ็ดตระกูลในอดีตต้องจัดเรียงลำดับกันใหม่ ก็ไม่รู้ว่าจะก่อคลื่นลมปั่นป่วนเพียงใด

ติดตามตอนต่อไป…